Pojawia się wiele wyznań dotyczących niemalże wymuszania chodzenia do kościoła. A u mnie analogicznie wygląda sytuacja z wyborami.
Dzień jakichkolwiek wyborów wygląda dla dziadków jak święto. Mamy być elegancko ubrani i wszyscy pod rączkę iść do lokalu wyborczego - najlepiej tak, by widzieli nas wszyscy sąsiedzi.
Moment oddania głosu nie jest łatwy, bo dziadek po prostu wyrywa mi z rąk kartę do głosowania - on lepiej wie co jest dobre. Zdarzyła się sytuacja, że musiałam prosić o nową kartę. Każda próba sprzeciwu kończy się śmiertelną obrazą i awanturą wraz z wydziedziczeniem.
Gdy przestałam z nimi chodzić na wybory, szłam o takim czasie i stroju, jaki MNIE odpowiadał - dziadkowie wieczorem dzwonili do znajomego dopytać, czy byłam i w jakim stroju.
I tak dla prawie trzydziestoletniej osoby z wykształceniem prawniczym każde wybory to wizja awantury. Krzyków, że jestem głupia, bo jak tak można głosować, nic nie wiem o świecie i życiu. A w ogóle to szkoda gadać - wyrzekają się mnie... aż do kolejnych wyborów.
Gdy miałam około 12 lat zaczęłam pisać z nieznajomym na gadu-gadu. Utrzymywaliśmy kontakt codziennie, rozumieliśmy się bardzo dobrze. Mogłam się wygadać komuś po szkole i zwierzać się z problemów. Był zabawny i bardzo go polubiłam.
W końcu zaczął pisać dwuznaczne rzeczy. Na początku mi to nie przeszkadzało, jednak później zaproponował spotkanie w okolicznym lesie co wzbudziło mój lęk. Był taki sympatyczny, oboje lubiliśmy zwierzęta więc wypad do lasu nawet nie wydawał się taki dziwny. Odmówiłam jednak, i zablokowałam go na gadu-gadu. Wtedy chyba był to lęk przed samym spotkaniem z obcym niż z obawy co mogłoby się stać. Z perspektywy czasu widzę, że na 100% był to pedofil, który wiedział jak prowadzić rozmowę z dzieckiem...
To co pisał zrozumiałam dopiero po latach, gdyż pamiętam większość zdań z tamtych rozmów, których do końca nie rozumiałam. Często sobie o tym przypominam i jestem wdzięczna sobie, że tak postąpiłam, możliwe że uniknęłam złamanej psychiki albo i śmierci.
Źle jednak mi z tym, że podobały mi się te rozmowy. Dopiero odkrywałam świat seksualności i cieszyłam się, że rozmawiam o tym z dorosłym...
Kiedy jestem wśród ludzi i muszę wykonać jakąś czynność (podejść po jedzenie czy odezwać się do ekspedientki), trzęsie mi się głowa i barki. Wygląda to tak jakbym miała jakiś mini napad padaczkowy. Mam tak od drugiej klasy gimnazjum (teraz kończę studia) i o ile na początku było to tylko w naprawdę stresujących momentach (odpowiedź przed wymagającym nauczycielem), to teraz dzieje się tak nawet podczas stania na przystanku i wypatrywania autobusu. Trzęsienia te pojawiają się tylko w obecności innych ludzi, kiedy jestem sama jest normalnie. Nie odczuwam lęku przed ludźmi, w szkole podstawowej byłam bardzo aktywnym dzieckiem, choć zawsze troszkę introwertycznym, ale kiedy zaczęły się te epizody trzęsienia, całkiem się odizolowałam. Od rodziny, przyjaciół. W końcu jak można iść na spotkanie z kimś i nie potrafić nawet nalać sobie picia, bo głowa ci lata w jedną i drugą stronę...
