Dzieciństwo spędziłam z młodszym bratem i dwoma starszymi kuzynami. Mieszkaliśmy wspólnie w jednym domu i do okolic moich 10 urodzin byliśmy nierozłączni. Całymi dniami łaziliśmy po drzewach, bawiliśmy się w wojnę i strugaliśmy proce.
W pewnym momencie nasze zabawy się skończyły, ale nigdy nikomu nie zdradziłam powodu. Oni też nie. Tamtego dnia było gorące popołudnie, które jak zwykle spędzaliśmy we czwórkę. Szwendaliśmy się po pobliskich lasach i polanach, opowiadaliśmy sobie głupie dowcipy i historie. Przechodziliśmy akurat koło fosy, po drugiej jej stronie była droga, ale auta jeździły tamtędy rzadko. W pewnym momencie ktoś powiedział, że w tej fosie coś leży, więc szybko podbiegliśmy bliżej, by zobaczyć co.
Okazało się, że był to niewielki pies, najprawdopodobniej potrącony przez auto, leżał cały zakrwawiony, jego tylne łapy wyglądały na połamane, całe jego ciało obsiadły muchy. Ale najgorszy widok przedstawiał jego brzuch z dziurą, z której wychodziły białe robaki. Ten pies wciąż żył, miał otwarte oczy i próbował ruszać głową.
Mój brat zaczął prosić byśmy już poszli, kuzyni zastanawiali się co robić, a ja wzięłam spory kamień, leżący nieopodal i walnęłam nim psa z całej siły w głowę. Dla mnie to było jedyne logiczne wyjście, czyli dobicie psa i ukrócenie jego cierpienia.
Pamiętam jak mój brat zaczął płakać, a jeden kuzyn wrzeszczał, że jestem nienormalną psychopatką. Później jakoś wróciliśmy do domu, w milczeniu i ponurych nastrojach. To był ostatni raz, gdy bawiliśmy się we czwórkę. Później chłopaki nie chcieli już mnie ze sobą brać, zawsze wymyślali jakieś wymówki. Zresztą ja też straciłam ochotę na spędzanie z nimi czasu.
Minęło wiele lat, dziś jestem już dorosłą kobietą. Nie wyrosłam na psychopatkę, nigdy więcej nie zabiłam żadnego zwierzęcia, a w tamtej chwili nie czułam żadnej satysfakcji, a jedynie żal mi było psa, który cierpiał.
Mimo to z bratem i kuzynami już nigdy nie udało mi się odbudować relacji.
Od tamtego zdarzenia minęło już prawie 20 lat i dopiero niedawno udało mi się tak naprawdę porozmawiać z bratem. Zapytałam go, dlaczego się ode mnie odsunął, co się między nami zmieniło. Powiedział, że się mnie bał. Że miał nocne koszmary, jak rozbijam mu głowę kamieniem. Że to co wtedy zrobiłam było najstraszniejszą rzeczą, jaką w życiu widział. Że dla niego przestałam być kochaną starszą siostrą, przy której czuł się bezpiecznie.
Nie czuję żalu, że moje życie potoczyło się tak a nie inaczej, choć do dziś ciężko mi nawiązać bliższe relacje z kimkolwiek, bo boję się, że nikt nie zaakceptuje mojej natury. Od kobiet wymaga się, by były delikatne i wrażliwe, a ja taka nie jestem. Nie żałuję, że zabiłam wtedy tego psa i nie miałabym oporów, by pomóc w ten sposób człowiekowi. Jednak nikt nigdy się o tym nie dowie.
Na weekendzie wpadł do mnie wujek (A). Na piwko i się wygadać. Rozmawiał ostatnio z innym moim wujkiem (B) i musiał to z siebie wyrzucić. Okazuje się, że B nie jest ojcem swojego "syna", którego ma od 16 lat. Podczas gdy on w Niemczech pracował i rozkręcał biznes, jego żona puszczała się na boku z jednym typem z sąsiedniej mieściny, jak zaciążyła tamten ją wyśmiał i pogonił precz.
