Kiedy miałem 14 lat, w latach 80., mama przy kolacji oznajmiła, że spodziewa się kolejnego dziecka. Uśmiechy, że fajnie, oby było zdrowe itd., jednocześnie cała nasza piątka rodzeństwa patrzyła po sobie w panice. Bo prawda była taka, że każde natychmiast zaczęło się zastanawiać, o ile mniej będzie musiało jeść i więcej pracować przez to dziecko. Tata po prostu milczał, dalej robiąc sobie herbatę. Mama cały czas wlepiała w niego wzrok.
W końcu spokojnie oznajmił, że muszą z nią o tym porozmawiać i żebyśmy zjedli i poszli się bawić. Dużo do jedzenia nie było, więc wyszliśmy z kuchni bardzo szybko, mimo prób zatrzymania nas przez mamę. Tata zabrał ją do pokoju, gdzie od lat leżeli jej niepełnosprawni rodzice (mój dziadek alkoholik i chora psychicznie babcia), po czym staranie zamknął obie pary drzwi. Wymknąłem się po kominie z domu, żeby podsłuchiwać pod oknem.
Tata oznajmił, że nie stać nas na kolejną buzię do wykarmienia. On nie pracuje tylko wtedy, gdy śpi. A śpi 4-5 godzin na dobę, dzień w dzień od 15 lat, nawet w święta, i ledwie starczy, żebyśmy nie głodowali. Mama stwierdza, że nie podda się aborcji za żadne skarby. Tata więc zażądał, by oddała dziecko po porodzie. Mama odmówiła, bo jak to tak, ona nosi, rodzi, i własne dziecko oddać? Tata chciał, żeby w takim razie w końcu poszła do jakieś pracy. Mama nie pójdzie, bo nic nie umie poza prowadzeniem domu, a poza tym co z niemowlakiem i dziadkami, którzy wymagają podobnej opieki? Tata zatem oznajmił, że odchodzi, bo ma tego dość. Ma dość życia w wiecznej nędzy, mimo ciężkiej pracy. Ma dość wiecznego głodowania, żeby ona i reszta mieli co jeść; dość marudnych, wiecznie niezadowolonych pasożytów w postaci teściów, których nie można oddać do ośrodka, bo się nie zgadzają, a obydwie renty oddają na konto szwagra, który od 18 lat nie napisał ani słowa...
Do dziś pamiętam, jak spokojnie i łagodnie to oznajmiał. Mama w ryk, babka we wrzask, dziadek po prostu egzystował i się ślinił. Jak tylko tata wyszedł zajrzeć do nas, złapałem go na korytarzu i błagałem, żeby tego nie robił. Obiecywałem, że nie będę jeść, będę więcej pracować i w ogóle... a tata tylko mnie przytulił, pogłaskał po głowie i powiedział, że mnie zabierze ze sobą, bo jako jedyny jestem jego dzieckiem. Wtedy tego nie zrozumiałem.
Potem tata wytłumaczył mi, że starał się dotrzymać przysięgi małżeńskiej, być dobrym człowiekiem jak św. Józef, ale po prostu wszystko ma swoje granice. Od moich narodzin prawie nie sypiali ze sobą, a mimo to mama zachodziła w kolejne ciąże. Ta ostatnia przelała czarę goryczy, bo ostatni raz spali ze sobą niemal rok wcześniej.
Odszedłem razem z ojcem. Pewnie ocenicie nas jako ostatnie gnidy, ale jedyne czego mi żal, to ojca. Do rodzeństwa nie mam sentymentu. Nigdy się nie lubiliśmy, mimo starań rodziców.
Pracuje jako kierowca w pizzerii. Pewnego dnia jestem w pracy,dzień jak co dzień, zamówień bardzo dużo czas wiecznie goni, miałem wyjazd do stałej klientki, no to wsiadam i jadę, dojeżdżam pod dom patrzę, a tu brama zamknięta więc zatrąbiłem.
Brama zaczęła się otwierać to wjechałem na podwórko i z pizza w ręku idę do drzwi, dzwonię dzwonkiem i słyszę jak babka mówi, żebym wszedł i że już schodzi, no więc wszedłem do domu i czekam przy schodach aż zejdzie z góry i nagle słyszę jak ona mówi zalotnym głosem "dobrze, że jesteś kochany" i nagle na schodach wyłania się owa klientka w rozpiętym szlafroku i pod szlafrokiem nie miała żadnej bielizny, była naga (dodam, że babka jest bardzo ładna).
