Mam 32 lata i nie mam ręki do roślin doniczkowych. Za cholerę nie mam. Wszystkie po oddaniu pod moją opiekę usychają lub gniją. A ja naprawdę uwielbiam rośliny.
Przez lata próbowałam różnych gatunków o różnych wymaganiach, czytałam o specyfice każdego z nich zanim jakiś nabyłam. Trzymałam się wytycznych w przypadku każdej mojej roślinki. Wszystkie padły.
Większość z nich z niedostatku wody, a te tropikalne w wyniku zbyt częstego podlewania. Nawet kaktusa uśmierciłam. O ironio.
Ok, powiecie, że nie jest to anonimowe, bo mogę o tym powiedzieć znajomym, w końcu to nie żaden wstyd, że urodziłam się takim beznadziejnym ogrodnikiem, ALE... chodzi o to, że ja, żeby bardziej na danego kwiatka się „otworzyć” i uwrażliwić (a w konsekwencji lepiej się nim zajmować) - każdemu z nich nadaję imiona. A w związku z tym, że dostały już imiona i żyły ze mną przez jakiś czas, ciężko jest mi się ich pozbyć po niechybnej śmierci.
Tak, „zwłoki” Tymka, Majki, Lusi, Stefcia, Rózi i Bodzia wciąż są ze mną. Było ich więcej, ale mąż się ich pozbył pod moją nieobecność. On się ze mnie strasznie nabija i choć wiem, że ma racje i sama się czasem podśmiewam z tej swoje paranoi, to w głębi serca naprawdę jest mi strasznie smutno za każdym razem kiedy zdycha kolejna roślinka.
Właściwie to jestem mu wdzięczna, że kilka z nich po prostu wyrzucił bez uzgodnienia ze mną, bo wiem, że moralność nie pozwoliłaby mi na to pozwolić, a tak w jakimś sensie sumienie mam czyste, bo przecież o niczym nie wiedziałam, prawda?
Jestem w połowie ciąży - mam nadzieje, że matką będę lepszą niż ogrodnikiem.
Trzymajcie kciuki za mojego syna, żeby pożył dłużej niż jego przyrodnie, zielone rodzeństwo!
Ps. Poważnie. Módlcie się za niego.
Kiedyś była taka maść ABC, z jadem żmii.
Mojego tatę bolały korzonki. Mama poleciała do sklepu po "cudowną maść"...
Tata już zwarty i gotowy czeka na mamę, żeby ta jak najszybciej go posmarowała.
Mama jak to mama ulotkę chciała czytać ale Tata nie zastanawiając się długo powiedział żeby nie zajmowała się pierdołami tylko, że ma go posmarować i nie żałować zawartości tubki. Więc jak kazano, tak zrobiła. Nawaliła mu chyba pół opakowania na plecy i wtarła w całość pleców, nie tylko w lędźwie. Nie minęło parę minut.
Mama zaczęła się skarżyć, że strasznie ją ręce pieką po tej maści, poszła umyć ręce ale dalej piecze. Za jakieś 10 minut Tata też jęczy, że go plecy palą. Ja miałam wtedy może z 10 lat, a że pora była późna trzeba było iść spać. Poszłam umyć twarz i wytarłam oczy tym ręcznikiem w który mama chwilę wcześniej wytarła ręce po maści.
Jaki jest koniec tej historii? Tatę przestały boleć korzonki za to paliły go plecy, a po próbie zmycia tego specyfiku było jeszcze gorzej. Mama dostała od maści uczulenia, a ja wylądowałam w szpitalu.
Dawno, dawno temu moja babcia opowiedziała mi historię o mojej mamie.
Była to smutna opowieść o kobiecie, która za alkohol potrafiła oddać to, co kobieta ma najcenniejsze.
Ja, jako mała dziewczynka postanowiłam, że nigdy, ale to nigdy będę taka jak ona.
Teraz mam 35. Mam męża, dwójkę dzieci, pracuje na etacie i od przynajmniej 5 lat zmagam się z alkoholizmem.
Oni o tym nie wiedzą, bo pije, kiedy wszyscy już pójdą spać.
