Ostatnio wzięło mnie na wspominki z czasów wczesnoszkolnych i przypomniała mi się tajemnicza historia, niewyjaśniona do tej pory.
Po zajęciach prawie codziennie chodziłam na świetlicę, a że szkoła była spora, to dzieci zostawało bardzo dużo, a wszystkie tornistry i ewentualne kurtki leżały w kącie sali, bo szatnia w takich godzinach była już zamknięta. Ja zawsze byłam straszną bałaganiarą i mój tornister wyglądał jak pobojowisko. Papierki, stare śniadanie, walające się poza piórnikiem przybory itd. to była norma. Ale któregoś dnia po powrocie do domu zauważyłam, że w tornistrze panuje idealny porządek. Wszystko było idealnie poukładane (tornister sztywny, więc nic się tam za bardzo nie przesuwało) i posprzątane, jakieś ewentualne drobniaki, które mama dawała na zakupy w sklepiku schowane do kieszonki, i nigdy nie zginęła choćby złotówka. Do tego ktoś tam wsadził butelkę z nieotwartym napojem (ja zawsze dostawałam wodę). Przeszedł mnie wtedy dreszcz, byłam dość paranoicznym dzieckiem, co zostało mi zresztą do dzisiaj... Myślałam, że to może jakiś dziwny żart, ale ta sytuacja się powtarzała dopóki rok później nie zmieniłam szkoły. Pytałam dyskretnie innych koleżanek, ale żadnej coś takiego nie spotkało. Nawet jeśli starałam się obserwować plecak przez cały pobyt na świetlicy, to zawsze się znalazł moment nieuwagi, a plecak zastawałam prawie zawsze wysprzątany. Nie mam pojęcia kto to był i dlaczego to robił, ale dziękuję bardzo, mama była bardzo zadowolona widząc poprawę w moich nawykach :D
Nie wiem już, co robić, drodzy anonimowi.
Mam narzeczoną, bardzo ją kocham, zgadzamy się niemal we wszystkim, robimy wszystko razem, każdy uważa, że idealna z nas para. Jest tylko jeden problem, przez który nawet zaczynam się zastanawiać, czy nie odejść i przez który ostatnio ciągle się kłócimy.
Otóż ja zawsze chciałem mieć dużą rodzinę. Za młodu opiekowałem się rodzeństwem, sam wychowałem się w większej rodzinie, natomiast ona nie chce mieć dzieci wcale. Myślałem, że boi się porodu, więc zasugerowałem adopcję, ale nie! Ona po prostu nie chce MIEĆ dzieci. Twierdzi, że to nie tak, że ona nie lubi dzieci, ona po prostu nie chce, żeby były. Uważa, że to niepotrzebny wydatek, masa roboty, a ona ma ze mną inne plany na przyszłość, tj. być razem, podróżować razem, pracować razem, bawić się razem, dzielić smutki razem, zestarzeć się razem i umrzeć razem bez udziału osób trzecich, nawet dzieci.
I zanim powiecie, że mogłem o to zapytać wcześniej... No nie bardzo. My z narzeczoną znamy się od dziecka. Nawet nie zauważyliśmy kiedy to się stało, że zaczęliśmy być ze sobą tak blisko. Zawsze mówiła, że lubi dzieci, poza tym 15-latek (bo wtedy staliśmy się oficjalnie parą) raczej nie myśli jeszcze o takich rzeczach. No... Dzieci lubi, ale nie chce mieć. Na jedno też się nie zgadza, a ja nie mam zamiaru chować jej środków antykoncepcyjnych czy przebijać prezerwatyw, bo to nie o to chodzi. Kocham ją, dlatego tego nie zrobię. Jednak dzieci to coś, na czym zależy mi bardzo, dlatego powoli rozważam odejście, gdyż od półtora roku żadne rozmowy nie przynoszą efektu, tylko kłótnie typu "ale ja chcę być TYLKO z tobą!".