Zamurowało mnie, ona spojrzała na mnie i krzyknęła ze strachu i chciała uciec na górę, ale pośliznęła się na schodach i spadła z tym schodów i szlafrok spadł jej prawie całkowicie. Pomagam jej wstać, a ona czerwona jak burak mówi mi, że czekała na męża, bo miał wrócić z pracy i że przeprasza i tak dalej i powiedziała, że pieniądze leżą na stole, więc jak najprędzej się odwróciłem po te pieniądze, a w tym momencie z drzwi wejściowych słychać "wróciłem kochanie".
Wchodzi mąż klientki do salonu, patrzy a tam stoję ja z pieniędzmi w ręku, a jego żona z cyckami na wierzchu próbuje się niezdarnie ubrać. Widziałem jak w gościu wzbiera złość, a ja powiedziałem jak gdyby nigdy nic dzień dobry i wyszedłem, jak odjeżdżałem spod domu jeszcze słyszałem krzyki męża tej nieszczęsnej kobiety, dziwnym zbiegiem okoliczności już pizzy więcej nie zamówili 😅.
Pojechaliśmy ze znajomymi na imprezę tematyczną do jednego z warszawskich pubów. Koło północy, już ładnie porobiona, wyszłam na zewnątrz zakurzyć fajeczkę.
Pech chciał, że zaginęła moja zapalniczka. Siłą rzeczy poprosiłam o ogień dwóch chłopaków którzy stanęli niedaleko mnie.
Wdaliśmy się w pogawędkę, fajeczka odpalana za fajeczką, przegadaliśmy temat imprezy, gdy nagle jeden z nich zszedł na temat tatuaży. Powiedział że ma na udzie świeży tatuażyk słonia i że to jego zwierzę spirytystyczne. Zachęcony przez kolegę i moje stanowcze odmowy postanowił mi go pokazać.
Nie byłoby tego wyznania- koleżka również był nieco zawiany, z warstwą spodni pociągnął i bokserki. Moim oczom ukazały się dwie trąby. Nie jesteśmy razem, nie wiem kto był bardziej zażenowany, nie wiem co było potem. Uciekłam i więcej nie wychodziłam zza stolika.
Z tego miejsca pozdrawiam pana Trąbacza :D.
Kojarzycie może szkolny podział chłopaków na nerdów, których nikt nie lubi, przeciętnych facetów i tych najprzystojniejszych w szkole sportowców. Zawsze wszystkie dziewczyny kręcąc z 1 czy 2 typem wzdychały po cichu do tych 3. Jak dla mnie byli to jednak głównie napakowane głupki.
Mnie pociągały nerdy. Szachiści, fizycy, nawet muzycy. Im więcej pasji tym lepiej. Im lepsze stopnie tym większa moja uwaga na danego jegomościa. Okulary? Mmmmm. Sam atut. Wygląd nie był dla mnie zbyt istotny o ile ktoś dbał o siebie (chodzi mi o podstawę higieny). Od zawsze szalałam za takimi, którzy wydawali mi się inteligentni. Podniecały mnie ich mózgi. Na widok skupionego gościa, który gra na fortepianie albo robi zadania z matmy na przerwie w szkole - robiło mi się po prostu mokro, a serce biło mi jak oszalałe.
Moje ulubione miejsce - biblioteka, sklep-księgarnia. Po pierwsze książki, których obecność zawsze mnie jednocześnie podnieca i uspokaja a po drugie kształcący się mężczyźni.
Mam 22 lata. Do tej pory uprawiałam seks tylko z 1 chłopakiem, który był ode mnie sporo starszy (obecnie mój eks). Mentalnie określam się jako osobę, która nie pakuje się do łóżka zatem z byle kim.... Ale jaką ja mam na to ochotę kiedy mam do czynienia z wybitnie inteligentnym facetem! Moje całe ciało wręcz krzyczy bierz mnie tu i teraz. To zupełnie porąbane.
Kiedyś z ciekawości wpisałam w google swoje dolegliwości i okazało się, że jestem sapioseksualna. Nie wiedziałam wcześniej, że są ludzie, którzy mają podobne odczucia do mnie. To tyle. Pozdrawiam wszystkich miłośników inteligencji :D.