Walczę ze sobą. Potrafię nie pić kilka tygodni, ale wystarczy tylko impuls i znów płynę.
Mówią, że geny nie wpływają na człowieka. Nie ważne kto cię urodził, ważne kto cię wychował. G.... prawda. Babcia nie piła, nie paliła, a ja powielam prawie cały schemat życia mojej matki.
Czuję, że przegrywam sama ze sobą.
Bo niby walczę, ale ten mój atak przeciwko mojemu wrogowi jest coraz słabszy.
Denerwują mnie niedoskonałości, które mogę poczuć palcami na swojej skórze. Bardzo często drapiąc się po plecach wykrywam małe grudki, które irytują mnie do tego stopnia, że muszę je wygrzebać. Przez to mam problem z wypryskami i czasem bolesnymi krostami tworzącymi się w miejscach, gdzie się drapię. Anonimowe jest to, że zwykle po wydobyciu takiej grudki zjadam ją.
Mam w grupie na studiach irytującego kolegę, nazwijmy go Marek. Marek uczy się bardzo dobrze, ale jednocześnie jest niezwykle zrozumiały, na wszystkim zna się najlepiej, a gdy znajdzie się osoba z większą wiedzą w danym zakresie, to jest debilem i się nie zna.
Debilami są również osoby, które grają w inne gry niż Marek i oglądają inne filmy. Marek jest też mitomanem, wraz z innymi kolegami z grupy śmiejemy się, że 98% informacji, które rocznie podaje jest kłamstwem. Przez pierwsze dwa lata studiów, byłem nieco nieśmiałą i wycofaną osobą, a także na tyle miłą, że słuchałem wszystkiego, co Marek miał do powiedzenia, po prostu podchodził do grupki i gadał swoje mądrości, a ja jako jedyny nie odchodziłem od niego.
Tak zostałem jedynym przyjacielem Marka, jednakże z czasem poznałem innych znajomych i zacząłem powoli, tak jak inni, unikać go i śmiać się z niego za jego plecami. Jedyną różnicą było to, że miałem poczucie winy, jednakże, gdy zwracałem uwagę, jak wredne postępujemy, cała grupka uznawała to za świetny żart, że to przecież Marek i jego można obgadywać.
Moja przyjaźń z Markiem skończyła się w tym roku, na skutek pomyłki zapomniałem dopisać go jako współautora do mojej pracy naukowej, skutkiem czego Marek nie otrzymał stypendium. Przestał za mną łazić i ze mną rozmawiać, teraz wręcz mnie unika, wszyscy moi znajomi w tym moja dziewczyna są zachwyceni, że przestał za mną chodzić, niektórzy nawet czasem wykorzystują moją "ochronną aurę" by go uniknąć, a mnie zżerają wyrzuty sumienia za ten błąd i za to, że po dwóch latach przyjaźni go opuściłem, jednocześnie widzę, jaką jest osobą i nie chcę naprawy tej relacji, co jeszcze bardziej wzmaga poczucie winy.
Każdy z mojego otoczenia, któremu się zwierzę z moich odczuć mówi:"To przecież Marek, nie przesadzaj." Dlatego chciałem wygadać się ze swojego poczucia winy tutaj i zapytać was, drodzy anonimowi, czy faktycznie przesadzam? Czy zarozumiały mitoman faktycznie zasługuje na opuszczenie przez przyjaciela i moje wyrzuty sumienia są bezpodstawne?
Istnieje jedna osoba na świecie której naprawdę nienawidzę. To była żona mojego partnera. Nienawidzę jej za to, że próbowała zniszczyć nasz związek. Po około roku po tym jak go zostawiła, a on wszedł w nowy związek zapragnęła wrócić. Manipulowała nim i nastawiała przeciwko mnie.
Ostatnio dowiedziałam się, że wymusiła na moim partnerze, aby napisał oświadczenie woli w którym zgadza się płacić tej dobrze zarabiającej i bezdzietnej małpie dożywotnie alimenty. Jestem zła na partnera, że to ukrywał, ale jej nie odpuszczę. Nie chodzi mi o pieniądze, bo byłabym z niego dumna gdyby przeznaczał tę sumę pieniędzy co miesiąc na organizacje charytatywne.