To ona uknuła sprytny plan, przyjechała do męża na weekend "bo się stęskniła", kochali się. Miesiąc po tym wysłała mu info, że będzie ojcem. Wujas nawet się ucieszył, szybko pozałatwiał co musiał i wrócił do domu opiekować się żoną. Ta po urodzeniu jakoś tak oziębła, oddaliła się od niego. Została "matką na pełny etat", a jego nawet nakłaniała do oddania się pracy, bo przecież trzeba ich utrzymać. Kategorycznie go poinformowała, że wychowanie dziecka to jej sprawa i ma się nie mieszać.
No i on czarował jak wół nad rozkręceniem teraz całkiem intratnego biznesu, z synem i żoną nie był szczególnie blisko, bo ciągle w rozjazdach. Nawet im drugi dom wybudował w jej rodzinnej wiosce, bo "ona nie chce sama bez niego w pustym domu siedzieć" i wynajął służącą, która tam mieszka i wpierw pomagała z dzieckiem, a potem ogólnie z domem.
No i ostatnio sprawa się rypła, jak jej siostra nie wytrzymała wyrzutów sumienia i mu powiedziała. Zrobił badania, bo wcześniej starali się o dziecko i nie wyszło. Okazało się, że ojcem nie może być w ogóle. Nie da się. Żeby było zabawniej wcześniej żona nakłaniała go na przepisanie części firmy na nią, bo "to da jej bezpieczeństwo finansowe". Nie zgodził się, bo stwierdził że od tego on jest. Przeprowadził poważną rozmowę z nią, to w twarz mu się roześmiała, że jak się z nią rozwiedzie, to mu wyrwie połowę majątku.
Chciał zaprzeczenia ojcostwa. I tu zonk. Zrobić to można tylko 6 miesięcy po urodzeniu. Potem tylko przez prokuraturę, teoretycznie, bo w praktyce prokurator nawet wniosku do sądu nie wyśle, bo w 100% przypadków zostanie odrzucony ze względu na "dobro dziecka i interes społeczny". Wujek A podobno nawet myślał o samobójstwie, ale wyperswadowali mu to, bo nawet jakby zapisał majątek komuś innemu, to podważyliby to przy samobójstwie. Jest uwiązany do pasożyta i dziecka innego faceta. Ale się nie poddaje. Powiedział B, że ma plan. Namówił swoich pracowników na założenie spółki, ma zamiar sprzedać im swoją firmę (w której pracują) za pożyczkę, którą wezmą U NIEGO. Potem będą ją spłacać z zysków z firmy... A kasę ma zamiar przekazać jako darowiznę na fundację ds. walki z rakiem, którą już wcześniej wspierał. Postanowił, że żeby miał zdechnąć, a te pasożyty nie zobaczą pieniędzy, które zarobił. Szkoda tylko domu który im wybudował i przepisał na nich.
Jak ktoś mi powie, że w Polsce kobiety są dyskryminowane - w twarz mu się roześmieję. To faceci są dyskryminowani przez prawo.
Osiedlowa ulica. Po bokach bloki, parkingi, trochę zieleni, dwie pomniejsze uliczki wpadające w główną. Po chodniku z jednej strony ulicy idzie jedna z moich sąsiadek - matka z trzyletnim synem na rowerku. Po drugiej, naprzeciw niej, kuśtyka druga, jej rówieśniczka, z kulą z i zakupami z jednej ręce. Zza zakrętu bliżej pań wyjeżdża samochód. W tym samym momencie trzylatek ni z tego, ni z owego skręca na jezdnię, prosto pod koła.
Matka była dwa metry od dziecka, kulejąca sąsiadka mniej więcej dziesięć. Ja patrzyłem na to z drugiego końca tej ulicy. Chora sąsiadka rzuciła się dziecku na pomoc, upuściła zakupy, kulę, i jak zając skoczyła pod koła. W ostatniej chwili przerzuciła dziecko na przyuliczny trawnik. I ja, i ona z daleka widzieliśmy, co się dzieje, matka chłopca miała wzrok utkwiony w telefonie. Jak tylko zobaczyłem co się dzieje, wystartowałem w ich stronę, ale pani o kuli była dużo bliżej.