Czy jestem samolubny? Nie wiem, mam straszliwe wyrzuty sumienia, że w ogóle przez "takie coś" chcę odejść, ale z drugiej strony duża rodzina to moje największe marzenie, wiedziała o tym praktycznie od początku. Rozmawiałem z nią dokładnie o wszystkim. Czy się boi, że nie będzie dobrą matką, czy boi się porodu itd. Nie. Ona zwyczajnie nie chce. No a ja jej nie zmuszę, bo nie mam takiego prawa, ani nawet bym nie chciał jej zmuszać do czegoś takiego, bo to jednak niezwykle ważna życiowa decyzja. Pytałem o rady rodzinę, bliskich przyjaciół, ale zwykle słyszałem tylko "namów ją na dzieci, to taka fajna dziewczyna, co będziesz innej szukał", ale ona się nie da namówić, a nie chcę nic robić na siłę. Dlatego postanowiłem, że porozmawiam z nią dzisiaj dokładnie o tym, jak się czuję i że rozważam odejście. Nie wiem, czy dobrze robię, nie wiem, jak to się skończy i boję się tej rozmowy jak diabli. I jest mi bardzo przykro, gdyż pół życia myślałem, że będę miał z nią wspaniałą rodzinę... A tu półtora roku temu, jak zacząłem temat na poważnie, usłyszałem od razu "nie", a wcześniej temat był luźny i nie było sprzeciwów, tylko coś w stylu "zobaczymy".
Życzcie mi powodzenia.
Pracuję jako programista w pewnej większej firmie od lat, gdzie jestem odpowiedzialny za jedną z kilku ważniejszych aplikacji, a raczej jedną z jej funkcji. Anonimowa część? Od początku pracy z programem kod piszę najbardziej "niechlujnie" jak tylko mogę z nadzieją, że nikt inny się w nim nie połapie, zapewniając sobie pewnego rodzaju bezpieczeństwo przed zwolnieniem.
Chyba się opłaca, skoro jeszcze mnie nie zwolnili.
Proszę, niech mi ktoś powie, że mieszczę się w jakimś spektrum normalności. :(
Lubię dawać mojemu psu lizać stopy. To jest tak miłe, jak masaż. Aż czasem wysmaruję sobie stopę psim chrupkiem, na zachętę, żeby mi ją "pomiętosiła". Oczywiście NIE jestem zoofilem, to jest po prostu bardzo miłe odczucie, tak jakby bliska osoba mnie kiziała, nie odczuwam jakiejś erotycznej ekstazy w związku z tym. Jednakże trochę głupio się czuję z tym, że mi się to podoba, więc wiecie o tym tylko Wy. No i pies.
Dowiedziałam się dzisiaj, że to mój dziadek zamordował kilkadziesiąt lat temu moją babcię, o której dotychczas wszyscy sądzili, że nagle zmarła z przyczyn naturalnych. Wyznał to na łożu śmierci.
Historia opowiedziana przez wuja. Pracował w fabryce, dojeżdżał autobusem, a żeby dostać się szybciej na przystanek, skracał sobie drogę idąc przez cmentarz. Nie tylko on zresztą, często ktoś się tamtędy przebijał.
Którymś razem, ciemno wszędzie, głucho wszędzie, styrany w nocy wraca i oczywiście wpadł do świeżo wykopanego grobu :D. Nieprzyjemna sytuacja, ale gorsze było kiedy obok truposz wstał i powiedział "teraz już się stąd nie wydostaniesz".
Wujek zemdlał, a ocucił go ten sam truposz, czyli lokalny pijaczek, który wpadł do grobu sporo wcześniej i sam miał problem się wydostać :D.
Jestem dorosłym facetem, a czasami lubię w samotności oglądać polskie komedie romantyczne i w dodatku się na nich wzruszam. Nawet tu się trochę wstydzę do tego przyznać.
