Moją pasją od zawsze byly zwierzęta (i to nie tylko na zasadzie obejrzeć i pogłaskać).
W wieku 12 lat, jadąc do szkoły rowerem, przed koło niemalże spadła mi wiewiórka. Potelepało ją chwilę i przestała się ruszać. Przez chwilę widziałam jak "łapie powietrze" otwierając pyszczek, potem przestała. Nie wiedziałam, czy jest martwa, czy tylko nieprzytomna. Ostrożnie próbowałam ją przesunąć na pobocze - po co miał zostawać z niej placek - szczególnie, jeśli mogła jeszcze żyć. Nie udawało mi się jej wsunac na but by ją przenieść - za delikatnie próbowałam,a mocniej nie chciałam, żeby jej nie połamać. W końcu wzięłam ją do ręki - bezwładna, wciąż ciepla, miłe futerko, trochę pcheł.
Połozyłam ją na poboczu i pojechałam do szkoły.
Wracając po lekcjach wiewiórka wciąż tam leżała - miałam już świadomość, że na bank jest martwa.Zatrzymałam sie, żeby ją obejrzeć. Pchły zdążyły się juz wyprowadzić. Bezwład z kolei zastąpiło stężenie pośmiertne (pierwszy raz się z nim spotkałam). Ciekawość wzrosła.
Zabrałam ją. Naprzeciwko mojego domu stała opuszczona chatka - ogrodzenie dawno rozkradzione, teren mocno zarośnięty itp. Zostawiłam ją na "ganku" tam i poszłam do domu po... rękawiczki i nóż.
Zrobiłam jej "sekcję". nie do końca wiedziałam co jest czym - ale stwierdziłam, że później sprawdzę. Na koniec ją oskórowałam. Trochę z tym miałam problemów, bo głowa odpadła. To co zostało chciałam zakopać, ale nie wzięłam nic czym mogłabym wykopać grobek. Ostatecznie ciało wylądowało w mrowisku. Skórkę zabrałam (wyprawić sie nie udało - nie miałam pojęcia czym. Tanki usunelam na tyle dobrze, że skóra wyschła). Po tygodniu chciałam rzucić okiem na szkielet - ale nie został po niej żaden ślad. Mrówki zrobiły swoje.
I tak na koniec - wyniki mojej pierwszej sekcji - bezpośrednia przyczyna śmierci - porażenie prądem (przypalone przednie łapki) Pośrednio - przy upadku złamała sobie kark (dlatego odpadła głowa). Te oddechy, które "zarejestrowałam" było po prostu oddechem agonalnym - tzw. oddech biota
Boję się psów. Mały, duży, puszysty, szorstki, wesoły, spokojny, labrador czy owczarek - to nie ma znaczenia. Jak pies, to się boję.
Zdaję sobie sprawę, że obecnie duża część społeczeństwa posiada psy, które mieszkają z nimi w domach, dlatego umawiając się z nowo poznaną osobą na spotkanie najpierw proponuję, aby odbyło się w moim mieszkaniu, a jak się nie udaje, to ostrzegam, że boję się psów i proszę, żeby je zamknęli np. w pokoju na godzinę czy dwie. Zazwyczaj jest to respektowane i nie sprawiam tym ani właścicielom, ani psom większego problemu, natomiast zdarza się, że trafiam na upartych osobników.
Przychodzę do czyjegoś domu i pierwsze co wita mnie pies. Najczęściej paraliżuje mnie strach i nie jestem w stanie się nawet ruszyć, więc właściciele dumni z siebie mówią coś w stylu "no, widzisz, mój piesek jest słodki i grzeczny, nie da się go bać". Po kilkunastu sekundach odzyskuję mowę i daję delikwentowi jeszcze jedną szansę, aby zabrał psa. Ci zazwyczaj reagują śmiechem albo obrażają się i wtedy sobie wychodzę.
Wychodzę, żeby kilka dni potem zaprosić ich na "kolację na pogodzenie" i popatrzeć na ich przerażone twarze, gdy uciekają przed moimi wypuszczonymi na wolność szczurami lub pająkiem. "No co, przecież nie jest jadowity, jego nie da się bać".
