Miałam kiedyś przyjaciółkę, znałyśmy się z podwórka od dzieciństwa. W okolicach liceum nasze drogi lekko się rozeszły, bo poszłyśmy do dwóch różnych szkół. Wtedy ona poznała swoją miłość Tomka, a nasza przyjaźń zaczęła się rozjeżdżać.
Dowiedziałam się od wspólnych znajomych, że Tomek ma podwójne życie i powiedziałam o tym mojej przyjaciółce. Była bardzo przejęta, przeżywała, wyzywała, że nigdy mu nie wybaczy. Trochę czasu minęło i uwierzyłam jej, że jest w stanie żyć bez niego. Spotykałyśmy się z zupełnie innym gronem znajomych i powoli wracały relacje. Aż do pewnego dnia.
Umówiłyśmy się same na jedno piwo w pubie. Wszystko szło jakby nigdy nic i wtedy przypadkowo przyszli oni.
To był jej "były" i jego dwoje kolegów. Dosiedli się do nas i postawili nam kolejne piwo. Wzięłam zaledwie parę łyków, ale zaczęło się ze mną dziać coś złego. Jakby mrowienie całego ciała, jakbym miała zasnąć w chwilę. Resztką sił wyszłam z knajpy i uprosiłam taksiarza, żeby wziął mnie natychmiast do domu. Oni jeszcze pukali w szybę tego samochodu, że jestem księżniczką i mam nie przesadzać.
Do dzisiaj nie wiem co mi podali, ale rzygałam pół nocy. Pseudo przyjaciółkę oczywiście też straciłam, dzisiaj z Tomeczkiem mają dziecko i żyją długo i patologicznie.
Długi czas pracowałam w hotelu.
Znosiłam to, że musiałam myć ręcznikami podłogę często bardzo brudną. To, że szklanki musiałam przecierać ręcznikiem, którym chwilę wcześniej polerowałam muszlę klozetową. Znosiłam wiele takich sytuacji. Tak kazali - nie było innych ściereczek ani nic podobnego.
Jednak zwolniłam się po jednej z naprawdę obrzydliwych sytuacji. W pokoju był syf, kiła i mogiła. Pokój był zarzygany. Wykładzina jak i łóżko. Kierowniczka powiedziała, żebym jedynie nadmiar wymiocin zebrała ręcznikiem, a jak reszta zaschnie, to odkurzyć. A na koniec spryskać obficie podłogę zapachem do pokoju.
Nie było mowy o praniu wykładziny. W pokoju nadal waliło rzygami, ale cóż. Po tej sytuacji się zwolniłam.
Od teraz gdy gdzieś wyjeżdżam i śpię w hotelu, biorę ze sobą swój ręcznik, poszewkę na poduszkę i chodzę po całym pokoju w klapkach. W szczególności pod prysznic.
Kiedy byłam nastolatką, miałam różne szalone pomysły, których części się wstydzę do dziś. Pora opowiedzieć o jednym z najgłupszych.
Od zawsze fascynowały mnie tatuaże. Już jako nastolatka chciałam mieć własny, ale brakowało mi kasy i miałam 17 lat, więc żaden salon by mnie nie przyjął. Postanowiłam zrobić sobie wymarzoną dziarę samodzielnie w domu. Nie posiadając maszynki, szukałam innego sposobu - i znalazłam.
Robiłam płytkie nacięcia skóry żyletką i wcierałam w nie tusz z długopisu. Bolało, skóra była czerwona i spuchnięta, ale miałam swój tatuaż... Przez dwa tygodnie, bo potem wyblakł i śladu po nim nie ma żadnego.
Długo zastanawiam się jak odgryźć się na szefie, który od pewnego czasu stal się chamem, karierowiczem i wyzyskiwaczem. Mobbing u nas nie jest rzadkością, niesprawiedliwe traktowanie pracowników na porządku dziennym.
Ostatnio miałam (nie)przyjemność jechać z nim w jednej windzie. Stał odwrócony do mnie tyłem, nawet udał, że mnie nie widzi. Nie myślałam długo, wyciągnęłam z torebki rogalika nadzianego kremem czekoladowym, przełamałam go i ocierając się o niego wysmarowałam mu kremem spodnie, co wyglądało jakby upaprał się "dwójką".
Moja radość była niesamowita, kiedy pojawił się na hali produkcyjnej, a każdy z pracowników wybuchał śmiechem. Nawet ktoś zatkał sobie nos, rycząc ze śmiechu i udając, że śmierdzi nieziemsko. Taka mała zemsta, a ile satysfakcji...
