Mam 25 lat, dwoje dzieci. Mieszkam u chłopaka/narzeczonego, otworzyłam niedawno własny interes. Mam dobrych rodziców, dobrych teściów. I mam bardzo złą sytuację finansową.
Chłopak opłaca mieszkanie, a ja utrzymuję dzieci. Starsze dziecko nie jest jego. W tym roku miało komunię oraz bardzo dużo kosztowała mnie wyprawka szkolna dla niego. Młodszy poszedł do przedszkola, za które również ja płacę. Dużo pieniędzy wydałam też na rozpoczęcie działalności. Zanim pospłacam najgorsze długi, minie jeszcze kilka miesięcy lub dłużej. To pierwsza sprawa, która spędza mi sen z powiek.
Kolejna – mój chłopak ma problem z alkoholem. Albo nie pije wcale, albo pije ciągiem kilka dni. Nienawidzę go wtedy z całego serca i najchętniej odeszłabym. Kłamie mi w żywe oczy, że nie pił, a ja mam alkomat już w oczach... Sama przez to nawet piwa nie wypiję, tak mi się źle kojarzy. I tak szczerze to nawet nie wiem, czy kocham swojego chłopaka. Byłam po prostu dłuższy czas sama, z żadnym facetem mi się nie układało, więc wzięłam, co było. Przed odejściem powstrzymują mnie dzieci, które są mocno do niego przywiązane, i rodzice, którzy go lubią.
W zeszłym roku poznałam kogoś za jego plecami i straciłam głowę – chciałam porzucić całe dotychczasowe życie dla niego. Tamten facet też miał kogoś i niestety, postanowił pozostać z obecną partnerką, choć później nie raz, nie dwa, pisał do mnie, prosząc o szansę, po czym znów urywał kontakt.
Wiem, że był to błąd, bo po pierwsze zdradziłam chłopaka, a po drugie wzięłam się za kogoś zajętego, nie wiem, co miałam wtedy w głowie. Faktem jest to, że nadal myślę o tamtym chłopaku i zastanawiam się, co by było, gdyby jednak nam się udało, czy byłabym szczęśliwsza. Nie potrafię zapomnieć o uczuciu, jakim go darzyłam.
Rozmyślam nad tym, czemu nie wybrał mnie, o tym, czego mi brakuje.
Mój chłopak wybaczył mi zdradę i choć wypomina mi ją przy ostrych kłótniach, to nadal twierdzi, że mnie kocha i chce ze mną być. A ja, zamiast się cieszyć, że wybaczył mi mój błąd, to jestem apatyczna, bez emocji, bierna. Jest mi już wszystko jedno.
Chyba naprawdę uwierzyłam w to, że nie zasługuję na nic lepszego. I tkwię tak sobie w tym stanie już dłuższy czas, zastanawiając się, jak to się skończy. Jestem bardzo nieszczęśliwa.
Byłam transpłciowym mężczyzną przez kilka dobrych lat. Byłam badana przez kilku psychiatrów i miałam jakieś cztery zaświadczenia o swojej transpłciowości na papierze. A teraz? Od roku czuję się ponownie kobietą. Nie jestem już mężczyzną ani osobą niebinarną. Nie wiem, co się stało, ale cieszę się, że nie przeszłam operacji.
W wieku 14-15 lat razem z kumplami obejrzeliśmy „Podziemny krąg”, przesłanie ani głębsza interpretacja tego wspaniałego filmu do nas nie trafiło, ale sama idea nas zafascynowała. Zorganizowaliśmy sobie taki krąg w stodole taty jednego z nas. Oczywiście nie było tak epicko jak na filmie, ale emocji nie brakowało. Cała akcja odbyła się tylko raz, bo za drugim razem każdy miał jakieś wytłumaczenie...
Do dzisiaj nie mam dwóch jedynek, dolnej i górnej. Nikt nie wie, że w taki durny sposób pożegnałem się z nimi i noszę protezy. No ale przynajmniej wygrałem swój pojedynek!
Nieco ponad rok temu wreszcie przeprowadziliśmy się z mężem z małego mieszkania do domu jednorodzinnego. Okolica spokojna w miarę, ludzie w większości spoko. Z wyjątkiem rodziny mieszkającej obok. Zasadniczo nie ulegam stereotypom, ale to typowa prawilna patologia. I co dzień powtarzają, jacy to z nich wzorowi wierni.
