Kiedy miałem jakieś 7-8 lat, moi rodzice często przywozili ze wsi świniaka albo pół i robili swoje kiełbaski, paszteciki itd. Myślę, że kiedyś robiła tak większość rodzin w Polsce. Zawsze jednak kiedy już zabierali się do produkcji, to za zamkniętymi drzwiami. Zabroniono mi tam wchodzić albo podglądać. Później, po latach zrozumiałem, że z powodu widoku tej krwi, flaków i całej reszty, która mogłaby spowodować, że takiej kiełbaski nawet bym nie ruszył.
Naszymi sąsiadami była w tamtym okresie w sumie bliska rodzina – bo siostra rodzona ojca. Relacje? Istne Kargule i Pawlaki… Wojny praktycznie każdego dnia, kłótnie o każdą pierdołę…
I teraz, jaki związek ma jedno z drugim? Otóż w okresie zakazanych dla mnie „produkcji” mięsnych wyrobów, nasi sąsiedzi wyjechali na wakacje. Oczywiście ja o tym nie wiedziałem. Jednak jako dzieciak wychowany na filmach z Różową Panterą, szybko rozgryzłem co się wydarzyło!
Przez następne dwa tygodnie – aż do czasu powrotu ciotki z wujem – byłem przekonany, że moi rodzice ich załatwili i przerobili na kiełbasy i kotlety. Ja później w wielkimi wyrzutami sumienia smakowałem różnych potraw z ciotki i nienawidziłem siebie, bo bardzo mi smakowała…
Mam nienormalnych sąsiadów.
Mieszkam w domu jednorodzinnym. Obok mieszka matka z córką (ok. 60 lat i 40) z dwójką dzieci. Córka ma męża, którego praktycznie nie ma w domu, bo siedzi za granicą.
Główną, a w sumie to jedyną rozrywką moich sąsiadek jest podglądanie nas, rzucanie obelgami i strojenie min. Mój mały brat boi się wyjść z domu, bo jemu też się obrywa.
Przerzucanie śmieci, wyzywanie jest na porządku dziennym.
Po jednej z ostatnich awantur założyliśmy z mężem atrapę kamery i jest spokój. Oczywiście myślą, że jest prawdziwa i że zbieramy dowody.
Takich milutkich sąsiadek w życiu nie mieliśmy.
Wmówiłem swojej babci, że homoseksualizm to choroba.
Mieszkam w niewielkiej wsi. Wszystko, co odbiega od "normy" jest złem najwyższym. Moja babcia zawsze była dla mnie kochana, ale jakiejkolwiek odmienności nie potrafiła znieść, otwarcie życzyła tym wszystkim ludziom śmieci. Więc postanowiłem jej naściemniać.
Przy najbliższej okazji zabrałem ją na stronę i zacząłem opowiadać o tych biednych gejach, którzy żyją w strachu przed Bogiem przez swoją chorobę. Którzy nienawidzą siebie, bo się tacy (homoseksualni) stali. Którzy nie mogą zaznać miłości, ułożyć sobie życia z kobietą i mieć z nią dzieci.
Na babcię podziałało, już tych ludzi nie nienawidzi. Modli się za nich, współczuje im i namawia do tego swoje koleżanki z kościoła. Większość starszych kobiet z mojej wsi jest teraz przychylniejsza w stosunku do środowiska LGBT, a homo chłopak z okolicy nawet postawił mi flaszkę (jak się dowiedział, że ta bajka wyszła ode mnie. W końcu wnuki musiały wiedzieć, żeby nie wyprowadzić ich z błędu), bo woli współczujące spojrzenia i słowa otuchy, od otwartej nienawiści. A ja chyba zrobiłem dobry uczynek i czuję się szczęśliwy.
Jakiś czas temu po pijaku zachciało mi się jakiejś niezdrowej przekąski. Kupiłam kebabową pizzerinkę. Tak bardzo mi zasmakowała, że od tego czasu kupuję ją podczas każdych zakupów.
Tylko muszę się z tym kryć, bo teoretycznie wciąż jestem weganką, autorką poczytnej książki z wegańskimi przepisami i autorytetem wegańskiego odżywiania.
Mam 19 lat i często czuje się samotna. W związku nie jestem, nie interesują mnie przelotne romanse, czy jednonocne zabawy. Czasami jednak czuję tak silną samotność i niedowartościowanie, że wchodzę na czaty z kamerką. Wybieram kraje anglojęzyczne i szukam... W większości siedzą tam mężczyźni, którzy chcą sobie popatrzeć na damskie wdzięki. Kiedy trafiają na mnie, zaczynają od razu mnie adorować, pisać miłe słówka, komplementować mój wygląd.
Obcokrajowcy są najlepsi, ciągną rozmowę, adorują mnie, często wdaję się z nimi w niewinny flirt. A gdy założę koszulkę, która bardziej odkrywa moje walory patrzą na mnie z jeszcze większym pożądaniem. Ja po chwili rozmowy, nakręceniu gościa - rozłączam się. Wiem, że te czułe słówka są tylko po to aby zachęcić mnie do czegoś więcej, ale tak mnie to podbudowuje, że od razu moja samoocena wzrasta. No i nie czuje się tak samotna... Ot taka moja mala tajemnica. Najlepsze jest to, że nikt mnie o to nie podejrzewa, bo uchodzę za ułożoną i 'grzeczną' dziewczynę.
Moja przyjaciółka przymierza w sklepie stringi na gołą dupę, a później i tak ich nie kupuje. Totalnie nie obchodzi ją fakt, że to niehigieniczne i że inne osoby nie życzą sobie kupowania 'używanych' majtek.