Mieszkam w małym mieście, gdzie wszyscy się znają. Moja mama przyjaźni się z panią Jadzią, która to ma dwudziestoletniego syna - Marcina. Ten gość jest stałym bywalcem jedynej naszej dyskoteki, gdzie - całkiem słusznie - uchodzi za natręta, zboczeńca i niewyżytego seksualnie oblecha. Ma w zwyczaju w dość odpychający sposób zagadywać do dziewczyn, brać od nich numery telefonu, aby potem wysyłać im sprośne wiadomości i nie mniej ordynarne zdjęcia. Zazwyczaj osoby, które znają jego „taktykę”, z miejsca każą mu spadać na drzewo.
Parę wieczorów temu byłam z koleżankami w rzeczonej dyskotece, kiedy dosiadł się do nas mocno wstawiony Marcin i zaczął bezczelnie się do mnie zalecać. W końcu uległam i zgodziłam się dać mu swój numer. Wiedząc, że gość jest tak pijany, że prawdopodobnie nie poradzi sobie z obsługą smartfona, zaproponowałam, że sama wpiszę się do jego książki telefonicznej. Mając już telefon w dłoni wyszukałam „MAMA”, a następnie zmieniłam nazwę kontaktu na moje imię.
Wczoraj dowiedziałam się, że pani Jadzia poszła z Marcinem do psychologa. Po dwóch dobach ciągłego otrzymywania od własnego syna zbereźnych wiadomości i fotografii jego przyrodzenia uznała, że najwyższy czas, aby zdrowiem chłopaka zajął się specjalista.
Wzruszyła mnie historia dziewczyny, której mąż się wstydził, bo zostało jej po ciąży 7 kilo.
Moja siostra była przed ciążami piękną i szczupłą dziewczyną. Po trzech ciążach i porodach przytyła 20 kilo do wagi sprzed pierwszej ciąży (sukcesywnie po kilka kilo po każdej).
Wszyscy śmiali się z niej, że pewnie żre na potęgę i udzielali "dobrych rad", że powinna schudnąć.
A ona płakała mi w rękaw, że nie za chwilę nie nie ma siły na nic, że nic nie je niezdrowego, a tyje. Że jest tak głodna, że dopadają ją ataki, w których chętnie zeżarła by wszystko, co jej wpadnie w ręce i powstrzymuje się resztkami silnej woli. Nie pomagały jej ani spacery, ani treningi.
Miała stany depresyjne i wahania nastrojów.
Jak się okazało siostra ma PCOS i insulinooporność.
Przez wiele lat lekarze twierdzili, że "taka jej uroda", że powinna "zadbać o siebie". A ona była chora. Dopiero ostatnia pani ginekolog, prowadząca jej ciążę wykonała diagnozę.
Po roku terapii siostra jest 10 kg szczuplejsza. Dba o siebie jak wcześniej, ale dopiero leki pomogły. Więc nie każda nadwaga po ciąży to folgowanie zachciankom.
Mam 21 lat i panicznie boję się pracy.
Stresuje mnie dosłownie wszystko co z pracą związane, począwszy od zrobienia CV, przez rozmowę o pracę, na faktycznym pracowaniu kończąc. Pracowałem raz, przez około pół roku w sieciówce, w galerii handlowej. Za każdym razem byłem zestresowany podczas każdej minuty w tamtym miejscu. Wszyscy mnie poganiali bo byłem za wolny, mimo że się starałem.
Moim zadaniem było wykładanie towaru na magazynie i na sklepie. Przez pół roku miałem problem ze znalezieniem gdzie co leży. A jak jeszcze była zmiana ułożenia towarów to był kosmos. Jedynym plusem właściwie była szefowa, która była bardzo ludzka.