Od dziecka byłem dziwny, rzeczy które mnie interesowały były przeciwieństwem tego co akurat interesowało ludzi w moim wieku. Ponieważ moja osobowość odstawała od reszty, w dzieciństwie byłem bardzo bity przez rówieśników, ojciec dołożył swoje, do dzisiaj panicznie boje się młodych chłopaków, a mam już 32 lata. Gdyby tego wszystkiego było mało, to do pakietu dorzucę jeszcze molestowanie przez starszego syna sąsiadów.
Teraz kiedy jestem już dorosły, mieszkam sam, żyje zupełnie w swoim świecie, nie umiem zbudować żadnych relacji, szczerze nie znoszę ludzi, mam nerwice, stany lękowe, mówię sam do siebie, w środku gdzieś marzę o tym, żeby żyć jak inni, ale nie umiem. Nie wiem co to jest wspólne wyjście do pubu, knajpy czy na koncert, nie wiem co to znaczy pójść na basen, plażę czy nad jezioro.
Unikam takich miejsc, bo wywołują we mnie paniczny strach przed ludźmi. Nie użalam się nad sobą, nie zrozumcie mnie źle, przyjąłem sytuację taką jaką jest, nie wyje po nocach, nie mam depresji i nie chce się zabić. Kiedyś chciałbym mieć odwagę i tak jak zwykły człowiek wyjść gdzieś na miasto, spotkać się z kimś. marzę o tym by spędzać wakacje z kimś, pojechać nad morze...
Cały mój świat to moje mieszkanie gdzie się zamykam i rozmyślam, niestety nie mam rodziny, moi rodzice wyjechali lata temu za granicę, a rodzina która została, wyrzekła się dziwadła, które nie pasuje do ich światopoglądu.
Święta, urlopy i wolne dni spędzałem sam w bezpiecznym kokonie swojego mieszkania... właściwie do czasu, kilka miesięcy temu okradli mi moje gniazdko i wytrąciło mnie to totalnie z równowagi, straciłem bezpieczny azyl i poczucie bezpieczeństwa. Jak na dziwaka przystało po pięćdziesiąt razy dziennie sprawdzam czy mam zamknięte drzwi i okna, rolet właściwie nie podnoszę, bo boje się, że ktoś stoi za oknem, którego właściwie też prawie nigdy nie uchylam. Marze o normalności, nikomu o tym nie opowiadałem, bo i właściwie nie mam komu, dlatego piszę o tym wam, drodzy anonimowi.
Będzie krótko i to dosłownie.
Mam 23 lata i długość przyrodzenia nie większą niż 10 cm. W zeszłym roku miałem swój pierwszy raz i nie ukrywam, że bardzo się stresowałem, że jestem nieadekwatny, po wszystkim dziewczyna dała mi do zrozumienia, że była wysoce niezadowolona z mojego sprzętu co wywołało u mnie ogromny kompleks oraz brak pewności siebie.
Nie ukrywam, że nie wyobrażam sobie moich przyszłych stosunków przez to.
Stresuje mnie ABSOLUTNIE wszystko, ale od początku.
Wśród znajomych uchodzę za osobę wyluzowaną, z dystansem do życia i do siebie. Za kogoś kto na chłodno przyjmuje wszystko do wiadomości, analizuje i rozwiązuje problem, jeżeli sytuacja tego wymaga.
Rzeczywistość jest jednak zupełnie inna.
Może to już trochę śmieszne, ale mnie stresuje wszystko i każda sytuacja w życiu.
Od tych poważnych typu zapłata raty w banku, która musi wyjść najpóźniej 5 dni przed terminem, bo co jeżeli nie dojdzie? Aż na samą myśl robi mi się niedobrze. Do pracy muszę wyjść 1,5h wcześniej, chociaż dojazd zajmuje mi 45 min.
W głowie zawsze mam myśl: A co jeżeli tramwaj się spóźni? A jeżeli będzie wypadek i nie zdążę? Najbardziej szaleję, gdy ktoś popełni błąd i przez to coś w moim planie dnia się psuje. Dziś ktoś nie odnotował wpłaty czesnego za moje studia, które przelałam 7, a mamy już 17. Nie zasnę, chociaż wiem, że środki wpłynęły na ich konto. Stres zżera mnie od środka, nie mogę spać, jeść, ani myśleć. Żołądek obraca mi się już chyba na drugą stronę.
Niestety, żeby było lepiej, ten stan wywołują nawet krzywo odstawione buty, niepewność czy wyłączyłam kuchenkę wychodząc z domu, czy też to, że rano nie umyłam kubka po kawie. Wszystko musi mieć swoje miejsce i swój czas wykonania. Jednak jak to w życiu, nie wszystko jest od nas zależne, czasem zdarzają się sytuacje losowe.
