W czasach licealnych byłam piekielnie zazdrosna o koleżankę swojego chłopaka. Zazdrość ta opierała się tylko i wyłącznie na jej urodzie i stylu ubierania – bardzo długich blond włosach, szczupłej sylwetce, cerze mlecznej i czystej; nawet bez jednego pryszcza. Ciuchy zawsze zagraniczne i zawsze chwilę po staniu się szałem w tamtych czasach. Nawet akcesoria czy drobne pierdółki sprawiały, że byłam zazdrosna, bo sama nie mogę ich mieć. Spędzali ze sobą dużo czasu, mieli wiele wspólnych tematów, wspólnie uczęszczali na imprezy. Bardzo ją lubiłam i nigdy nie mogłam powiedzieć złego słowa o tej znajomości. Potem kontakty się urwały. Ostatni był wiele lat temu na weselu wspólnego znajomego ze szkoły. Teraz, z moim już mężem, mieszkamy w innej części kraju, a ona wyjechała za granicę.
Nikt nie wie i nigdy nie dowie się, że ta chorobliwa zazdrość sprawiła, że mimo iż się już nie widujemy, a ja ze swojego wyglądu jestem zadowolona, kolekcjonuję jej zdjęcia w ukrytym folderze. Mam ich ponad 200. Nie wiem, kiedy dokładnie się to zaczęło. Chyba wrzuciła na Instagram zdjęcie, gdzie wyglądała niezwykle zjawiskowo. Od tamtej pory każde jej zdjęcie, które mi się w jakiś sposób spodoba, ląduje w mojej skrytce. Ot, moje dziwactwo. Myślę, że był to impuls i naszło mnie akurat w czasie wzmożonego stresu. Pomimo iż mam do tego zbieractwa jakiś bezsensowny sentyment, to dojrzałam już do decyzji o jego zaprzestaniu i usunięciu mojego folderu.
Mam ponad 30 lat i uwielbiam klocki LEGO. Wszyscy mówią, że jestem niepoważna i w moim wieku nie wypada. Mój brat ma prawie 30 lat i każdy z rodziny kupuje mu na różne okazje klocki LEGO. No i gdzie jest sprawiedliwość?
Gdy byłam mała (około 5-6 lat), zostałam w domu sama z ojcem na cały dzień. Nie wiem, gdzie wszystkich wtedy wywiało ani dlaczego zostawili mnie z nim samą. Ojciec był pijany, pytanie, czy upił się po wyjściu wszystkich (matki i trójki starszego rodzeństwa), czy był już pijany przed ich wyjściem. W każdym razie ja siedziałam na fotelu pół dnia i oglądałam bajki, on spał na kanapie.
W pewnym momencie wstał i zdjął gacie (nic innego na sobie nie miał) i zaczął chodzić goły po pokoju. Bałam się, że coś mi zrobi, więc uciekłam do łazienki (jedyne pomieszczenie z zamkiem w drzwiach) i przesiedziałam tam dobrych kilka godzin do powrotu wszystkich.
Okazało się, że „tatuś” zwyczajnie zlał się pod siebie, więc zdjął gacie, żeby je zmienić, a potem znowu poszedł spać, nie zwracając na mnie uwagi. Wywnioskowałam to z wrzasków mojej matki, ale do tej pory wstyd mi za to, że widziałam go gołego (a wtedy byłam małą dziewczynką, serio to było dla mnie traumatyczne) i nikomu nigdy o tym nie powiedziałam.
Warto dodać, że to moje JEDYNE wspomnienie z nim przed tym, jak nas zostawił. No cóż, lepsze być nie mogło.
Mam na imię Alan. Dzisiaj wchodząc do domu z kolegami przypadkowo usłyszałem, jak nazywają mnie moi rodzice i chrzestni...
Mówią na mnie Analek.
Czekam, aż kumple podłapią.
Mając 11 lat, chodziłam do klasy z chłopcem, który był synem dyrektora szkoły. Bardzo korzystał ze swojego „przywileju” – uprzykrzał życie mi i innym dzieciom. No cóż, jemu było wszystko wolno, bo był synem dyrektora. Miarka się przebrała, gdy przez niego spadłam ze schodów i wylądowałam w szpitalu ze złamaniem.
Co zrobił jego ojciec?
Dopilnował usunięcia nagrania z monitoringu na korytarzu. W ten oto sposób jego synalek uniknął kary, a sprawę zatuszowano jako „zwykły wypadek”.
Ciekawe, czy po latach żałuje, bo brak konsekwencji za to i inne wydarzenia utwierdził jego synalka w przekonaniu o własnej bezkarności i wyrósł z niego człowiek pozbawiony wszelkich hamulców. Właśnie się dowiedziałam, że jego zachowanie na długie lata zaprowadziło go za kratki. W ten oto sposób „kochający tatuś”, zamiast uratować syna, doprowadził do jego upadku.
Ciekawa jestem, czy też spotkaliście się kiedyś z taką bezkarnością „uprzywilejowanych” dzieci? A jeśli tak, to jak po latach potoczyły się ich losy? Dajcie znać w komentarzach.
Mój kumpel miał śliczną, rozrywkową i jak wtedy myślałem, pracowitą dziewczynę. Często nie było jej w domu, bo jako stewardesa latała po świecie, ale zawsze wracała z dużą ilością gotówki i mówiła, że ta praca ją uszczęśliwia. On ze swojej nie wyciągał zbyt wiele, dlatego to ona ufundowała im wakacje, kupiła sobie nowe auto, było ją stać na luksusowe ubrania, kosmetyki, nawet jakieś tam zabiegi chirurgiczne na twarzy. Nie zrezygnowała z pracowitości nawet w zaawansowanej ciąży i mimo że nie była już stewardesą, pomagała koleżance rozkręcić sklep z ubraniami, innej koleżance biuro architektoniczne i też rzadko bywała w domu.