Dało się z nią pogadać a nawet pożartować. Jednak kilka dni przed moim odejściem, musiała odejść i pojawiła się inna na jej miejsce. Nowa szefowa chodziła za mną cały czas, patrzyła się co robię i podnosiła głos jak coś zrobiłem źle. Strasznie mi się wtedy trzęsły ręce, a czasem nawet chciało mi się płakać. Niedługo później się zwolniłem, chyba obie strony na tym skorzystały.
Za rok kończę studia. Chciałbym się bardzo wyprowadzić z rodzinnego miasta bo już się tu trochę duszę, jednak boję się, że sobie sam nie poradzę. Co się stanie jak mnie wyrzucą z pracy? Albo będę pracował w miejscu, które mnie będzie wykańczało psychicznie.
Dostałam od koleżanki paletkę cieni. Z reguły się nie maluję, ale postanowiłam wypróbować i w efekcie zrobiłam sobie makijaż pierwszy raz od ponad pół roku.
Efekt? W pracy nie poznała mnie recepcjonistka i musiałam pokazywać identyfikator. A mój mąż zaczął podejrzewać, że go zdradzam i teraz cały czas sprawdza mi telefon.
Prowadzę dzienniki od dzieciaka, do teraz sobie siadam i coś tam spisuję, bo lubię. Zawsze w swoich specjalnych zeszytach chowanych po szafkach wypisywałam wszystkie moje najskrytsze sekrety, ważne daty, osiągnięcia itp., a nawet przyklejałam fotografie np. moich "kraszów", rysując serduszka wokół, parując nasze nazwiska albo wygląd domu. Byłam pewna, że nikt nie ma do tych zeszytów dostępu, więc nie krępowałam się z niczym i wpisywałam wszystko, co przyszło mi na myśl.
Kiedy nadszedł czas na wyjawienie rodzicom mojego największego sekretu, bardzo się bałam. Jednak miałam te już piętnaście zim na karku i byłam pewna tego, co się we mnie dzieje. Stwierdziłam, iż najpierw wyznam to mamie, i niemal mdlejąc oraz dławiąc się słowami, przełamałam się, odważyłam - palnęłam przy pomaganiu w obiedzie, że wolę kobiety. Moja rodzina razem z mamą jest typem homofobicznych osób, dlatego zmroziło mi krew w żyłach jej stoickie "Wiem" bez nawet spojrzenia na mnie. Myślałam, że nóż wejdzie mi do ręki, bo tak zaczęłam się trząść - z nadmiaru emocji. Po chwili dopytałam skąd wie, czy to po mnie widać albo co. Odpowiedziała, że czytała moje zeszyty i już dawno to zaakceptowała, "ale tego nie rozumie".
Moja reakcja była natychmiastowa, zapięłam psa na smycz i wyszłam na długi spacer, zostawiając w domu telefon. Wróciłam po jakichś trzech godzinach, jak nie więcej (pies się napoił i poszedł spać), poszłam prosto do mamy i zapytałam, jak długo grzebała w moich zeszytach i jakim prawem to robiła.
Okazało się, że od początku mojego pisywania zaglądała czasem na moje notatki "z ciekawości". Wiedziała, że jestem homo, bo dziewczyny "krasze" i widziała moje opisywane pierwsze zakochania w dziewczynach, a nawet jakieś próby związków. Wiedziała, że miałam myśli samobójcze i plany samobójcze. Wiedziała, że gnębiono mnie w szkole i że wiele moich wymówek, by zostać w domu, były z tego powodu - a nie ze złego samopoczucia. Wiedziała wszystko. I NIC nie zrobiła z faktem, iż spisywałam listy pożegnalne. Nie zainterweniowała - o nic nigdy nie pytała, nie poruszała żadnych tematów, nie gadaliśmy o poważnych rzeczach.
Czy od tego czasu przestałam pisywać dzienniki? Nie. Wręcz przeciwnie, pisałam wszystko jak leci, ubierając w najbardziej ohydne słowa - chcąc zrazić mamę. Nie wiem, czy ją zniechęciłam, jednak zaczęłam żyć otwarcie jak nigdy. Nabrałam odwagi co do siebie. A czy do teraz mama czyta? Nie, mieszkamy osobno.
