#cOF7w

Piszę to wyznanie i targają mną okropne emocje. Opowiem Wam historię mojego życia i o tym, jak zabrano mi ukochaną osobę.

Moja dziewczyna zaczęła się skarżyć na bóle w podbrzuszu, miewała plamienia i czasem krwawiła po stosunku. Jak najszybciej wysłałem ją do ginekologa. Dziewczyna tłumaczyła, że czasem kobiety tak mają, że to się zdarza. Zwyczajnie nie chciała iść. Przekonałem ją po długich rozmowach. Na NFZ nie było co czekać, poszła więc prywatnie. W trybie pilnym skierowano ją na cytologię. Po około 10 dniach mamy wynik. Rak szyjki macicy. Złośliwy. Tutaj żadne pieniądze nie grały roli. Prywatna klinika. Chciałem, żeby ktoś ją ratował.

Z tych 6 miesięcy pamiętam niewiele. Widziałem tylko ból w jej oczach i strach. Tak okropnie się bała... Miała operację, radioterapię, chemioterapię. Nic - stan mojej dziewczyny ciągle się pogarszał. Ten skur...el nie dawał za wygraną. Wycięto jej macicę. Niestety wszystko to na nic. Pojawiły się przerzuty do płuc. Zawaliłem uczelnię, zwolniono mnie z pracy, bo ciągle u niej siedziałem. Kochałem ją tak mocno... Nie mogłem patrzeć, jak leżała taka blada, z sinymi, suchymi ustami. Jej zapadnięte oczy wołały o pomoc. A ja nie umiałem pomóc.

Próbowała walczyć, czasami wyglądała, jakby nic jej nie było. Wierzyłem, że jest na tyle silna, że jej się uda. I tutaj nie będzie dobrego zakończenia. Zmarła. Najważniejsza osoba w moim życiu. Kochałem do granic, całym sobą. Planowaliśmy dom, rodzinę. Codziennie chodzę na jej grób. Dziś miałaby 23 lata. Śpij, mój Aniołku.

#3IkwL

Od kiedy pamiętam moja matka dręczyła mnie psychicznie i fizycznie. Każdy błąd, gdy tylko coś poszło nie tak, kończył się krzykiem, serią wyzwisk albo uderzeniem. Nigdy to nie był "wychowawczy klaps". Dostałam po twarzy, kijem po żebrach czy ciągnięciem za włosy. Milczałam, przebaczałam każde jej zachowanie, nigdy nawet nie próbowałam się bronić. Mimo trójki rodzeństwa (nie mieszkają już w domu, jestem najmłodsza) nikt nie wiedział, nawet nie podejrzewał. Ojciec raz na jakiś czas coś widział, jakoś próbował uspokoić, ale nigdy nie było to skuteczne.

Okres świąteczny, wiadomo - gotowanie, sprzątanie, układanie, pakowanie. Pech chciał, że rozchorowałam się. Zapalenie pęcherza i zapalenie oskrzeli. Męczyło z dwóch stron, więc leżałam w łóżku całymi dniami. Dla mojej rodzicielki moje wycieńczenie i choroba nic nie znaczyło. Mam jej pomagać w sprzątaniu i koniec, a nie będę się tylko lenić. Odmówiłam, pierwszy raz chciałam się do końca wykurować i nie miałam siły. Dostałam złapanym laciem w twarz i szykowała się na kolejny cios. W tamtym momencie coś we mnie pękło. Cały ból, nienawiść wybuchły. Odepchnęłam ją od siebie. Moja matka straciła równowagę, ślizgając się na panelach i uderzyła plecami w kant komody. Ryk, kwik, ja dostałam w twarz od ojca, bo "uderzyłam matkę". Mamie nic się nie stało, lekko obite plecy i siniak. Wszystkim zdążyła się poskarżyć, że w domu ma potwora, że własną córka ją bije.Cała rodzina chce mnie zgłaszać na policję, procesy zakładać, bo "jestem agresywna" Powiedziałam, że już nie mogłam wytrzymać. Że matka mnie 17 lat biła, a ojciec nawet o pomocy nie wspomniał. Wszyscy albo udawali, że nie widzą, albo chcieli widzieć. Nikt mi nie uwierzył. A ci, którzy uwierzyli usprawiedliwiają matkę, że tak jest wychowana, że ja powinnam być mądrzejsza.

Jestem potworem w rodzinie, bo pierwszy raz się obroniłam. Bo odepchnęłam kogoś, kto robił mi krzywdę przez lata. Ale to nikogo nie obchodzi, bo podniosłam rękę na "mamę".

