Czy może mi ktoś logicznie wytłumaczyć po co mężczyźni w związkach zastępują sobie seks masturbacją i pornografią? Właśnie zakończyłam taki związek. Już nie mogłam znieść tych ciągłych wykrętów od seksu, wiecznego flaka, i tłumaczenia, że on tak zawsze ma. Nigdy nie miałam problemu z pornografią, ale mój partner skutecznie mi ją obrzydził, zresztą siebie też. Tona śmierdzących spermą chusteczek w koszu w ubikacji, kremy i papier toaletowy walające się wszędzie.
Poruszyłam temat masturbacji na samym początku związku. Dla niego to był wstyd, więc zaczął się ukrywać i dalej robił swoje. Wstydem powinno być to, że w tym czasie gdy był ze mną, nic nie zrobił aby było lepiej. Mimo tego, że zwracałam mu uwagę na to, że mamy problem i chciałam rozwiązania. Jest mi tak bardzo przykro, że byłam zastępowana czymś, co jest tak sztuczne. Pornografia odziera z uczuć. Człowiek nadużywający staje się zimny, nie potrafi budować bliskości. Mózg seksoholika nie odbiera poprawnych sygnałów o seksie, działa tak samo jak mózg alkoholika. To jest choroba. Nie należę do grona tzw. kłód, lubię seks i urozmaicenia. Mam normalną wagę. Chętnie uczę się nowych rzeczy, ale potrzebne jest mi do tego uczucie. Nie wyobrażam sobie, przespać się z kimś do kogo nic nie czuję.
Gdy mu powiedziałam otwarcie, że wiem o tym, że korzysta z porno i się sam zadowala, zaczął się obsesyjnie ukrywać i izolować. Głupie pytanie - "jak ci minął dzień?", "co dzisiaj robiłeś?". Było dla niego bardzo problematyczne. Kamerka w laptopie została zaklejona, żeby nikt go nie rozpoznał podczas cybersex. Bo wszędzie go podsłuchują. Postanowiłam to skończyć, bo jak mam konkurować z tym co on widzi na ekranie? Nigdy nie dorównam tym szlaufom. Seks z nim nie był dla mnie przyjemnością. Zbliżenia były bardzo rzadkie. Gdy ja inicjowałam, zawsze mi odmawiał. Jak już do czegoś doszło, potrafił zabierać się za mnie godzinę, a jego penis nawet nie stanął, mimo moich starań. Nigdy nie miał wytrysku. Myśl o tym boli najbardziej, nie pociągałam go i nigdy nie miał spermy. Co ze mnie za kobieta? Przez tą całą farsę potrzebuję pomocy psychologa. Mam zrujnowaną psychikę. Czuję się nieatrakcyjna i mam wielkiego doła. Niesmak i upokorzenie, to wszystko co mi zostało.
Panowie, pomyślcie o tym jak czują się kobiety, gdy wy macie zachcianki i zamiast zrobić to z Nią, odpalacie porno albo sex-kamerki. A jak wam nie zależy, to zostawcie je w spokoju i nie marnujcie ich czasu. Zabawiajcie się dalej, ale żyjąc sami. Wiem, że to jest indywidualna sprawa, ale jak jest się w związku, to chyba powinno się dbać o siebie wzajemnie, a nie tylko o swojego penisa. Naprawdę seks z żywą kobietą nie jest dla Was atrakcyjny? Lepiej załatwić to na własną rękę? Nie piszę tego aby kogoś urazić, chciałabym się dowiedzieć dlaczego tak się dzieje.
Pozdrawiam i życzę miłego dnia.
Moja żona ok. dwa lata wstecz zachorowała na schizofrenię. Szok, niedowierzanie itd... Wydawało mi się, że to choroba ludzi młodych. My nie jesteśmy młodzi. W ubiegłym roku była w szpitalu, gdzie naprawdę ustabilizowano jej stan i w stopniu zadowalającym dopasowano leki. Dopóki je brała, wszystko było OK. Do czasu kiedy uznała, że "jest zdrowa".
Jestem kierowcą TIR-a, stąd jestem gościem w domu. Nie miałem kontroli nad leczeniem żony. Ta zaś postanowiła odstawić leki. Po krótkim czasie zapadła w swoistą katatonię, śpiąc przez około 4 miesiące. Widząc, jak kobieta niknie w oczach, wzywałem pogotowie (trzykrotnie!). Złożyłem też w miejscowym sądzie wniosek o leczenie bez zgody pacjenta. W krótkim chwilach przytomności żona stanowczo odmawiała jakiegokolwiek leczenia. Załogi karetek stwierdzały, że "funkcje życiowe" są zachowane, a terminy w sądzie bardzo odległe.