Pochodzę z małej miejscowości, w domu raczej się nie przelewało. Na studia nie było stać ani mnie, ani moich rodziców, chęć posiadania wyższego wykształcenia i wyjechania z rodzinnej miejscowości, dziury na końcu świata, były ogromne. Rok po maturze praca w Warszawie, myślę sobie - na studia pójdę w kolejnym roku, najpierw odłożę trochę grosza. Ciężko, ale jakoś można było wyżyć. Wtedy pojawiła się propozycja dobrze płatnej pracy... i tak zostałem chłopcem do towarzystwa.
W międzyczasie skończyłem studia, kupiłem mieszkanie. Moja rodzina sądzi, że spełnił się sen o Warszawie, że wielki pan magister, a ja umilam czas obrzydliwie bogatym panom...
Jest mi z tym dobrze. Kiedy przestanę być już piękny i młody, zawsze mam jeszcze wyuczony zawód.
Moja dziewczyna jest artystką. Wiecie, jak to artystyczna dusza, ma swoje dziwactwa, które nazywa pomysłami. Zajmuje się różnymi rodzajami sztuki: maluje, fotografuje, robi performance na ulicy itd. Do tej pory wiele razy przekonałem się, że żyję z nietuzinkową osobą i zawsze to mnie w Monice pociągało, że jest nieszablonowa, inna, że nie wygląda jak każda laska, wstawiająca zdjęcia w bikini na Instagram.
W każdym razie, ostatnio Monika BARDZO mnie zaskoczyła. Powiedziała, że przygotowała dla mnie niespodziankę z okazji mojej trzydziestki. Nie ukrywam, byłem bardzo podekscytowany, ale liczyłem jednak na coś bardziej klasycznego, typu wspólny wieczór przy świecach. Oczywiście moja dziewczyna wymyśliła całkowicie inny scenariusz.
Gdy wróciłem z pracy, w domu były zgaszone światła. Nagle zapaliły się i zza ścian powyskakiwali moi znajomi. Byłem miło zaskoczony i w pierwszym momencie uznałem, że jest to typowe przyjęcie niespodzianka, co mnie bardzo ucieszyło. Niestety, myliłem się. Po minucie zorientowałem się, co się właśnie rozgrywa.
W domu byli nie tylko moi znajomi, ale również bardzo szerokie grono artystów – bliższych i dalszych przyjaciół Moniki. Były również osoby z mojej pracy. Zebrało się łącznie jakieś 50 osób, więc naprawdę sporo jak na możliwości trzypokojowego mieszkania. Powiecie, że fajnie, dziewczyna miała gest, pomyślała, prawda?
Zapomniałem dodać, że na ścianach, WSZĘDZIE, wisiały wydrukowane i osadzone w ramach zdjęcia. Moje akty... To był taki urodzinowy performance, Monika przez ostatni miesiąc szykowała się do niego, robiąc mi zdjęcia gdy spałem. I w ramach prezentu zorganizowała taką właśnie wystawę, połączoną z żywą sztuką, którą miała być moja reakcja na te wszystkie fotografie. Przyznam, że każda była całkowicie inna, nie miałem pojęcia, że można na tyle sposób sfotografować moje "dobra".
W życiu się takiego wstydu nie najadłem. Od tamtej pory moja dziewczyna ma zakaz wykorzystywania mnie do swojej „sztuki”. Zastanawiam się tylko jak się jej odwdzięczyć, w końcu za miesiąc to ona obchodzi urodziny. Jakieś pomysły na słodką zemstę?
Mój mąż był moim pierwszym. On natomiast miał kilka dziewczyn przede mną. Dopiero po ślubie się dowiedziałam, że dwie laski, z którymi sypiał należą do jego grona znajomych i się często spotykają. I strasznie się dziwi czemu odkąd się dowiedziałam mam pretensje, że się z nimi widuje. A mnie coś skręca w środku na sama myśl, że się z nimi widuje. Starałam się z nim rozmawiać, ale zawsze bagatelizuje problem ...
Dodaj anonimowe wyznanie