#SpTxK

Długoletni związek z dziewczyną. Ja człowiek dieta, siłownia, bieganie, sport. Ona, seriale, domowe ognisko, kocyk, książka. Dogadywaliśmy się zawsze, byliśmy zgrani jak mało kto pomimo różnych totalnie sposobów spędzania wolnego czasu.

Od pewnego czasu zauważyłem, że moja K. zjada dużo ciastek, popija colą, brak ruchu do tego, no i mi dziewczyna zaczęła pęcznieć. Były płacze, że jest gruba i brzydka. Nie przeszkadza mi trochę więcej ciałka, zresztą ona zawsze była okrąglutka. Pocieszałem i pocieszałem, aż w końcu stwierdziłem, że rozpiszę jej dietę i plan treningowy. Przy czym użyłem niefortunnego stwierdzenia - 3 miesiące i będziesz mieć figurę modelki.

Zaczęła się wielka awantura, co ja sobie wyobrażam, jestem z nią tylko dla łóżka i obiadków i żeby nie być sam, że brakuje mi fit laski w domu, na które pewnie ciągle się gapię na siłowni.

Koniec końców afera rozrosła się do tego stopnia, że wkroczyły koleżanki i nastąpił zmasowany atak w moją szowinistyczną stronę. Ciało K. to jej sprawa, nikt z niej na siłę gwiazdy fitnessu robić nie będzie, amen. Skończyło się rozstaniem.

Zgadnijcie kto pół roku później wstawił na insta zdjęcie z figurą modelki po schudnięciu kilku ładnych kilogramów. I kto na Tinderze szuka "sportowego świra"?

#RY8lp

Zdarza mi się pracować na nockach. Moje miejsce pracy znajduje się w dość odludnej części Warszawy, więc żeby zdążyć na autobus, muszę poinformować szefa o tym, że chciałabym wyjść kilka minut przed końcem zmiany. Mój narzeczony nalegał, że odbierze mnie z pracy samochodem, ponieważ niepokoił się o moje bezpieczeństwo. Czekałam na niego przez ponad pół godziny, przez cały czas próbując się dodzwonić, aż w końcu nieznajomy pan podszedł do mnie i zaproponował, że dostarczy mnie do domu. Widząc moją niepewną minę, wyjaśnił, że pracuje niedaleko i zna mnie z widzenia. Na wszelki wypadek wręczył mi gaz pieprzowy i nawet dokładnie poinstruował jak go użyć, żebym mogła poczuć się pewniej w jego towarzystwie.

Bezpiecznie dotarłam do mieszkania, w którym mój luby smacznie spał. Dopiero na miejscu zorientowałam się, że mała puszeczka z gazem była pusta.

#czQVY

Miałam dzisiaj problem jelitowy, dlatego jak tylko wybrzmiał dzwonek na przerwę, pobiegłam do toalety. Z tego pośpiechu pomyliłam drzwi i otworzyłam drzwi do niestety niezamkniętej na klucz toalety personelu. Zajętej. Otworzyłam z impetem, na całą szerokość. Cały korytarz licealistów (bo zdążyli już wylać się z klas) zobaczył spuszczone gacie matematyczki, największej żylety z całej szkoły.
Boję się iść jutro do szkoły.

#aXGPk

Dziś w nocy obudził mnie zachrypły płacz dziecka dochodzący z drugiego pokoju. Chwilę zajęło mi przeanalizowanie tej sytuacji i dojście do tego, że jestem singielką i nie mam żadnego potomka. Leżałam skulona i trzęsłam się ze strachu, podczas gdy demoniczny ryk z salonu wiercił mi w czaszce dziurę. Modliłam się w myślach, błagałam chyba każdego znanego mi boga, aby ten koszmar wreszcie się skończył.

W końcu wzięłam się w garść i świecąc sobie telefonem poszłam do drugiego pokoju.
Okazało się, że mój perski kot Bazyl miał zły sen i wydawał z siebie te piekielne odgłosy. Obudzony spojrzał na mnie z wyrazem najgłębszej pogardy i obraziwszy się, poszedł spać do łazienki. Tej nocy nie zmrużyłam już oka...

#miWLF

Udzielam korepetycji dla dzieciaków z klas 3-8 ze wszystkich przedmiotów. Angielski, biologia, polski itp.
Mam tak dużo uczniów, że pracuję na 1/4 etatu +- 10 godzin, które robię w dwa dni. Resztę tygodnia poświęcam na korepetycje, wszystko jest płacone w gotówce, którą odkładam, ale nie w banku, bo wiadomo, że ktoś mógłby się zainteresować skąd takie wpływy. Jedna lekcja kosztuje od 30 do 60 zł, własnej działalności nigdy nie założę - mam swoje powody. Ale nie to w tym wszystkim jest anonimowe...
Moje wykształcenie jest mizerne - skończyłem zawodówkę, nie mam matury, studiów itp.