Nie wiem jak mógł się dać zmanipulować w tak obrzydliwy sposób. Jest mi przykro, bo myślałam, że w końcu się od niej uwolnimy. On mimo,że żałuje tego co co zrobił to nie bardzo chce z nią walczyć.
Ja jednak ja nie popuszczę. Krew się we mnie zagotowała.
Trzymajcie za mnie kciuki, bo wynajmuję prawnika i mam zamiar rozjechać jej roszczenia jak buldożer w sądzie jeśli będę musiała.
Od kiedy pamiętam nigdy nie lubiłam alkoholu. W klubie na imprezie byłam tylko raz i był to jednocześnie ostatni raz... totalnie nie moje klimaty. Alkohol po prostu mi nie smakuje nie ważne czy piwo, wino czy szampan nie jestem w stanie nic przełknąć. Piwo wypije najwyżej do połowy dalej nie mogę robi się strasznie gorzkie a poza tym czuję, że już więcej nie zmieszczę.
Gdy chodziłam do szkoły, głównie gimnazjum i liceum, znajomi zapraszali, namawiali na imprezy (chodziłam tylko na małe domówki) jednak przeważnie odmawiałam. Kiedy parę razy zgodziłam się przyjść zawsze padały klasyczne teksty "no ze mną się nie napijesz", "tylko jeden drink", "weź nie p******l pijemy".
Z czasem znajomi przestali zapraszać mnie na imprezy, oczywiście nie mam im tego za złe i tak bym nie przyszła, ale nie miało to wpływu na naszą dalszą znajomość.
Kiedy poznałam mojego chłopaka na początku podczas wspólnych zakupów brał butelkę wina albo piwa, chociaż zawsze mu mówiłam, że nie chcę to za dużo i nie wypiję. Z czasem zrozumiał, że naprawdę mi to nie smakuje i przestał namawiać i pytać co będę piła do wieczornego filmu.
Nie muszę chyba pisać co działo się na rodzinnych imprezach... winko, szampanik jakieś drinki oczywiście wszystkie moje tłumaczenia, że nie chce nic nie dawały.
Sytuacja trochę się uspokoiła jak zrobiłam prawo jazdy. Oczywiście na początku było gadanie że kto na imprezę przyjeżdża samochodem, ale potem wszyscy chętni, żeby ich po drodze gdzieś podrzucić.
Teraz gdy jestem w drugim miesiącu ciąży nareszcie mam spokój.
Czy naprawdę alkohol to jedyna opcja żeby się dobrze bawić? Czy ludzie nie potrafią zrozumieć, że niektórzy po prostu nie chcą pić?
Pozdrawiam wszystkich którzy mają podobną sytuację do mnie :).
Wczoraj mój najlepszy kumpel powiedział mi, że woli facetów. Mówił, że długo do tego dojrzewał i nie mógł już sam siebie oszukiwać i ja, jako jego najbliższy przyjaciel, jestem pierwszą osobą, której to powiedział. Widać było po nim, że trudno mu pogodzić się z jego odmiennością i bał się, że po usłyszeniu tego zwierzenia, odwrócę się od niego.
Powiem wam szczerze - wkurzyłem się. I nie, nie dlatego, że mój serdeczny kolega wyjawił mi swój sekret, ale dlatego, że ten cholerny łoś jest mężem mojej rodzonej siostry i ma z nią dwójkę dzieci!
Jestem biegłym rewidentem, audytorem, jak zwał tak zwał. I zrobiłem coś bardzo głupiego. Spotykam się i sypiam z klientką, czego nam nie wolno. Jak przyjdzie mi podpisać jej rozliczenie, będę musiał podpisać dokumenty potwierdzające iż nie mam bliskich relacji z klientką i nie mam jakichkolwiek interesów względem tego jak się biznes rozwija, rezultaty itp. Chodzi o to, żeby nie było ryzyka manipulacji czy oszustwa.