Dwa lata temu dodałam wyznanie, które zaczynało się "jestem 38 prawie bezdzietną kobietą". Dziś mam 40 lat.
https://anonimowe.pl/aH02C
Dziś trafiłam na nie i przeczytałam wszystkie komentarze.
Odpowiem na jedno z popularniejszych zarzutów: mąż już jest po zabiegu, a ja zaszłam dwa miesiące przed tymże. A ja miałam zbyt dużo przeciwwskazań do sterylizacji.
Nie oddałam jej od razu, bo byłam pewna, że ją pokocham. Nie, bo tak myślałam. Bo tak mi wmawiano. A czemu oddałam ją dopiero wtedy kiedy miała 4 lata? "KTO NORMALNY ODDAJE SWOJE DZIECKO, CZY WY NA ŁEB UPADLIŚCIE?!?!" - tak mniej więcej wyglądała, tu ocenzurowana, reakcja rodziców, rodziny.
Zapewniłam jej wszystko co najlepsze, zajmowałam się nią, dbałam, ciągle byłam obok, kupowałam co zechciała, ale nie, to nie zastąpi dziecku miłości.
W święta 2018 spotkaliśmy się z Asią. Jest duża, chodzi do podstawówki, zdaje sobie sprawę (na tyle ile zdaje sobie dziecko) z całej sytuacji.
Nie jest skrzywiona psychicznie, ma mame-babcie, którą kocha. Wie, że jej nie urodziła, wie kim jesteśmy, zna powody. Krzyczy, śmieje się, biega, lubi konie i uczy się jeździć.
Kiedy nas poznała, przytuliła się, spytała o kilka rzeczy które lubię i zaczęła pokazywać swój pokój, dom, podwórko. Spytała czy to prawda, że mieszkamy "w polu" (mamy dom jednorodzinny i nie mamy sąsiadów), po czym zaśmiała się i stwierdziła "to musi tam być okropnie pusto, dobrze, że tu są inne dzieci".
Tak jeszcze dla tych zmartwionych: Aśka była kilka razy badana u psychologa, raz u psychiatry. Nie ma problemów poznawczych, uczuciowych ani rozwojowych.
Niestety moje uczucia zostały niezmienne, ale wspieram ją finansowo. Mamy normalny kontakt, bardziej jak w relacji z ciocią.
Małoletnia córka kuzynki chodzi do tej samej szkoły, co ja przed laty. Siłą rzeczy znam większość jej nauczycieli i w ogóle pracowników szkoły, więc sobie o nich pogadałyśmy, wymieniłyśmy spostrzeżenia.
Co mnie zmroziło to to jak bardzo pozytywnie wypowiadała się o woźnym, tym typowym woźnym z wąsem, co zawsze siedzi w kotłowni. Od kilkudziesięciu lat niezmiennie jest nim A. Mówiła, że jest super miły, że każdy dzieciak chce z nim gadać i że trzymać się z nim to prestiż. Ten woźny już dawno powinien był wylecieć z pracy. 10 lat temu przerwałyśmy zmowę milczenia.
Na urodzinach koleżanki, babskim posiedzeniu przy soczku opowiedziałyśmy sobie wszystkie żenujące, oślizgłe sytuacje z nim związane. Szczególnie zapadła mi opowieść jednej z naszych koleżanek. Nie będę tu wchodzić w szczegóły. Powiem tylko tyle, że facet nie przebierał w insynuacjach do seksu i wprost potrafił proponować randki czy próbować pocałować co ładniejszą 13-15-latkę.
Następnego dnia pełne determinacji opowiedziałyśmy swoje historie zaufanej nauczycielce. Ta wtajemniczyła panią pedagog, a ta dyrektorkę. Ucieszyłyśmy się, że potraktowano nas poważnie, że facet pewnie wyleci ze szkoły i nasza koleżanka przestanie się bać przychodzić i wracać z lekcji. I wiecie co zrobiły te wszystkie wspaniałe pedagożki? NIC! Nie wezwały rodziców do szkoły, nie zgłosiły sprawy na policję, nie postarały się o zwolnienie tego dziada. Możliwe, że dziad miał rozmowę dyscyplinującą i to tyle.
