#DBaHM
Oboje mamy po 22 lata i mieszkamy w jednym mieście, tu pracujemy i studiujemy. Marek ma psa - dużego owczarkopodobnego Alexa. Jeszcze zanim zaczęliśmy chodzić ze sobą na poważnie, poinformowałam go o mojej przypadłości. Niby zrozumiał o czym mówię, ale machnął na to ręką - trochę sobie pokicham i będzie cacy. Zawsze gdy do niego przychodziłam, cierpiałam katusze związane z tym psem. Żeby nie było - jest to urocza, spokojna psinka, ale przez niego nawet godzinne spotkanie w mieszkaniu Marka zamieniało się w koszmar. Pobijałam wtedy rekordy we wstrzymywaniu oddechu i łez, które ciekły mi z czerwonych oczu. Wielokrotnie prosiłam go, byśmy spotykali się u mnie albo gdzieś na mieście, bo przy Alexie ledwo mogę wytrzymać. Czasami się zgadzał, czasami nie. Uważał, że przesadzam, bo zna mnóstwo alergików i żaden tak nie reaguje na zwierzaki. To był początek naszego związku i taka byłam w nim zakochana, że zgadzałam się na towarzystwo Alexa.
W końcu, po jakichś sześciu miesiącach związku, zgodziłam się u niego nocować. Przed tym wielkim wydarzeniem zaopatrzyłam się we wszystkie możliwe środki zaradcze, w tym jakieś krople do oczu, nawilżane chusteczki itd. Kiedy przyjechałam do Marka poprosiłam, by tę jedną noc Alex spędził zamknięty w salonie albo innym pokoju - zwykle spał z Markiem na łóżku. Zgodził się, ale gdy wyszłam z łazienki, to pies spał już w nogach łóżka - według Marka bał się spać gdzie indziej. No dobra, pomyślałam, przeżyję jakoś. Koło północy obudziłam się i poczułam paskudne drapanie w gardle. Oczy miałam spuchnięte, rzęsy zlepione od łez. Przeleżałam tak jeszcze godzinę, w końcu, uważając, by nie obudzić Marka, wyszłam na balkon. Teraz już naprawdę walczyłam o oddech. Nie wytrzymałam i poprosiłam, by zawiózł mnie na pogotowie, bo się duszę. Nie uwierzył mi, ale zawiózł do szpitala i wrócił wkurzony do mieszkania. Tam lekarze dali mi zastrzyk i przetrzymali do południa na obserwacji.
Jakiś czas później spotkałam się z naszą wspólną koleżanką. Okazało się, że Marek powiedział innym o mojej sytuacji i wielu z nich uznało to za komiczne. Dodatkowo dali mu kilka wspaniałych rad - jak ktoś nie kocha zwierząt, to nie jest człowiekiem, zostaw ją, niech śmieci się same wyniosą, jestem zła, bo każę mu wybierać między psem a nią.
Jestem załamana - kocham Marka, ale nie będę ryzykować zdrowia dla Alexa.
Oj, może i ty kochasz Marka, ale on nie kocha ciebie. To jak on się zachowuje nie jest normalne. On ma zupełnie gdzieś to jak się czujesz i że cierpisz. Obiecał ci coś (brak psa w sypialni na noc), a już za chwilę to olał. To była naprawdę mała rzecz. Tak to wygląda, że ty dla waszej relacji realnie cierpisz i starasz się to „przetrzymać”, a on dla ciebie nie jest w stanie zrobić nawet jednego malutkiego odstępstwa. Pamiętaj, osoby toksyczne są często bardzo czarujące. Zastanów się, czy on cię kocha, czy tylko robi dobre wrażenie. Jesteś młodziutka, znajdziesz innego Marka.