Kierowca dał po hamulcach, ale niestety stuknął ją zdrowo. Sąsiadka poleciała na asfalt, wyrżnęła głową. Zdążyłem dobiec, kierowca natychmiast wyskoczył z samochodu. Dziecko płakało, ale nic stało mu się nic, miało tylko ubrudzoną koszulkę. Udzielamy we dwóch pierwszej pomocy, bo pani krwawi, potłuczona, chora noga prawdopodobnie w drzazgach... i w tym momencie wkracza matka chłopca. Z ryjem od ucha do ucha i awanturą. Bo JEJ DZIECKO BABA GŁUPIA P*ZDA SZARPAŁA HURR DURR GŁUPIA K*RWA, A MY SOM CH*JE!!!
Sprawa trafiła na policję. Kierowca miał na szczęście kamerkę samochodową, akcję widziało kilka osób. Obecnie rozchodzi się głównie o niedopilnowanie dziecka, groźby karalne i kilka pomniejszych wykroczeń ze strony matki tego chłopca. Sąsiadka z kulą straciła efekty wielomiesięcznego leczenia, do tego doszło wstrząśnienie mózgu i szwy na połowie ogolonej głowy, problemy z kręgosłupem. Nie chciała iść do sądu, machnęła ręką na swoje potłuczone ciało i zakupy, bo jak mówi "to żadna cena za niewinne dziecko", chociaż, co zabawne, dzieci serdecznie nie znosi i ucieka na sam ich widok.
Niezmiernie szanuję tę kobietę i staram się pomagać jej jak tylko mogę. Jest to twarda, niesamowita osoba, która najmniej przejmuje się samą sobą. Ale co najbardziej mnie poruszyło, to że zatroszczyła się o cudzego dzieciaka bardziej niż jego własna matka, zniosła stek obelg, masę bólu i do nikogo nie miała o to żalu ani pretensji.
Kiedy miałam siedem lat, moi rodzice oddali mnie wujostwu "na wychowanie", ponieważ nigdy mnie nie kochali, a ciotka i wujek dziecko mieć chcieli, ale nie mogli. Czy jestem więc wpadką, wynikiem głupoty w kwestii zabezpieczeń? Nie. Jestem wynikiem presji i patologicznych zachowań ze strony dziadków oraz braku asertywności.
Kiedy byłam dzieckiem, nie przeszkadzał mi ten stan rzeczy. Moi rodzice mnie nie bili, ale kiedy znalazłam się u wujostwa i prosto z mostu powiedziano mi jak wygląda sytuacja... cóż, nie tęskniłam wcale. Płakać też nie płakałam, bo i u wujostwa miałam dużo zabawek, a także poczucie, że jestem kochana, bezpieczna. Rodzice czasami mnie odwiedzali, przywozili prezenty, widywaliśmy się na rodzinnych świętach, normalnie rozmawialiśmy. Wszystko było w porządku. Oczywiście dla bezpieczeństwa kilka razy przeciągnięto mnie po psychologach, psychiatrach.
A potem w wieku siedemnastu lat znalazłam sobie chłopaka i pierwszy raz komuś powiedziałam, że moja ciotka nie jest moją matką, a wujek ojcem (tzn. nauczyciele i inne tego typu osoby zazwyczaj wiedziały, ale nie poruszały tego tematu i ja sama też nie czułam się zobowiązana do mówienia tego znajomym, koleżankom, kolegom itd.). Padło to w luźnej rozmowie, a przemieniło się w istny armagedon. Bo jak to tak? Że rodzice mnie porzucili? Że wujostwo mnie wychowuje? Na pewno muszę być jakoś upośledzona w takim razie! Albo chora psychicznie! Potem reszta osób w szkole się dowiedziała i może nie znęcali się, ale czasem pytali, jak to jest żyć bez rodziców albo "przepraszali", kiedy padały zdania "wiesz, jak to jest z tymi matkami/ojcami/rodzicami". Albo odstawiali jakieś inne cyrki, mówili, że osoby takie jak ja są częściej skłonne do samobójstw itd.
Teraz mam dziewiętnaście lat i dzięki nim sam widok rodziców mnie irytuje, a z wujostwem mój kontakt się pogorszył. Z każdej strony czuję presję na "posiadanie idealnej, pełnej rodziny" i dzięki temu boję się wejść z kimkolwiek w związek.