Dni, tygodnie i miesiące mijały, a sytuacja stawała się coraz bardziej patowa. Żona była w stanie bezpośrednio zagrażającym jej życiu, ale wszyscy rozkładali ręce, bo... nie wyrażała zgody na leczenie. Ostatecznie, za namową lekarza rodzinnego (wspaniały człowiek), okłamałem wezwaną czwarty raz załogę karetki, oświadczając, że żona usiłowała popełnić samobójstwo. Dopiero wtedy żonę zabrano do szpitala. Wcześniej podano kroplówkę. Zajęto się nią.
Czy to tak ma być? Czy trzeba kłamać, żeby osiągnąć oczywisty cel? Czy postępowanie sądowe w takiej sprawie naprawdę tyle musi trwać?
Na koniec: uważajcie, jeśli macie bliskich chorujących na tę chorobę. To choróbsko ma świadomość. Broni się przed wyleczeniem, manipulując chorym. Często chory postępuje w sposób dla bliskich irracjonalny. Celem samej schizofrenii jest jej trwanie. To choroba dezintegracyjna.
Swego czasu dorabiałem jako "chłopak do wynajęcia", ale nie do seksu, tylko do wyjścia gdzieś na różne przyjęcia czy też wesela i udawania partnera lub zwyczajnie bliskiego przyjaciela. Mieszkam w średniej wielkości mieście, chętnych pań z miasta i okolic miałem do policzenia na palcach jednej ręki, ale było to dość ciekawe przeżycie.
Jedna z moich klientek miała obmyślony plan co do naszego "związku", żeby pokazać się na ślubie swojej kuzynki po tym, jak zakończyła długoletni związek ze swoim chłopakiem. Kilka razy poszliśmy gdzieś do jej znajomych, przedstawiła mnie swojej kuzynce (jako nowego chłopaka) i tak wreszcie naszedł dzień mojego pierwotnego zlecenia. Oczywiście mieliśmy przygotowaną całą historyjkę, którą narzuciła mi klientka i musiałem zwyczajnie grać w jej grę. W międzyczasie poznałem ojca mojej klientki, który był mną zafascynowany i chwalił się wszystkim dookoła jaki to ja nie jestem, a ten jej były chłopak to zwykły nieudacznik (ładnie ujmując). Po imprezie zadowolona klientka poprosiła jeszcze o kilka dni udawania, żeby nie było podejrzeń. Długo to nie trwało, raptem po 2 dniach już była gotowa, zapłaciła nawet trochę więcej niż powinna i wszystko było fajnie, do czasu...
Po kilku miesiącach odezwała się do mnie dziewczyna, która potrzebowała towarzystwa na ślub swojej siostry. Miałem tutaj więcej luzu, dziewczyna nie miała jakichś wielkich wymagań, nawet nie chciała mnie przedstawiać z góry jako swojego "chłopaka". Umarłem w środku, gdy dowiedziałem się, że siostrą mojej aktualnej klientki jest klientka z akapitu powyżej, czułem się jakbym trafił do paradokumentu typu "Dlaczego ja" czy "Trudne sprawy". Okazało się, że siostra klientki poleciła mnie jej na swój własny ślub, ale nie poinformowała jej o tym, że wcześniej udawałem jej chłopaka. Moja aktualna klientka nie miała pojęcia o tamtej sytuacji, nie było jej na ślubie kuzynki. Byłem strasznie zmieszany, wkurzony, ale szkoda mi jej było, więc tam zostałem.
Dowiedziałem się w międzyczasie, że gdy siostra mojej klientki po 2 dniach "zerwała ze mną", to wrócił do niej jej chłopak błagając o związek, bo usłyszał o jej "nowym chłopaku" i nie mógł tego znieść, a potem jak widać w międzyczasie się jej oświadczył. Podczas wesela ojciec klientki sprawił, że serce mi pękło i zrozumiałem jak głupi byłem dorabiając w ten sposób... Powiedział mi ze łzami w oczach, że załamał się jak jej siostra mnie zostawiła, ale teraz cieszy się, że jednak będzie miał mnie za zięcia. Przerosło mnie już to wszystko, powiedziałem prawdę, przeprosiłem go i wyszedłem. Klientka nie miała mi za złe, chciała nawet zapłacić za mój czas, ale odmówiłem.