Ta moja przypadłość bardzo mi przeszkadza, całkowicie usuwa moją pewność siebie. Ile już razy usłyszałam "nie denerwuj się tak", "spokojnie", "ale się trzęsiesz, przecież cię nie zjem". Zaliczenia moich studiów odbywają się w formie praktyczniej lub ustnej, gdzie w towarzystwie komisji musisz wykonać dane czynności. I tak choć sama wszystko wykonałabym poprawnie, trzęsienie i moje nieustanne próby odprężenia się i rozluźnienia tych mięśni kończą się negatywnymi ocenami komisji i wieloma poprawkami. Dlaczego wybrałam takie studia? Po prostu chcę to robić, w pracy będę też wykonywać swoje obowiązki bez tłumu gapiów, a wtedy nie mam żadnych problemów (sprawdzone na praktykach).
Czy byłam z tym u lekarza? Oczywiście, że tak. Usłyszałam "to skutek dojrzewania, samo przejdzie", "trzeba ćwiczyć mięśnie szyi i samo przejdzie", "może po prostu w taki sposób przeżywasz stres, staraj się relaksować i samo przejdzie", "proszę suplementować magnez i samo przejdzie".
Czuję się z tym coraz gorzej i już sama nie wiem co mam zrobić. Obecnie nie mam już żadnych znajomych, nie chodzę na imprezy czy spotkania, a całe moje życie to tylko obowiązki. (praca - studia - dom).
Nie proszę o diagnozę, bo wiem, że internety nie są od tego. Chciałam się tylko wygadać, bo coraz bardziej mnie to przytłacza.
Moja mam jest alkoholiczką. Załamała się po rozwodzie i zaczęła pić. W przeszłości też za kołnierz nie wylewała, ale wszystko było w granicach powszechnie akceptowanej „normy”. Teraz nie jest. Zrujnowała sobie zdrowie, jak nie przestanie pić, to zostały jej może 3 lata życia (opinia lekarza). Minęło 5 miesięcy, przez cały ten czas codziennie jej pomagałam, zastępowałam w pracy, kryłam, opłacałam rachunki, woziłam do psychologa, do szpitala, kupowałam leki. Mama się ogarnęła na całe 3 tygodnie. Wszystko było w porządku. Teraz znów wróciła do picia.
Ja już nie mam siły. Spodziewam się dziecka. Chcę się od niej wyprowadzić, bo ta sytuacja wykańcza mnie psychicznie. Ona nie chce przestać pic. Prosiłam, żeby poszła na terapię, żeby chodziła na AA, żeby poszła na odwyk. Chciałam wszystko załatwić, żeby tylko się zgodziła. Odpowiedz: nie i koniec. Boję się ją zostawić, bo nie wiem, czy utrata mnie pomoże jej się otrząsnąć, czy będzie gwoździem do trumny. Jeśli ktoś z was walczył z alkoholizmem bliskiego, to proszę o radę.
Historia o mojej cioci, która pracowała przez ponad 45 lat w zakładzie dla seniorów z organizacji Caritas - bliżej znanej jako Czerwony Krzyż.
Ciocia dopiero przechodząc na emeryturę odetchnęła z ulgą. I dopiero teraz dzieli się z rodziną historiami z tej instytucji - z punktu, gdzie przebywała niemal dziennie. Przytoczę parę historyjek, w moim mniemaniu przerażających.
1) Jedna kobieta, miała w swoim pokoju zamontowane materace na ścianach, bowiem rzucała się na te ściany. Wiele razy ciocia obserwowała jak zakonnice zamykały drzwi - na których nie było zabezpieczeń - i słuchały, jak ta kobieta właśnie w nie uderza głową albo pięściami. Dopiero po jakimś czasie te drzwi otwierały i oglądały w jakim stanie jest.
2) Inna kobieta miała problemy z żołądkiem, więc często wymiotowała - z powodu chorób - i na siebie, i na podłogę. Zakonnice dopiero w czasie wieczornej kąpieli, która nie jest codziennie, a co parę dni, czyściły tę panią z wymiotów. Więc tak, leżała z nimi i chodziła z nimi przez długi czas.
3) Na obiady najczęściej gotowano dziwne mieszanki, typu makaron z fasolką po bretońsku albo kluski z chlebem i magi. Wszystkie potrawy były i są słabej jakości, myślę, że dla zwierzaków dostaniemy lepsze posiłki niż to, co chorzy dostają jeść. A uwaga, inni pracownicy niż zakonnice - zmuszani są do jedzenia tego, co seniorzy.