Może nie molestował nas fizycznie, może to były tylko słowa, ale kuźwa on pracuje w placówce, w której uczą się dzieci! Ktoś, kto nie widzi problemu w próbach pocałowania nieletniej albo ktoś kto z obleśnym uśmieszkiem sadzi do 10latki teksty o tym, że bardzo lubi "lody" nie jest do końca normalny i nie powinien pracować przy dzieciach.
Pewnie nie będę pierwszym człowiekiem, który napisze wyznanie w tym stylu, ale jest to dla mnie problem na tyle uporczywy, że muszę się nim z Wami podzielić.
Otóż chodzi o seks. A właściwie jego brak. W wieloletnim związku, gdzie na początku był normą. Próbowałem szukać problemu u siebie, naprawdę, i nawet nie próbujcie mi wmówić, że jest inaczej. W kwestii psychicznej i interpersonalnej - nie mam nudnej, sztampowej pracy i posiadam swoje zainteresowania. Na wszelkie sugestie ze strony partnerki reaguje i staram się zmienić drobiazgi, które rzeczywiście nie są zbyt przyjemne dla ukochane.
Ponadto jestem uważamy za człowieka zaradnego i w miarę oczytanego, a z pewnością nie posiadającego IQ na poziomie szympansa. Z całego serca staram się być miły, powstrzymuje się od uzewnętrzniania (nadmiernego) negatywnych emocji, cieszę się kiedy ona się cieszy, wspieram, nawet zdarza mi się wpaść na jakiś romantyczny gest.
Przytulam kiedy płacze czy przynoszę czekoladki w czasie okresu, bo wiem już, że ma ochotę na coś słodkiego. Jeśli chodzi o fizyczność - dbam o siebie, wyglądam lepiej niż większość znajomych, mam modna fryzurę i odpowiednio dobrane ubrania. Brzucha piwnego również brak, mięśnie za to jakieś nawet mam! Bogaty nie jestem, ale biedny czy skąpy także nie. Nie szkoduję jej, jeśli widzę, że sprawia przyjemność i wywołuje iskierki w oczach.
A ona? Libido na poziomie dna rowu oceanicznego.
Próbowałem sugestii, rozpieszczania, zaskakiwania, namawiania, a w końcu nawet prostej rozmowy. Początkowo delikatnie, w późniejszym czasie szczerze i wprost. Efekt? Brak, chociaż niby wyglądała na rozumną w tamtej chwili.
Raz na ruski rok na odpierdziel.
A problemy? Każdy jaki widziała rozwiązałem albo powiedziałem co można z nim zrobić. Za przeproszeniem g*wno mi to dało. Do tej pory nie miałem pojęcia jak bardzo sfrustrowany seksualnie może czuć się człowiek.
Uprzedzając sugestie, w łóżku nie było problemów, dbaliśmy, aby obie strony były zadowolone i w 95% przypadków tak było, tylko ta częstotliwość zbliżeń.
Zdrada odpada, oboje od początku byliśmy przewrażliwieni na tym punkcie, jak również nie te typy charakteru. O to się nie martwię.
Jestem w kwiecie wieku, mam powodzenie u płci pięknej, mimo pewnej dozy nieśmiałości, a wyczekuje tego jednego dnia jak przedszkolak mitycznego Mikołaja. Nie tak to powinno wyglądać.
I wiecie co?
Wcześniej nawet nie spojrzałem na inną kobietę, ale teraz zaczynam czuć się niczym drapieżnik. Walczę ze sobą, żeby nie zrobić czegoś złego, bo naprawdę kocham ją i chciałbym dzielić z nią resztę życia. Jednak jestem na skraju i wiem, że kiedyś pęknę. Czy to coś złego, że mam potrzeby naprawdę nie większe niż przeciętna osoba?
Dodaj anonimowe wyznanie