Kiedy byłem młodszy, wmówiłem kolegom, że mam w gardle jakąś bakterię wywołującą chorobę i nie mogą po mnie pić. Mówiłem tak dlatego, że nie lubiłem pić po innych ani dzielić się swoimi dobrami.
W niedzielę zaproponowałem mojej rodzinie wspólne spędzenie czasu. Graliśmy w monopol wraz z moją żoną i kilkuletnią córką - podobno to „świetna rozrywka” dla całej rodziny.
Tak się złożyło, że wygrałem. Żona zarzuciła mi, że graliśmy wspólnie przeciwko niej. Córka popłakała się, że wybrałem za trudną grę.
Obraziły się na mnie i poszły do swoich pokoi.
Nie jestem wegetarianką z powodu ideologii, ale okłamuję znajomych, że tak jest. Nie chcę już dłużej wysłuchiwać złotych rad.
Nie jem mięsa, bo mam odruch wymiotny gdy podczas krojenia lub żucia kawałka mięsa trafi mi się kawałek jakiejś błony, tłuszczu czy czegoś twardego lub po prostu podobnego. Moja rodzicielka chodziła ze mną gdy byłam mała do lekarza, do psychologa i nic. Tak po prostu mam. Raz ciocia chciała pokazać mojej mamie, że da się nauczyć dziecko jeść to co rodzic uważa za słuszne.
Efekt? Zarzygana kanapa, ściana, podłoga, ja, no i ukochana ciocia oczywiście.
Nigdy więcej nie wchodziła w dyskusję z matką na temat odżywiania.
Kiedy miałem jakieś 18 i chodziłem do liceum w mojej klasie, podobała mi się jedna fajna koleżanka. Próbowałem trochę do niej podbijać i ona nie była obojętna. Pewnego razu klasowo poszliśmy do klubu z okazji urodzin kolegi. Byłem akurat w takim momencie mojego życia, że patologia nie była mi obca, koledzy z którymi się zadawałem na osiedlu byli raczej lekkomyślni, rozwalanie ławki, lekkie awantury na ulicy, czy drobne kradzieże były na porządku dziennym.
Bawiąc się w klubie po paru piwach i godzinach na parkiecie, osiadłem na naszą lożę gdzie były wszystkie torebki naszych koleżanek z klasy. Akurat siedziałem sam. Moje patologiczne zapędy mówiły mi jedno, weź coś z torebki, a że nie bylem przy kasie to pomyślałem ok, czemu nie. Zacząłem grzebać w jednej torebce po omacku szukając portfela, tak by jednocześnie wyglądać jakbym nic nie robił. Szybko poczułem portfel i po chwili wyciągnąłem plik "rzeczy" z niego, byłem dość pijany i niezbyt wprawny w takich praktykach.
Poszedłem do toalety sprawdzić co udało mi się zdobyć. Zdziwiłem się, bo miałem w dłoni tylko 10 zł i dowód osobisty... tej fajnej koleżanki. No trudno, dowód poszedłem oddać po kryjomu do torebki a dychę sobie zostawiłem. Po imprezie około 2 w nocy wyszliśmy wszyscy razem z klubu i wpadliśmy na pomysł żeby iść teraz na kebaba. Wtedy ta fajna koleżanka patrzy do portfela i mówi, że już niema kasy, a myślała że jeszcze coś ma. Zaproponowałem że kupię jej tego kebaba, mimo że sam nie zjem.
Wyszedłem na najbardziej uroczego i kochanego gościa w okolicy. Typiara kupiła kebaba za swoją kasę, którą dostała od złodzieja, a ja wyszedłem na szarmanckiego bohatera. Głupio mi po tylu latach.
Historia dziewczyny, której nie przyjęli do pracy, bo nie wymawiała R, przypomniała mi moją historię, która zdarzyła się wiele lat temu. Miałam wtedy zakładaną plombę na 7 ze znieczuleniem. Z tym, że miałam taki układ nerwów, że nie tylko nie czułam nic w zębie, ale też poraziło mi na pewno połowę języka, chyba również część policzka i brody po tej stronie - nerwy unerwiające te części odchodziły za miejscem wkłucia. Tak więc na godzinę po skończonym zabiegu wyglądałam trochę jak upośledzona - opadający kącik ust, czasem wylewająca się ślina (nie zawsze pamiętałam, żeby ją wytrzeć), nieco bełkotliwa mowa, bo pół języka nie działało.