Minęły już w sumie 2 lata, ale cała sytuacja nie daje mi spokoju, a tym bardziej głupio mi by było o tym komukolwiek opowiedzieć prosto w oczy...
Ostatnio zostałam wyznaczona w klasie przez nauczycielkę polskiego do zakupienia zeszytów na kartkówki. Warunkiem było, by były wszystkie takie same. Tego samego dnia poszłam więc do sklepu, by je kupić.
Kolejka była długa, więc tak sobie stoję i czekam. Aż wreszcie nastała moja kolej. Poprosiłam o dane zeszyty. Pani zapytała się dlaczego wszystkie muszą być takie same. Ja niewiele myśląc powiedziałam głośno:
- Bo mam poje*aną nauczycielkę od polskiego.
Obracam się, a dwie osoby za mną stała właśnie ona. Kupowała papier ksero. Myślę sobie - dobra, może nie słyszała, ale nie, słyszała wszystko. Jej wzroku nie zapomnę nigdy.
Przepraszałam ją chyba na każdej lekcji, ale na szczęście nie była mściwa i mi wybaczyła, jak przyszłam do niej z kwiatami i bombonierką.
Trochę już to jest użalania się nad sobą. To będzie więcej.
Poznałam męża na studiach w dużym mieście. Oboje pochodzimy ze wsi, mimo to ja czułam się tam jak ryba w wodzie, dużo lepiej niż w rodzinnych stronach. On przeciwnie. Widziałam że ciągle jest coraz bardziej smutny, przybity i mówił że właśnie przez to miasto - przez korki, hałas, mnóstwo ludzi wszędzie. U moich lub jego rodziców był innym człowiekiem, tryskał energią, dużo się śmiał.
Po studiach i odbytym stażu poszukałam pracy w okolicy w której on chciał mieszkać i się przeprowadziliśmy (on ma pracę w większości zdalną, więc to nie był problem). Rodzice i przyjaciele odradzali mi to, ale ja wolę sama decydować o swoim życiu. I... Nic się nie zmieniło na lepsze. On nadal jest przybity, kończy pracę i nic mu się nie chce. BARDZO rzadko widzę żeby się chociaż uśmiechał, a co dopiero śmiał. Ciągle jest zmęczony, mimo wszystkich wyników w normie.
A ja żałuję. Zrezygnowałam z aktywnego życia, bo tu nic nie ma. Wszystkie moje przyjaźnie i znajomości zostały w większym mieście, tutaj nie znam nikogo i nie mam jak poznać. Przestałam tańczyć (uwielbiam to), bo tutaj nie mam gdzie. Z bardzo aktywnej osoby stałam się kurą domową, w dodatku bez pracy, bo "redukcja kosztów, upadłość", a ja już byłam w ciąży.
Jakby chociaż mąż był szczęśliwy, to bym nie żałowała. Zapytany wprost mówi że jest, ale w ogóle tego nie widać. A ja się duszę coraz bardziej i nie wiem co mogę z tym zrobić. Nawet wygadać się nikomu nie mogę, bo będzie "a nie mówiłem" i marudzenie, więc przed wszystkimi udaję zadowoloną z życia. Mężowi powiedziałam, ale to jeszcze pogorszyło jego humor. I tak się nie wyprowadzimy, bo mamy kredyt na mieszkanie tutaj, życie tu jest tańsze, a ja pracy nie mam.
Ciągle zadaję sobie pytanie, dlaczego postawiłam jego pragnienia nad swoimi, skoro nic dobrego z tego nie wyszło.
Za młodego uwielbiałem kłaść się na stercie brudnych ubrań przy pralce Frani kiedy prała. Przykładałem do niej głowę i to ciepło i drgania sprawiało, że w mgnieniu oka zasypiałem. Oczywiście uważałem na "sportowe" gacie starego...
Dobiegam 40-stki.
Nigdy nie nauczyłam się jeździć na rowerze.
Rower, który dostałam na komunię, rodzice sprzedali i przechlali w mniej niż tydzień.
Mam problem z teściową. Jednak chodzi o coś zupełnie innego niż o ten znany już, typowy stereotyp. Wiem, że mnie lubi, jest dla mnie miła i nie wtrąca się aż tak bardzo w życie moje i męża.
Mianowicie chodzi o to, że jest straszną papugą. Papuguje wszystko i wszystkich co działa mi ma nerwy...