4) Ciocia wiele razy była świadkiem znęcania się nad starszą osobą. Dużo razy ktoś kogoś uderzył, popchnął, zdenerwował się i palnął tak, że polała się krew, porobiły się krwiaki. Ciocia wzywała lekarzy, ale oni zamiast zainterweniować, obejrzeli, czasem dali bandaż i wracali - olewając przemoc, o czym na pewno mieli świadomość, bo skąd osoba leżąca miała siniaki na brzuchu? Sama się uderzyła?
5) Ciocia wiele razy wzywała policję, bowiem zdarzały się nawet sytuacje, gdzie zakonnice ogłupiały chorych. Ktoś miał schizofrenię - żartowały sobie, by pogłębić czyjś stan. Gnębienie. Policja pewnego razu dała cioci mandat za to, że zgłasza coś, co nie wiąże się z prawdą.
Szkoda słów. Rozkładam ręce. I nigdy nie oddam nikogo z rodziców czy dziadków do zakładu. Nawet jakby kosztowało mnie to resztki sił, bo wiadomo, nie każdym seniorem łatwo jest się opiekować.
O stygmatyzacji.
Jestem dzieckiem alkoholika. Teraz już niepijącego od dłuższego czasu, ale alkoholika. W okolicy jest znany z tego, że kiedyś cały czas chodził napierdolony jak Messerschmitt, a potem wyszedł na prostą.
Bajka tutaj się kończy, bo konsekwencję tego odczuwam praktycznie przy każdej styczności z alkoholem.
Bolesne jest postrzeganie mnie przez pryzmat mojego rodzica.
Zakaz picia na imprezach rodzinnych zrozumiem. W końcu często pojawiam się na nich wraz z rodzicami, więc nie będę pokazywać się ze strony, z którą oni cały czas walczą.
Gorzej tylko, że każda jedna okazja do wypicia alkoholu musi być równoznaczna z wytykaniem mi palcami tego, co miało miejsce w mojej rodzinie.
Co z tego, że piję dosłownie 3 piwa na miesiąc i to jeszcze nie zawsze?
Póki robię to samotnie i nikt tego nie widzi, to jest dobrze. Z tym że przez traktowanie mnie przez otoczenie absolutnie mam dość wchodzenia z kimkolwiek w bliższe relacje.
Pierwszy z brzegu przykład to regularne kłótnie z lepszą połówką o to, że w ogóle myślę o zakupie napoju procentowego.
Wszystkie osoby, z którymi kiedykolwiek zdarzyło mi się pić, po usłyszeniu o sytuacji mojej rodziny momentalnie odsuwały ode mnie jakiekolwiek trunki. W niektórych przypadkach doszło wręcz do kategorycznego odmawiania picia i zamiany tego na soczek tylko dlatego, że w najbliższej rodzinie mam kogoś ze ZDIAGNOZOWANĄ chorobą alkoholową.
Pozorne chęci odciągnięcia mnie od nałogu mają wręcz odwrotny efekt. Mając możliwość picia bez docinek od kogokolwiek, często kończę w stanie odległym od przyzwoitego.
I tak się powoli żyje z niezmywalnym, ale jak bolesnym znamieniem.
Gdy jadę samochodem, za każdym razem gdy wyprzedzam jakiegoś rowerzystę patrzę potem w lusterko, czy on jeszcze żyje.
Kiedyś wracając do domu po imprezie kompletnie nawiany wszedłem w pierwszej kolejności do łazienki za grubsza potrzebą, deska w górę, spodnie w dół i cyk dwójeczka. Po skończonej robocie zorientowałem się, że ściągnąłem spodnie, ale tylko spodnie....
Byłam w związku z moim ojcem.