Zawsze miałem raczej dziewczęcą urodę, a do tego nosiłem długie włosy, które były w kolorze blond. Ludzie którzy mnie nie znali zazwyczaj mylili mnie z dziewczyną. Pewnego dnia „najfajniejszy chłopak w szkole” zaprosił mnie do siebie.
Był typowym podrywaczem więc stwierdziłem, że dla beki się zgodzę. Był w innej klasie i nie wiedział, że moje damskie imię to tylko przezwisko ;). Gdy już byliśmy u niego i zaczęło robić się gorąco przyznałem się, że tak naprawdę jestem facetem.
Był zawiedziony, ale ostatecznie zaliczyłem swój pierwszy seks w życiu. Ja byłem na górze.
Jako nastolatka zostałam odurzona i wykorzystana na jednej z imprez. Nigdy o tym nikomu nie powiedziałam bo było mi zwyczajnie wstyd a poza tym pamiętałam twarz oprawcy jak przez mgłę.
Miałam po tym traumę, którą pomógł mi przezwyciężyć mój już były chłopak. Bardzo go kochałam jednak miałam problem ze zbliżeniami. Zwyczajnie coś mnie blokowało. Naciskał coraz bardziej a w końcu zrobił to wbrew mnie. I wtedy mnie olśniło. To co mi przeszkadzało to fakt, że to on zgwałcił mnie na tamtej imprezie. Spakowałam się i uciekłam.
Zmarł mój kuzyn miał 28-lat. Podobno serce. 2 miesiące przed jego śmiercią mi się przyśnił napisałam mu wiadomość na messenger żeby się ogarnął bo miałam sen, że nie żyje, a nie mam czasu na pogrzeby ani kasy na wiązanki. Nic się z nim nie działo po prostu miałam sen w którym jego matka mówiła mi ze on umrze i w tym śnie faktycznie umarł.
Wieczorem po jego prawdziwej śmierci zaczęłam na głos pytać co takiego się do cholery stało. Tej nocy śnił mi się jak prowadzi mnie do piwnicy i pokazuje mi miejsce w których ma ukrytą spora ilość amfetaminy. Korci mnie by pójść do wujka i przeszukać piwnicę. Anonimowo nikomu o tym nie powiem bo wezmą mnie za wariatkę, która źle mówi o zmarłym.
Takich historii jak moja z pewnością jest na pęczki, ale po prostu muszę to z siebie wyrzucić - choćby tu na anonimowych.
Pochodzę z rodziny alkoholików. Nie była to może taka patologia jak się nieraz słyszy - nie byli menelami. Niemniej zarówno mama i tata nie wylewali za kołnierz, były libacje, awantury i cały ten syf. Uratowała mnie i babcia, która wzięła mnie do siebie i wychowała.
Babcia pasjami nienawidziła mojego ojca i nie chciała go widzieć. Jednak kiedy mama pokłóciła się z ojcem, pozwalała jej wracać do siebie. Do dziś nie wiem jak mogła jej wierzyć, że tym razem się zmieni, ale to było jej jedyne dziecko. Dlatego nie potrafiła się od mojej mamy odwrócić. Mama oczywiście po kilku miesiącach wracała na skrzydłach do ojca, porzucając pracę i swoje dzieci.
Z domu wyprowadziłam się do chłopaka jak miałam 19 lat i od tamtej pory nikt z mojej rodziny nie pomagał mi nigdy finansowo - oprócz babci, która jak mogła kupowała mi drobne prezenty (nie miała wiele, ale pragnęła mnie rozpieszczać jak umiała). Skończyłam studia i wyszłam za mąż. Wtedy babcia zmarła, a moja mama została sama.
Dla mojej mamy ten okres był pewnie najtrudniejszy w życiu. Nie było już babcinej emerytury i chcąc nie chcąc musiała iść do pracy. Poszła i dawała sobie radę, ponieważ nie chcę dać jej złamanego grosza dopóki nie pójdzie na jakąś terapię.
Oczywiście życie pisze różne scenariusze. Po paru latach moja mama zachorowała na tyle poważnie, że nie może pracować i delikatnie rzecz ujmując, bieduje. Teraz jestem w kropce. Mama nie może iść do pracy, bo choroba. Na jakąkolwiek emeryturę nie ma co liczyć. Podejrzewam, że będę musiała ją utrzymywać i nie chcę tego. Z drugiej strony, jeśli mnie pozwie o alimenty to też lipa. (Brak świadków na jej złe zachowanie - ojciec już nie żyje - zapił się, a matka to typowy kobiecy alkoholik - popija w ukryciu). Jedyne wyjście dla mnie to pomóc jej w opłatach, czy zrobienie zakupów, żebym to ja w miarę decydowała o tym ile jej daję i na co. Wiem jednak, że kasę na alkohol zawsze wyszarpie nawet spod ziemi.