Czuję wtedy ogromną frustracje i jak gotują mi się wszystkie obwody pod kopułą.
Nikomu o tym nie powiem, bo już kiedyś jak o tym wspomniałam, to wszyscy się zaśmiali, bo gdzie ja taki luzak, miałabym się czymś przejmować.
Morału nie ma, chciałam się Wam tylko wygadać.
Nigdy nie wierzyłam w zjawiska paranormalne, chociaż bardzo chciałam - jestem wielką fanką fantastyki, kręcą mnie alternatywne światy, duchy, demony i inne wróżki. Po prostu choćbym nie wiem jak się starała, to nie potrafię się przekonać do ich rzeczywistego istnienia. Nigdy nie bałam się ciemności, odgłosów w domu. Wszystko zmieniło się jakieś dwa tygodnie temu. Wiecie, mówią, że do trzech razy sztuka. To była taka trzecia paranormalna sytuacja w moim mieszkaniu.
Pierwsza wydarzyła się kilka lat temu. Siedziałyśmy z mamą w pokoju, nagle usłyszałyśmy huk, więc idziemy do salonu sprawdzić, co tam się podziało. Bukiet uschniętych róż, który od zawsze stał na półce w rogu, był postawiony pionowo na środku pomieszczenia. Pionowo. A wazon rzucony gdzieś w kąt. Jakim cudem? Nie wiem. Nie pytajcie. Zapomniałyśmy o całej sprawie.
Druga miała miejsce chyba w zeszłym roku. Ściany w moim pokoju są obklejone wielkimi plakatami, a pewnej nocy odkleiły się wszystkie. Wszystkie naraz.
I wreszcie trzecia, czyli ta, przez którą do dziś nie mogę spokojnie zasnąć. Moja mama wyjechała do swojego partnera na kilka dni, ja w tym czasie odwiedziłam mojego przyjaciela z drugiego końca Polski. Dom zostawiłam w idealnym stanie, był pusty przez kilka dni. W końcu mama wróciła, dzwoni do mnie i pyta, czemu wszędzie porozrzucane są jakieś małe kawałki plastiku. Oczywiście nie wiem, o co chodzi, bo przecież nic mi nie spadło, mieszkanie było czyste. Ktoś się włamał? Po jakimś czasie wróciłam, nic szczególnego się nie działo, żyłyśmy jak zwykle. Aż pewnego dnia mama chciała użyć starego lakieru do włosów, schowanego gdzieś w głębi szafy. Był na miejscu. Z dziurą na środku zakrętki. Tak, to były te kawałki plastiku.
Od tamtej pory mam ataki paniki i każdy dźwięk przyprawia mnie o dreszcze, momentalnie oblewam się zimnym potem, potrafię obudzić się w środku nocy ze stanem przedzawałowym.
I wiecie co? W sumie nadal ciężko mi uwierzyć w duchy. Ale nie potrafię znaleźć na to wszystko logicznego wyjaśnienia.
Ja naprawdę czegoś tu nie rozumiem...
Jestem w związku z moim chłopakiem od 5 lat. Pierwsze 2 lata to była ciągła walka - miał problem z alkoholem i narkotykami, depresja, lęki i parę innych problemów, przez co nie pracował i był na moim utrzymaniu. Po tych 2 latach walki udało mu się w końcu zacząć terapię i w końcu zaczynał żyć normalnie, dzięki czemu udało mu się znaleźć pracę związaną z jego pasją i w tej chwili zarabia więcej ode mnie.
Odkąd z nim jestem, przewija się przez nasze życie grupka znajomych, jeszcze z czasów szkolnych mojego chłopaka. Zawsze powtarzali, jaka ja nie jestem wspaniała, że tak mu pomogłam, że tak dbam cały czas o niego, niektórzy nawet wprost nam mówili, że zazdroszczą nam tak wielkiej miłości. Ale... Kilka dni temu mój chłopak mi się oświadczył (oczywiście powiedziałam TAK :)). Na social media nie jestem za bardzo aktywna, jednak tym wydarzeniem postanowiłam się podzielić że światem i...