My w podobnej sytuacji znajomego alergika (a mamy zwierzaki) kiedy u nas nocował przenosiliśmy mu materac pod balkon, żeby miał cały czas otwarte okno, kupiliśmy leki przeciwalergiczne, na wszelki wypadek, gdyby zapomniał, zamknęliśmy zwierzęta w innym pokoju grubo przed jego przyjazdem i wietrzyliśmy pokój. Zabraliśmy też wszystkie dywaniki, koce, bo na nich mogło być futro. Pościel nowa (w sensie wyprana). A potem rano od razu wypad na dwór (mimo, że normalnie lubię pospać). A i tak chłop cierpiał. I wcale nie nazywaliśmy tego miłością.
Marek bardzo słabo się zachował, ale jak w sumie wyobrażałaś sobie dalsze życie z nim, gdyby wasz związek poszedł dalej i zamieszkalibyście razem? Alex musiałby być cały czas zamknięty osobno z powodu twojej alergii? Nie byłoby to dobre dla niego (a on jednak był pierwszy w życiu Marka), a ciebie i tak całkiem przed alergenem by to nie uchroniło, chyba że reszta pomieszczeń byłaby ciągle sterylnie sprzątana, a Marek by się kąpał po każdej zabawie/treningu/spacerze z psem, żeby nie przynieść jego śliny, łoju i naskórka do ciebie (bo to ślina, łój i naskórek psa tak naprawdę uczula, nie sama sierść (w przypadku gryzoni jeszcze mocz, ale gryzonie trzyma się w klatkach, które się sprząta, więc to nie byłby taki problem w twoim przypadku jak z psem), u innych futerkowych zwierząt podobnie jest. Oddanie psa też nie wchodziłoby w grę, bo dlaczego ktoś miałby oddać psa, którego miał pierwszego? Uważam że wiedząc że Marek ma psa (i tym bardziej widząc że bagatelizuje twój problem, ale rozumiem zakochanie, różowe okulary, więc mogłaś to zignorować) nie powinnaś angażować się w tę relację. Poszukaj faceta, który nie ma zwierząt albo tylko takie, które cię nie uczulają. Tylko pamiętaj - nie istnieją hipoalergiczne psy i koty, bawet te łyse, bo jak już napisałam, to nie sama sierść jest alergenem. Napisałaś że masz alergię na większość zwierząt futerkowych, ale nie na wszystkie, więc jest jakaś mała grupa, których ślina/łój/naskórek cię nie uczula. Czyli mężczyzn z takimi unikać nie musisz, choć dla ciebie pewnie jednak bezpieczniej wybierać wśród takich, którzy jeśli mają zwierzę to papugi, rybki, jaszczurki czy inne zwierzę nie futerkowe i nie będące łysą odmianą futerkowego.
*nawet
Wiesz, że gdybyś się nie obudziła wtedy to byś się już w ogóle nie obudziła? Możesz Marka sobie kochać, ale czy ta miłość do Marka jest warta Twojego życia?
Poza tym powiedzmy sobie szczerze Marek to dupek i naraża Twoje zdrowie i życie. A co najgorsze zawiezienie Ciebie na pogotowie go wcale nie przekonało, że Twoja alergia to prawdziwy problem.
Mam to samo, tyle że jestem uczulona na mieszanki zapachowe. Nieraz musiałam wysiadać z autobusu, bo było kilka osób wypsikanych mocnymi perfumami/dezodorantami i innymi takimi. W szatni po wf przebierałam się szybko wstrzymując oddech, bo zawsze dziewczyny psikały się dezodorantami. Dobrze nosić przy sobie inhalator ratunkowy właśnie na takie napady duszności, nieraz naprawdę potrafi uratować.
Ten związek nie ma przyszłości.
Oboje jestescie tak naprawde durni
W pełni się zgadzam. On głupi ignorant bez szacunku do swojej partnerki.
Ona głupia, bo świadomie narażała się na duży dyskomfort i narażała swoje zdrowie.
Mam wrażenie, że ta historia już tu była kilka lat temu