Wracałam wtedy tramwajem do domu. Było koszmarnie gorąco, na dodatek był to pojazd bez klimatyzacji. Po paru minutach wiedziałam, że nie ustoję do końca, miałam jeszcze jechać ponad pół godziny, a nie mogłam wysiąść, bo spieszyłam się na zajęcia na uczelnię (miałam kilkugodzinne okienko w środku dnia, zajęcia zaczynały się ok. 16 - nie pozdrawiam układających...). Jak to w godzinach szczytu, wszystkie miejsca zajęte, poprosiłam chłopaka w wieku około studenckim, czy by mógł mi zwolnić miejsce, bo bardzo mi słabo. Udało się, już miałam siąść, gdy poczułam silne szarpnięcie za ramię. Jakaś babcia weszła w tryb bojowy, i zaczęła wykrzykiwać, że takim downom jak ja nie powinno się pozwalać być wśród ludzi, bo wszystkich obrzydzają. Miałam wtedy taką przypadłość, że będąc mocno zdenerwowaną, zaczynałam się jąkać, sklecenie zdania zajmowało mi całe wieki. Tak więc próbując wypowiedzieć te parę słów, jeszcze bardziej się zaśliniłam (zapomniałam o tym zupełnie), więc faktycznie wyglądało to mocno nieciekawie. Albo ciekawie, zależy dla kogo.
I tu następuje zwrot akcji. Do coraz bardziej pieniącego się mohera podeszła na oko 10-letnia dziewczynka... z zespołem Downa. Pociągnęła ją za rękaw i najsmutniejszym głosem, jaki słyszałam w życiu, zapytała się, dlaczego ona się z niej śmieje, że ma tę chorobę. Gdybyście zobaczyli babsztyla w tym momencie! Odskoczyła jak oparzona, uciekła do drzwi i na najbliższym przystanku wypadła, jakby ją goniło stado wilków. Dziewczynka poprosiła mamę, czy może mi dać chusteczkę. Dopiero wtedy do mnie dotarło, że mam pewnie pół twarzy w produkcie pracy ślinianek, z wdzięcznością wzięłam (własnych nie miałam niestety) i się doprowadziłam do stanu jako takiego. Jeszcze chwilę z nią porozmawiałam, naprawdę niesamowite dziecko.
Nie mam powodzenia.
Od zawsze byłam gruba, przez co nie opłacało mi się ubierać w sukienki czy malować. Odkąd schudłam dwadzieścia pięć kilo, powodzenia dalej brak, a liczyłam na to, że coś się zmieni. To nie tak, że jestem zakompleksiona, podobam się sobie, robię staranny makijaż, mam długie, piękne włosy, ubieram się kobieco, no i w końcu jestem szczupła. Nie jestem też ósmym cudem świata, więc nie ma szans, żebym onieśmielała całą płeć męską.
W czym rzecz? Cholernie zazdroszczę kobietom molestowanym przez przypadkowych mężczyzn i sama skrycie chciałabym tego doświadczyć, żeby uwierzyć w to, że nie jestem paskudna jak kiedyś i byłabym w stanie się komukolwiek podobać. Wiem, jak to brzmi i bardzo prawdopodobne, że gdybym coś takiego przeżyła nie spodobałoby mi się, ale nic nie mogę poradzić na to, że siedząc w autobusie obok faceta w podeszłym wieku wyobrażam sobie, jak zaczyna mnie obmacywać. Nie podnieca mnie ta myśl w żaden sposób. Czasem dochodzi do takich brutalnych "marzeń" jak gwałt, i to nie jest fetysz, tylko żałosne pragnienie podobania się komuś.
Nigdy się nikomu do tego nie przyznam, cholernie wstyd mi, że mam tak spaczone poczucie własnej wartości.
Dodaj anonimowe wyznanie