Moja mama zmarła jak miałam 5 lat. Kiedy skończyłam 17 wyglądała prawie identycznie jak ona. W 12 rocznicę jej śmierci ja i tata się upiliśmy i sama nawet nie wiem jak do tego doszło, ale stało się przespaliśmy się ze sobą. I choć pierwszy raz był pod wpływem alkoholu to kolejne parę miesięcy już nie. I tak jak nagle się to zaczęło tak też się skończyło. Po prostu przestaliśmy to robić i nigdy więcej już do tego nie doszło ani o tym nie rozmawialiśmy.
Minęło 5 lat. Ojciec ma nową żonę, ja mam chłopaka, nasze relacje są w 100% normalne zero traumy nic takiego.
Jedyne co mi po tym zostało, to kiedy się masturbuje zawsze myślę o ojcu.
Ostatnio gadałem z kuzynem. Za młodych lat byliśmy jak bracia i tylko dlatego odważył mi się zwierzyć. Chłopak jest w seminarium. I po tym, co usłyszałem, włos zjeżył mi się na głowie. Tam jest po prostu piekło dla ludzi z powołaniem do służby Bogu. Ale żeby nie być gołosłownym - kilka przykładów:
- Władza, wszędzie pęd do władzy. Biskup ma władzę absolutną. I ma kompletnie w du.. jakiekolwiek prawo kanoniczne. Jak o czymś zadecyduje, to nieważne, że to sprzeczne z prawem kanonicznym - jego słowo przeważa.
- Kolesiostwo. Jak masz dzianych rodziców, co dają na seminarium datki - masz tyłek obity blachą. Nikt cię nie ruszy, choćbyś nie wiem co odwalił.
- Donosicielstwo - klerycy są nakłaniani do donoszenia na innych kleryków, ludzie nawet boją się szczerze porozmawiać, bojąc się, że druga osoba na niego doniesie, by zarobić kilka punktów, albo że ktoś inny doniesie wcześniej i to on zapunktuje.
- Życie w strachu i napięciu - ciągle się boisz donosu na siebie od kolegów albo że zrobisz coś, co wprawdzie nie jest zabronione, ale np. twój przełożony tego nie lubi i tępi ludzi o innych poglądach.
- Wykorzystywanie władzy - niżej od ciebie w hierarchii stoi ktoś, kogo nie lubisz? Absolutnie nie ma problemu z prośbą do jego przełożonego "Andrzejku, weź zgnój tego a tego typa, będę ci wisiał przysługę". "No problem, ziomuś".
- To jest praktycznie jak życie w państwie totalitarnym. Ciągle jesteś obserwowany i pilnowany, ludzie na siebie donoszą, a za najmniejsze przewinienia (prawdziwe czy wydumane) jesteś karany według widzimisię przełożonych i biskupa. W nauczaniu nie lepiej, pranie mózgu na całego, ciągłe wmawianie, że są ostatnią deską ratunku przed zachodnim gejowskim zepsuciem, muzułmanami i Harry Potterem.
Ogólnie dotąd myślałem, że kapłani, którzy stamtąd wychodzą, to przeważnie normalni ludzie, a ci, którzy mają jakieś odchyły (pedofilia, parcie na kasę, parcie na władzę) to margines. Ale teraz widzę, że to właśnie ci normalni, z powołaniem do służby Bogu są tą mniejszością, która jakimś cudem zachowała w sobie prawdziwą wiarę mimo usilnych starań przełożonych. Jeśli tak to wygląda na samym początku, to aż boję się myśleć co za syf jest na najwyższych szczeblach polskiego kościoła katolickiego.
Kuzyn kapłanem raczej nie zostanie, poważnie myśli o odejściu, bo ma dość prania mózgu, jakie mu tam fundują, ciągłego życia w strachu. Na wszystkie postulaty mam po kilka przykładów, ale póki kuzyn nie odejdzie do stanu świeckiego, nie mam zamiaru ich przytaczać, bo jednak mogłoby dotrzeć to do uszu czarnej mafii i kuzyn miałby przegwizdane (to nie jest pusty strach - kuzyn widział kilka przypadków, gdzie klerycy byli zmuszeni do odejścia, bo gdzieś napisali swoje żale i przełożeni to odkryli).
Dodaj anonimowe wyznanie