W domu mieszkają: seniorka rodu, wredne wulgarne babsko, jej synowa z siódemką dzieci, której mąż od niedawna siedzi w areszcie za bójki i rozboje (w okolicy nie ma pracy godnej jego osoby), a że to nie pierwszy raz, to traktują to jako recydywę.
Żal mi jego żony, widać, że jest zahukana, unika ludzi. Młodszych dzieci też żal, zwłaszcza że najmłodsze jest wyraźnie niepełnosprawne (trzylatek ma problemy z chodzeniem, prawie nie mówi, dalej korzysta z pampersów).
Starsze to rozpuszczone bachory. Wiem, że nie powinnam tak mówić, ale ich wrzaski i słownictwo mnie przerażają. Rzucanie śmieci ludziom za płot, wyzwiska, rzucanie kamieniami w zwierzęta to standard. Kiedy rozmawiałam z ich rodziną, matka obiecała powiedzieć im, że tak nie wolno, babka wrzasnęła, że u nich się po bożemu żyje, dzieci się kocha i jest ich dużo i ogólnie rzecz biorąc mamy się odpier... Rodzina ma kuratora. W czasie wizyt (oczywiście zapowiedzianych) wszystko jest cacy. Kiedy z mężem i kilkoma innymi osobami chcieliśmy z kuratorką pogadać, zbyła nas. W opiece uważają, że skoro jest kurator, to wszystko gra. Najgorszy jest najstarszy z dzieciaków, ma 15 lat. Awanturuje się, pyskuje, będzie miał sprawę w sądzie, ale oczywiście to zła policja czepia się o porysowanie samochodów nauczycieli. Raz pozwolił sobie na bardzo niewybredny komentarz na mój temat, w obecności mojego męża. Tomek (mąż) założył młodemu dźwignię na rękę, sprowadził go do parteru i ochrzanił. O dziwo głupie teksty ustały, chłopak nawet mówi dzień dobry.
W lipcu w końcu sfinalizowaliśmy adopcję, mamy pięcioletniego synka. O ile większość dzieci szybko przyjęła Kubę do towarzystwa i fajnie się razem bawią, to od dzieciaków sąsiadów słyszy, że jest kundlem, podrzutkiem, przybłędą i szybko go oddamy. Kilka razy płakał z tego powodu. Kiedy próbowałam z nimi rozmawiać na ten temat, pokazali mi środkowy palec. Matka obiecała, że im wytłumaczy, a babka kazała mi spadać. Wiem, że to od niej wnuki nauczyły się tych tekstów.
Powoli mamy dość, bo jest coraz gorzej. Po aferze z wyzwaniem naszego synka po powrocie z pracy znaleźliśmy wielką stertę odchodów na podjeździe. Dostali tylko mandat. Samochody zawsze trzymamy w garażu, jak wszyscy sąsiedzi. Opieka społeczna nie widzi problemu, policja twierdzi, że za dużo nie może.
Byłem akurat u dziewczyny, obok nas siedzieli jej rodzice. Rozmowa zeszła na temat niedzieli wolnej od handlu i ogólnie rynku pracy. Powiedzieli, że wolne niedziele to dowód na to, że w Polsce szanuje się pracownika, bo przecież niedziela powinna być wolna! A w ogóle to młodzi teraz tacy roszczeniowi, pracować im się nie chce, nawet dwóch godzin dłużej nie chcą zostać po robocie, mimo że szef ładnie prosi...
Rodzice mojej dziewczyny pracują od 30 lat w fabryce, sześć dni w tygodniu, zarabiają minimalną. I szczerze wierzą, że w Polsce szanuje się pracownika, a godne warunki są wtedy, kiedy jeden dzień ma się wolny. Nie miałem pojęcia co im na to odpowiedzieć, żeby nie obrazić całego ich dorobku życiowego. Jestem szczerze przerażony ich przekonaniem, że wymaganie czegokolwiek od pracodawcy jest roszczeniowe, a niechęć do zostawiania po godzinach za darmo jest uznawana za lenistwo.
Gdy byłem mały, to myślałem, że Jerzy Waszyngton i Krzysztof Kolumb byli Polakami.
Co roku na urodziny wszystkich to ja organizowałam jakieś rzeczy. Piekłam tort, kupowałam prezenty. Tak przez kilka lat, aż w końcu w tamtym roku mnie coś tknęło i zauważyłam, że wszyscy mają mnie w poważaniu na moje urodziny. Jeśli coś chciałam zrobić, to sama musiałam sobie coś zorganizować – upiec torta czy pokazać ręką, jaki chcę prezent. Trochę zabolało, że dotarło to do mnie po takim czasie, ale lepiej późno niż wcale, prawda? Wszystkie mają urodziny w pierwszej połowie roku, więc ja po prostu złożyłam im życzenia przez FB i tyle. Oczywiście było pytanie „co upiekłaś?”, „a co kupiłaś?” – odpowiadałam, że po prostu zapomniałam i nie miałam czasu.