Najgorzej było gdy podczas okresu przymierzała bieliznę. Za nic nie mogłam jej wytłumaczyć, że tak się nie robi i że ubrudzi te majtki. Ale to jak kamień w wodę. Ja już nie wiem jak do niej mówić. Jakieś pomysły?
Czytałam tu historie o matkach dobrych i złych, bardziej lub mniej zaangażowanych w życie swoich dzieci. Moja historia jest anonimowa, bo nigdy nie przyznaję się kim jest moja rodzicielka. I nie dlatego, że nie chciałabym, ale nie bardzo wiem co powiedzieć.
Moja mama nigdy ze mną nie rozmawiała. Na żadne tematy. Poza informacjami jakie miała mi do przekazania (domowe sprawy, obiad), nie odzywała się. Pracowała jako księgowa, nie goliła się, popołudnia spędzała przed telewizorem, w soboty gotowała obiad. Tyle. Nie była wesoła, ale czasem zaśmiała się do komedii. Nie była też smutna, nigdy nie widziałam, żeby płakała. Nie złościła się, nie obrażała. Nie bardzo przejmowała się mną ani moją siostrą, ale nie dała nam wejść sobie na głowę. O tym, że istnieje coś takiego jak okres, dowiedziałam się w szkole, to był jeden z niewielu razy, kiedy chciałam z nią porozmawiać. Odesłała mnie do taty.
Od zawsze byłam blisko taty. Córeczka tatusia. Widział jaka byłam skrępowana, w końcu nie miałam więcej niż 10 lat. Zdenerwował się bardzo, bo moja mama powiedziała mu, że już z nami o tym rozmawiała. Podczas gdy tata na nią krzyczał, ona oglądała telewizję z dokładnie tą samą miną, co zawsze. To był pierwszy raz, kiedy nakryliśmy ją na kłamstwie. Od tamtej pory jej nie ufałam, a ona nigdy nie próbowała odzyskać mojego zaufania. Żyłyśmy pod jednym dachem 15 lat, a ja nic o niej nie wiedziałam. Może poza tym, że miała okropny gust filmowy.
Pewnego dnia zniknęła, zabrała wszystkie pieniądze i biżuterię, zostawiając nas z ogromnym długiem. Zarządzała domowymi finansami, rodzice mieli wspólne konto, tata o niczym nie wiedział. Jej brat, a mój wujek, którego widziałam tylko raz, zniknął również. Minęło 18 lat. Wyszliśmy z długów. A ja czasem zastanawiam się co się z nią stało i kim tak naprawdę była.
Jestem nałogowym onanistą. Co poradzę.
Mam niemal 50 lat na karku, ale onanizowałem się odkąd pamiętam...
Rodzice jako dzieciaka przyłapywali mnie kilka razy, co począć?
Jestem w stałym związku, seks jest częsty i udany, ale...
Otóż właśnie "ale".
Przykład - uprawiam seks rano z moją partnerką, idę do pracy i zaraz co robię to idę do ubikacji, zamykam się i jazda.
Po powrocie z pracy - powtórka zanim Ona wróci z pracy. Czasem nawet dwa razy, jeśli ma na drugą zmianę.
Na razie póki co, jedyną minusową obserwacją jest mała (tak mi się wydaje) ilość wytrysku. Jak mi się uda z różnych powodów nie mieć orgazmu przez np. 2 dni to jest tego wyraźnie więcej.
Na szczęście jak pisałem - seks z drugą połówką jest spoko, oboje czerpiemy z tego radochę, ale zwyczajnie lubię sobie zwalić konia tak dla sportu.
Liczę, że średnio tygodniowo mam jakieś co najmniej 12 orgazmów.
Nie wiem, przyjąć to z dobrodziejstwem inwentarza i się cieszyć, że mogę, czy się martwić, że za dużo potrzebuję?
Krótka historia o tym, jak czasem nie warto pomagać.
Pamiętacie różne historie z tym, jak ktoś na dworcu pilnie potrzebował pieniędzy na bilet, bo mu brakło itp.? Mnie też to spotkało. Dojeżdżam na studia, a więc codziennie jeżdżę pociągiem. Jakieś dwa tygodnie temu, kiedy czekałam na pociąg podszedł do mnie mężczyzna. Starszy, zadbany, trzymał w ręku kartę płatniczą, był zadyszany i jakby przestraszony. Powiedział, że brakuje mu na bilet, a kartę ma zablokowaną nie wiadomo dlaczego. Cóż, zwykle staram się pomagać ludziom, bo mówią, że dobro wraca. A że nie miałam czasu stać w kolejce po bilet - dałam mu pieniądze. Trochę więcej, niż mu brakowało, więc powiedział, że zaraz przyjdzie zwrócić resztę. Jako że jechał mój pociąg - wsiadłam do niego i pojechałam mając pewność, że komuś pomogłam i myśląc o tym, że w takiej sytuacji kiedyś mi ktoś może pomoże...
Dzisiaj stojąc na dworcu podszedł do mnie ten sam mężczyzna. Z tą samą kartą. Spojrzałam na niego i poczułam złość i zażenowanie jednocześnie. Zdenerwowana dałam mu do zrozumienia, że już do mnie podchodził i to co robi jest zwykłym oszustwem. Speszony szybko odszedł.
Zawiodłam się chyba najbardziej na sobie. Niestety chyba jestem zbyt naiwna. Cóż, będę teraz zastanawiać się kilka razy zanim komukolwiek w ten sposób pomogę.
Mieszkam i pracuję w Holandii. Pewnego razu po nocnej zmianie zapaliłem z kolegą blanta i poszedłem na autobus do domu. Wsiadam, włączam Netflixa i jadę. Po kilku minutach ogarnęła mnie panika, bo zapomniałem czy jadę do pracy czy z niej wracam. Po krótkim ataku paniki doszedłem do siebie.
Dodaj anonimowe wyznanie