Pewnego dnia na popularnej stronie z filmami dla dorosłych trochę mnie poniosło i odpaliłem sobie jakiś filmik z dziwnej kategorii. Po chwili zobaczyłem tam dziewczynę kumpla i nie mogłem uwierzyć w to, co widzę. Nie była stewardesą, tylko aktorką filmów dla dorosłych... Miała mocny makijaż, ale nie na tyle, żebym jej nie rozpoznał. Zadzwoniłem do kumpla, bo musiałem mu to pokazać. Też był w szoku. Niektóre sceny tam były naprawdę ostre, ale obejrzał wszystko do końca. Gdy wróciła do domu, pokazał jej ten film i jeszcze kilka innych. Kazał jej się wynosić. Płakała, ale gdy zobaczyła, że jest niewzruszony, spakowała walizki i rzuciła, że dziecko i tak nie jest jego, tylko kolegi z branży.
Kumpel załamany, ale przynajmniej w porę poznał prawdę, bo miał zamiar na święta się oświadczyć.
Wyznanie „spod koloratki”.
Pierwsza parafia, luty, drugi rok posługi. W kościele przy jednej z kaplic była od zawsze duża skarbonka. Bardzo duża i pusta jest ciężka, a co dopiero wypchana drobniakami. Ksiądz proboszcz opróżniał ją co trzy tygodnie w czwartki. W takim tempie się zapełniała. Akurat tego dnia postanowił opróżnić ją dwa dni wcześniej (we wtorek zamiast w czwartek). Jeszcze tego samego dnia po 23 inny z wikariuszy, wynosząc śmieci, zobaczył skarbonkę przed wejściem do kościoła. Otwartą. No cóż... Obejrzeliśmy monitoring, skarbonka była puściusieńka, jak ją ukradziono, więc nie zgłosiliśmy tego na policję (złodziej był w kapturze, nie widać było twarzy). Nieźle się namęczył i się trochę pośmialiśmy z jego wyczynu. Zmieniliśmy kłódkę i odstawiliśmy skarbonkę na miejsce.
Tak więc złodzieju, niezły wyczyn, ale nie kradnij, bo to grzech. Choć dobrze, że oddałeś skarbonkę.
Dzisiaj odezwała się do mnie mama. Po ośmiu latach, odkąd uciekłam z domu do Szkocji. Założyłam jakiś czas temu Facebooka, a niedawno dodałam kilka zdjęć z moim już narzeczonym na naszej łajbie i kilka z wakacji w Meksyku. To zapewne skłoniło ją, żeby po ośmiu latach, odkąd po raz kolejny zwyzywała mnie od najgorszych, odezwać się z prośbą o pożyczkę – „bo Tomasz wyszedł z więzienia i trzeba mu jakieś auto kupić, coby do roboty mógł jeździć”.
Gdy w miarę grzecznie wyperswadowałam jej to, mówiąc, że za lata poniewierki nie dostanie ode mnie złamanego grosza, usłyszałam jak zawsze, że jestem niewdzięczna, a jak mi się powodzi i się z rodziną nie chcę podzielić dobrowolnie, to sąd mnie z pieniędzy lepiej ogołoci, bo ona jutro idzie do prawnika po alimenty.
Fantastycznie.
Mam dość tego, że w wieku 17 lat życie zgotowało mi taki los.
Na co dzień jestem uśmiechnięta, mam dużo znajomych i na pieniądze też nie narzekam. Patrzę jednak, jak moja mama coraz gorzej się czuje i powoli brakuje jej sił. Mój tata jest cholerykiem i tylko szuka powodu, żeby się mnie czepiać. Wypieram całe zło, bo zawsze jak się komuś wygaduję, to słyszę, że inni mają gorzej. Czasami dopada mnie taka noc, gdzie kilka godzin duszę się łzami i boję się, że jak mojej mamy zabraknie, totalnie nic nie osiągnę w życiu.
W gimnazjum przyjaźniłam się z jedną osobą i pod koniec drugiej klasy pokłóciłyśmy się tak strasznie, że do końca szkoły nie zamieniłyśmy ze sobą ani jednego słowa, a od szkoły średniej widywałam ją bardzo rzadko. Obecnie mam 33 lata, wyprowadziłam się 100 km dalej od mojego domu rodzinnego, mimo to po wielu latach spotkałyśmy się w jednym ze szpitali. Zarówno ona, jak i ja czekałyśmy na badanie onkologiczne. I wiecie, co się stało? Pewnie się spodziewacie, że zaczęłyśmy rozmawiać i poszłyśmy na kawę? Otóż nawet nie powiedziałyśmy sobie cześć. Podczas gdy ja nie mogłam oderwać od niej wzroku, ona po zobaczeniu mnie gapiła się cały czas w inny kąt. Opowiedziałam o tym mojemu mężowi i wspólnie doszliśmy do wniosku, że nie ma co odbudować tej znajomości – w końcu z jakiegoś powodu ona się zakończyła. Szkoda tylko, że pomimo iż ja na chwilę obecną jestem zdrowa, to moja była przyjaciółka odeszła z tego świata miesiąc temu.
Dzisiaj po raz pierwszy od wielu lat zrobiłam coś dla niej dobrego – zapaliłam znicz na jej grobie.
Dodaj anonimowe wyznanie