Z perspektywy prawa jestem na straconej pozycji. Tyle.
Mam pewien wstydliwy problem a mianowicie kiedy śpię puszczam bąki... I powiecie ''ok, zdarza się'', ale one są tak głośne, że się od nich budzę. I nie są to jednorazowe sytuacje - mam tak niemal codziennie.
Na początku wstydziłam się tego szczególnie przed moim chłopakiem, ale mieszkamy razem ponad rok, a on nigdy o tym nie wspomniał (nie wierzę, że nie słyszał, chyba po prostu nie chce wprawiać mnie w zakłopotanie), więc tym się nie przejmuję. Problemy zaczynają się gdy mam zasnąć przy innych ludziach. Stresuje mnie nocowanie u znajomych, czy nie daj Boże zaśnięcie w pociągu czy autobusie...
To kawałek historii mojego życia. Nie mam przyjaciela, któremu mógł bym się wyżalić, dlatego postanowiłem wyrzucić to tam, gdzie jestem akceptowany.
Ale od początku. Młody, dorosły, świetnie do mnie pasuje, jednak w tak młodym wieku zamiast cieszyć się życiem jestem przez nie przytłoczony i chyba znienawidzony.
Mając 12 lat, moja matka poznała przez internet nową miłość, pomimo tego, że miała dobre życie u nas w domu. Tato ślepo kochał moją matkę i dawał jej to o co prosiła - pieniądze, a że było ich mało w tamtych latach, brał kredyty jeden po drugim - "będziemy rozbudowywać nasz dom i takie tak inne kłamstwa z jej ust". Długi rosły, ale jakoś wiązaliśmy koniec z końcem.
Przyłapałem mamę na pisaniu z innym facetem. Opowiedziałem to wszystko tacie. Kiedy mama wróciła z popołudniowej zmiany, zaczęła się awantura, która wybudziła mnie ze snu, matka zręcznie potrafiła kłamać i sytuacja szybko się uspokoiła, rodzice zaczęli się śmiać i rozmawiać ze sobą normalnie. Postanowiłem, że chcę to zobaczyć, łzy szczęścia i zgody, więc udałem, że idę do toalety i stało się, matka zawołała mnie do siebie i zapytała dlaczego okłamuje tatę. Po czym uderzyła mnie z liścia tak mocno, że uderzyłem głową w piec kaflowy.
Trochę teraz skrócę bo braknie mi liter.
Rozwód tak czy siak doszedł do skutku, a ja wraz z 9-letnią siostrą zostałem z ojcem tak jak chciałem, mieszkała z nami jeszcze babcia (matka ojca), a ja zawaliłem jeden rok szkolny. 10 lat minęło, matka zniknęła całkowicie z naszego życia. W moje urodziny zmarła babcia, było to dla mnie traumą, lecz taka jest kolej rzeczy, prawda? Ojca miałem wspaniałego, złota rączka, potrafił dosłownie wszystko od zakładania płytek po naprawdę auta czy budowanie samodzielnie dachu/domu. Los chyba się uparł i sprowadził na nas katastrofę. 9 dni po śmierci babci, zmarł i on. W wypadku w pracy.
Zostałem sam wraz z siostrą. Kompletnie się załamałem, stałem się kompletnie zamknięty w sobie, a cała "rodzina" odwróciła się ode mnie - "no teraz musisz być silny, nie możesz płakać", byle by się jakoś usprawiedliwić. Ja nie dostałem żadnego odszkodowania, ponieważ już sam na siebie pracowałem, natomiast siostra dostała tyle, że się ze mną podzieliła, starczyło mi to na spłatę wszystkich kredytów i zakup taniego auta.
Minęło już 2.5 roku od tej tragedii, a moja depresja się tylko powiększa, i kiedy spotykają mnie następne problemy, bo coś się zepsuło, i naprawa kosztuje, mam ochotę skończyć sam ze sobą. Nie mam przyjaciół, bo nie potrafię się otworzyć dla innych, psychiatrzy, psycholodzy traktują mnie źle - "jesteś facetem" albo "przepiszę ci antydepresanty, przejdzie ci". Lecz to wszystko od środka mnie niszczy, czuję się bezwartościowy, oraz to, że "nie pasuję do tego świata". Ale nie poddaje się, bo wiem, że nie po to mój tato się męczył wychowując mnie, żebym teraz mu odebrał ten owoc.
Dodaj anonimowe wyznanie