Tyle hejtu, ile otrzymałam w ostatnich dniach, nie doświadczyłam przez całe życie. Zostałam hieną, materialistką, panią do towarzystwa - a to najłagodniejsze z określeń. Zarzucają mi, że traktuję mojego chłopaka jak bankomat, że pewnie będzie ślub i zaraz potem rozwód, żebym mogła mu zabrać majątek i dom, gdzie ten dom jest mój - dostałam go w spadku po siostrze mojej mamy. Mówią to ci sami ludzie, którzy znają doskonale naszą historię i nie raz jego nazywali pasożytem, a teraz to ja nim zostałam. Naprawdę nie potrafię pojąć tej nagłej zmiany nastawienia. Tak nam kibicowali, a teraz obrzucają mnie błotem? Generalnie w innej sytuacji bym jak zawsze po prostu olała to co mówią, ale teraz, kiedy niszczą moje szczęście, to po prostu boli. Nie wiem skąd w ludziach tyle nienawiści i nie wiem jak sobie poradzić z tą sytuacją. Chyba pozostaje tylko rzucić wszystko i wyjechać w Bieszczady...
Gaslighting. Pojęcie, z którym pewnie niewielu z Was się spotkało, ale wielu z Was mogło stać się jego ofiarą.
Mojego partnera poznałam wiele lat temu. Była to miłość od niej wejrzenia i od razu zostaliśmy parą. Kupował mi kwiaty, zabierał w różne miejsca, myślałam że spotkałam ideał. Moja rodzina go uwielbiała nie wiedząc, że rok później rozpoczął się mój koszmar. Zaczęło się niewinnie. Kontrolowanie mojego telefonu, włamywanie się na moje media społecznościowe, ograniczenie mi spotkań ze znajomymi, bo podobno się źle prowadzą. Tak oto dałam się zamknąć w "złotej klatce".
Pewnie pomyślicie sobie, ze byłam słaba psychicznie i mało asertywna toteż dałam sobie wejść na głowę. Otóż zaraz po studiach zaczęłam pracę w dużej korporacji, gdzie na ten moment zarządzam setką osób z dużym powodzeniem. Ale kiedy tylko pojawiał się on, mój oprawca, nagle odejmowało mi mowę i posłusznie dałam sobie wmawiać kolejne bzdury.
Doszło do tego, że tylko on decydował co leci w telewizji, on podejmował decyzję co kupujemy do jedzenia, kiedy idziemy spać. Nie mogłam nawet włączyć swojej muzyki, zaproponować wyjścia z domu czy pofarbować włosów na kolor jaki to ja wybiorę. Subtelnie zostałam pozbawiona własnego zdania, a próby odzyskiwania decyzyjności kończyły się zarzutem, że "rozpoczynam kłótnie o nic". Cały czas byłam poniżania, niewystarczająco zadbana, niewystarczająco dobra.
Źle gotowałam, miałam nie taką fryzurę czy zły kolor paznokci choć, gdy jakaś inna dziewczyna taki miała to było ok. Wielokrotnie zostałam wyzwana od najgorszych, gdy tylko zobaczył, że piszę z jakimś kolegą, doszło nawet do przemocy fizycznej. Rodzina i bliscy problem widzieli oczywiście we mnie. I ja też widziałam w sobie, bo myślałam, że gdybym była lepszą dziewczyną może wtedy zasłużyłabym na jego miłość i szacunek. Wierzyłam, że nie byłam wystarczająco dobra dla niego.
Na co dzień nie miał znajomych, twierdził że wystarczam mu ja. Ale gdy maraton gnębienia osiągał punkt kulminacyjny i przechodziłam kolejne załamanie nerwowe, on nagle mnie zostawiał i diametralnie zmieniał życie zostając imprezową duszą towarzystwa. Nagle znajdował kolegów i zaliczał ich dziewczyny. Gdy to mu się nudziło znów odzywał się do mnie jak gdyby nic się nie stało. I znów stawał się pozornym chłopakiem z zasadami. Z zasadami, które tylko mnie obowiązywały. Bo gdy znów przeobrażał się w swoją drugą wersję przestawało się liczyć czy dziewczyna zaliczyła pięciu czy stu kolesi.
Czy świeci tyłkiem i cyckami na Instagramie przed tysiącami osób. Lub czy zmienia chłopaków co tydzień lub czy zalicza skok w bok. Ważne, że ja rozmawiałam z kolegą z pracy i dostałam miano puszczalskiej. Obecnie jestem po 7 załamaniu nerwowym i dwóch próbach samobójczych. Mój kat bawi się w najlepsze. Ja czuję się jak śmieć.
Dodaj anonimowe wyznanie