Klientka chodzi z myślą sprzedaży firmy i jeżeli zdąży przed rozliczeniem rocznym jakoś uda się to ukryć. Jeżeli nie, to albo będę musiał kłamać w papierach albo przyznać się szefowi do relacji, na co wiadomo nie wiem jak zareaguje. I chodzę cholera i czekam aż na coś się zdecydujemy. Na szczęście ona rozumie i na razie to ukrywamy. Ale kurde co za bałagan...
Zaczynam zastanawiać się, czy moja relacja z najlepszą (i jedyną) przyjaciółką nie jest toksyczna...
Znamy się z Kasią od początku liceum. Sama nie wiem, jak to się stało, że się zaprzyjaźniłyśmy- ona piękna, inteligentna, utalentowana i ja - brzydka, tępa, nudna szara myszka.
Już wtedy próbowałam jakoś wynagrodzić jej użeranie się z takim śmieciem jak ja - próbowałam się upodobnić, kiedy ona zaczęła biegać i, rzecz jasna odnosić ogromne sukcesy, biegałam z nią - przynajmniej dopóki z powodów zdrowotnych nie musiałam zrezygnować, mimo, że już wcześniej tego nienawidziłam. Podobnie było ze szkolnym chórem, gdzie na każdym spotkaniu wysłuchiwałam od prowadzącej, żeby śpiewać ciszej, bo kompletnie się do tego nie nadaję i żebym broń Boże nie zagłuszała cudownej Kasi.
Cierpiałam, ale z drugiej strony cieszyłam się, że nie spędzam już całych dni sama przed ekranem komputera, bo nie miałam (i w zasadzie nadal nie mam i nigdy mieć nie będę) szans na jakichkolwiek innych znajomych.
Studiujemy obecnie ten sam kierunek, pracujemy razem. Kasia ma oczywiście stypendium naukowe, mimo siedzenia na Tinderze przez większość zajęć- ot tak zapamiętuje wszystko, co usłyszy, podczas gdy ja wiecznie zakuwając mam żałośnie niską średnią - no cóż pogodziłam się z byciem idiotką, ale czasami jednak jest mi z tego powodu przykro.
W facetach może przebierać do woli, ale jako że jest ultra feministką (we własnej opinii, dla mnie już przesadza) nie chce się z nikim wiązać na stałe i zawsze podkreśla, jak to ona wykorzystuje facetów do seksu, a nie oni ją. Ja oczywiście nigdy nawet nie byłam na randce...
Spotykamy się, kiedy ona ma czas pomiędzy randkami, treningami, dodatkowymi kursami i imprezami z innymi znajomymi, których ona ma na pęczki, a którzy mnie nie tolerują.
Kiedy nie ma dla mnie czasu, siedzę sama w domu.
Nie mam innych znajomych, bo jestem żałosna, ilekroć próbowałam nawiązać nowe znajomości wychodziło na to, że nikt się nie pokaże publicznie z taką szkaradą, na polubienie mnie za zainteresowania czy charakter też nie ma szans, bo czego bym nie spróbowała, w każdej dziedzinie jestem beznadziejna, w dodatku nie jestem zabawna, czy inteligentna, żeby brylować w towarzystwie.
Najbardziej wkurza mnie, że Kasia zawsze kiedy ze mną rozmawia podkreśla, że wszyscy ludzie dookoła to debile i jak bardzo cieszy ją moje towarzystwo, bo jako jedyna ją rozumiem. Szkoda tylko, że zaraz wraca do pisania z kimś na messengerze o imprezie, na którą ja nie jestem zaproszona ("bo wiesz, to idioci i w ogóle też mi się nie chce tam iść bawić z bandą pijanych neandertali, ale pytałam o ciebie i stwierdzili, że ciebie tam nie chcą, a to ich impreza, więc wiesz..."), po czym musi lecieć na trening, komentując na odchodne, żebym też znalazła coś dla siebie.
Reszta w komentarzu, jeśli ktoś w ogóle dobrnął do końca.
Dodaj anonimowe wyznanie