Wielkie było moje zdziwienie, gdy na moje urodziny dostałam tort i kwiatek z supermarketu. Da się? Oczywiście, że się da. Jest mi strasznie przykro, że musiało to trwać tak długo czasu.
Ach, i żeby nie było – ja mówiłam zawsze, że też bym chciała taką „niespodziankę”, jaką oni dostają ode mnie.
Czuję, jak życie przecieka mi przez palce. Czuję się bardzo dziecinna i nieodpowiedzialna, choć staram się wszystko pogodzić; naukę do matury, zajęcia pozalekcyjne, zaplanować co jakiś czas spotkanie z chłopakiem, odpowiednią ilość snu i wszystko inne. Bardzo się martwię o swoją przyszłość, że nie znajdę pracy dla mnie satysfakcjonującej i stabilnej finansowo. Ciągle mam też poczucie, że nie jestem wystarczająco dobra, ponieważ wielu moich znajomych i osób w rodzinie dobrze organizuje czas na wszystko, a przy tym cieszą się życiem i robią mnóstwo świetnych rzeczy. Mój luby jest w jednej z najlepszych liceów, mówi mi, że szkoła nie ma praktycznie żadnego znaczenia i liczy się to, jaka jestem. Bardzo mnie wspiera i kocha, ale przez to wydaje mi się, że ja dla niego nie robię tyle samo i że zasługuje na kogoś lepszego, bardziej wesołego, spokojnego, dojrzałego. Nie wiem, co mam robić.
Opuściłam toksyczny dom i jestem przez matkę nazywana niewdzięczną....
Mieszkałam sama z mamą i trójką rodzeństwa do 18 roku życia. Zaraz po 18 urodzinach się wyprowadziłam – powodem było rozwiązłe życie mojej matki. Niestety w domu co chwila jakiś mężczyzna, moje rodzeństwo ma troje różnych ojców... Jak tak można żyć? Zero stabilności emocjonalnej, a jeszcze podczas randek matki ja musiałam być odpowiedzialna za rodzeństwo. Pracowałam od 15 roku życia, by mieć zabezpieczone jakieś oszczędności zaraz po 18 urodzinach.
Gdy wychodziłam z domu, zapytała: „Kto mi pomoże z dziećmi?”. Odpowiedziałam, że ojcowie dzieci lub jej randki, w końcu co tydzień ktoś nowy...
Mam dość, nie chcę żyć w związku, nie chcę własnej rodziny. Przez to, z jakiej rodziny się wywodzę.
Mam 43 lata, jestem singlem. W zasadzie zawsze nim byłem, gdyż z racji swojego wyglądu połączonego z dość mocnym introwertycznym charakterem i problemami natury intymnej zawsze miałem kłopot z interakcją z kobietami. Co zaburzyło mój spokój? Właśnie kobieta. Tylko w tej sytuacji wszystko jest nie tak. To ona o mnie zabiega i mnie podrywa, a jest to dla mnie sytuacja nowa i stresująca. Spotykamy się, a nawet doszło między nami do pierwszego zbliżenia, na które nie byłem przygotowany i na polu którego poległem.
Nie trzeba być psychologiem, żeby domyślić się, że ona udaje, że się jej podobam, bo jest 37-letnią samotną matką 2-latka, bez stabilnego zatrudnienia, mieszkającą kątem u schorowanej matki i z kategorii kobiet o takim wyglądzie, że mężczyźni kiedyś pewnie się o nią zabijali. Wyczuła, że mam pieniądze. Powiedziała, że szuka opiekuńczego, dojrzałego mężczyzny, który będzie miał odwagę dzielić z nią trudy wychowania syna, a wygląd ma dla niej znaczenie trzeciorzędne, i podniecają ją inne cechy u mężczyzn, które akurat ja posiadam.
Teraz meritum tego wyznania: nie wiem, co robić, czuję, że się zakochuję, ale też wiem, że jeżeli zerwę tę relację, to mogę już skończyć żywot jako wieczny kawaler. Nigdy nie miałem takiego bałaganu w głowie.
Dodaj anonimowe wyznanie