Jeszcze przed ślubem, kiedy remontowaliśmy mieszkanie, została nam znaczna ilość kafelek i innych ozdobnych mozaik do łazienki. Chcieliśmy je zwrócić ale teściowa widząc to stwierdziła, że i ona wyremontuje sobie łazienkę i zrobi taką samą jak my... No dobra to jeszcze mogłam przeżyć ale to był dopiero początek.
Jakiś czas później, na urodziny mąż kupił mi wymarzony ekspres do kawy. Teściowej strasznie się spodobał (chociaż nie pije kawy) i poprosiła synka, by na urodziny kupił jej taki sam... Nadszedł czas urodzin teściowej i mąż przypomniał sobie o prośbie mamy... Kupił inny ekspres a teściowa nie kryła zawiedzenia bo przecież ma inny kolor niż mój i jest z innej firmy... Co z tego, że jest lepszy od mojego...
Będąc w gościnie w domu teściowej, pokazała mi swoje nowe ,,ozdóbki do domu” od których kupowania jest uzależniona... Powiedziała, że jej siostra ma identyczny wazon i misę i ona musiała kupić sobie takie same bo bardzo jej się spodobały.
Kolejna sytuacja potwierdzająca dziwny zwyczaj teściowej, wydarzyła się na urodzinach wuja mojego męża. Byliśmy tam przed teściową a rodzinka śmiała się i żartowała, żeby ciocia - żona solenizanta, nie podawała obiadu na nowej zastawie bo zaraz ją ktoś skopiuje i kupi identyczną. Oczywiście wszyscy wiedzieli o kogo chodzi... W końcu doszło do tego, że przed odwiedzinami teściowej i ja chowałam nowe rzeczy typu poduszki, wazon a nawet nowe kwiaty... Po prostu bałam się, że zaraz zobaczę to samo u niej...
Ostatnia sytuacja wydarzyła się kilka dni temu i to już szczyt wszystkiego... Mój tata będąc w galerii handlowej szukał prezentu na 80-te urodziny babci. Z racji tego, że babcia kocha jamniki, kupił jej porcelanową figurkę przedstawiającą tę rasę. W sklepie spotkał moją teściową i pokazał jej prezent.
Pisząc to wyznanie, właśnie wróciłam z odwiedzin u teściowej. Zgadnijcie jaka nowość leżała na jej komodzie...
Miałem pewną bliską przyjaciółkę, nazwijmy ją X. Spędzaliśmy razem naprawdę dużo czasu, rozmawialiśmy ze sobą o wszystkim i o niczym. Mówiliśmy sobie o wszystkim, więc znaliśmy nie na wylot. Niestety po pewnych wydarzeniach X się zmieniła. Nie miała czasu na wieczorne wyjścia, była oziębła i mnie unikała. Wiedziałem, że coś przede mną ukrywa. Próbowałem się dowiedzieć o co chodzi, jednak za każdym razem unikała rozmowy i po pewnym czasie, całkowicie przestała się do mnie odzywać.
Po kilku dniach zniknęła bez śladu. Jej rodzice o niczym nie wiedzieli, a jako że oboje mieliśmy po 17 lat, to przeprowadzka do innego miasta nie wchodziła w grę. Jedynym racjonalnym wytłumaczeniem było porwanie...
Tydzień później odnaleziono jej ciało.
Sprawcę odnaleziono. Był to jej o 9 lat starszy chłopak, z którym potajemnie się umawiała, przez ostatnie 4 miesiące.
Po ostatniej kłótni z rodzicami wyjechała do niego. Liczyła na jego pomoc i wsparcie. A on? Wykorzystał ją, zgwałcił i udusił.
Czuję się temu winny. Przecież wiedziałem, że jest z nią coś nie tak. Mogłem porozmawiać z jej rodzicami... A teraz? Mogę co najwyżej zapalić znicz na mogile.
Migałem z moim głuchoniemym bratem w McDonaldzie na temat piłki nożnej.
W pewnym momencie podeszła do nas ekstremalnie otyła baba i zaczęła robić nam awanturę, twierdząc, że tymi naszymi gestami śmiejemy się z jej otyłości.
Musieliśmy wyjść, bo była agresywna, a kiedy zbliżyli się do niej pracownicy lokalu, to krzyczała do nich, że ją dyskryminują, więc woleli jej nie ruszać.
Dodaj anonimowe wyznanie