Dzieciaki mają coraz lepsze wyniki, poprawiają oceny, zdają na sprawdzianach. Do każdych zajęć przygotowuję się z internetem i książkami, jakich używają w szkole. Ale i to nie jest anonimowe.

Anonimowe jest to, że wystarczy tym dzieciom poświęcić trochę czasu - pokazać palcem w książce, gdzie są informacje, zachęcić do tego, by z nich korzystały i ewentualnie innymi słowami wytłumaczyć coś, czego nie rozumieją, ale rodzice wolą zapłacić obcej osobie, niż poświęcić tę godzinę czy dwie na wspólną naukę. Na wszystkie dzieci, z którymi pracuję max 15% przyznaje, że rodzice się z nimi uczą. Rekordzista pobiera korepetycje codziennie po 2 godziny. W tym czasie odrabiamy lekcje, robimy projekty, prezentacje, uczymy się wszystkiego, a rodzice w tym czasie oglądają dwa odcinki serialu.

Czy robię źle? Nie wiem, ale dochód 6-8 tys. na miesiąc łagodzi objawy wyrzutów sumienia.

#I9Gaz

Kiedy moja mama miała 19 lat, kilka tygodni po zdaniu prawa jazdy poszła do kawiarni. Wypiła kawę, zjadła ciastko, wyszła, wsiadła w auto i odjechała. Zaraz za nią wybiegł wysoki mężczyzna i też wsiadł w auto. Mama zauważyła, że mężczyzna jedzie za nią. Początkowo się tym nie przejęła i jechała w stronę domu. Mężczyzna ciągle jechał za nią. Żeby sprawdzić, czy jej nie śledzi, skręciła cztery razy w tę samą stronę (zrobiła kółko), a on dalej jechał za nią! Przestraszona wcisnęła gaz i pojechała prosto do domu. Wybiegła z auta, szybko otworzyła drzwi. Przez okno zauważyła, że mężczyzna wysiada z auta i idzie w stronę domu. Przerażona mama chciała zadzwonić na policję, ale nie mogła znaleźć torebki i telefonu. W tej chwili chłopak zadzwonił do drzwi i... oddał jej zgubę.

Co tu dużo mówić... Teraz są małżeństwem od 16 lat i mają trójkę dzieci :)

#JEali

Muszę to z siebie wyrzucić, bo jak na razie siedzę i ryczę.

5 lat temu wyprowadziłam się z domu. Niedaleko wprawdzie, ale praca nie pozwalała mi na częste odwiedziny u mamy. Zazwyczaj było to trzy razy w miesiącu.

Moja mama ma dwa psy, które już są staruszkami. Niedowidzą, niedosłyszą, a jeden z nich w typie owczarka ma problemy ze stawami. Mama ma dom. Psy mieszkają na podwórku, mają duże ocieplone budy ze słomą, więc na pewno nie jest im zimno. Jak są silniejsze mrozy, to brane są do przedsionka w domu.

Do tej pory, kiedy ją odwiedzałam, nie działo się nic niepokojącego. Psy wyglądały normalnie.
Wczoraj odwiedziłam mamę po trzech miesiącach nieobecności. To był grudzień, wieczór. Akurat musiałam na nią poczekać, więc poszłam na podwórko do psów się przywitać i zobaczyć, jak się mają. Kiedy jeden z nich wyszedł z budy, nie wierzyłam w to co widzę. Tak jak pisałam, pies w typie owczarka niemieckiego. Sama skóra i kości. Żebra aż wychodziły i odciskały się na klatce. Brzuch zapadnięty. No szkielet. Drugi pies z racji tego, że miał dużo sierści wyglądał dobrze, ale kiedy mu się przyjrzałam, również zobaczyłam, że jest strasznie chudy.

Niewiele myśląc poszłam do domu i zaczęłam szukać jedzenia dla nich. Nie znalazłam niczego, więc w samochód i do sklepu. Kupiłam puszki, karmę suchą, kasze i przygotowałam im w domu posiłek.

Psy jadły, aż im się uszy trzęsły. A ja stałam i płakałam. Mieszkam w małym mieszkaniu w bloku i nie mogę ich zabrać do siebie. Z mamą rozmawiałam, mówi, że je karmi. Jak to stwierdziła "dostały rano".
Potem jak dopytałam, to okazało się, że psy dostały jakieś resztki gotowanego kurczaka, którym nie wiem, czy york by się najadł, a co tu mówić o dwóch dużych psach.

Oczywiście awantura, bo dla niej to tylko psy i nic im nie będzie, i że miała im dać po przyjściu z pracy, czyli o 22! I to też miała być paczka kaszy na dwa psy...

Nie docierają do niej żadne argumenty. To typ osoby, która zatrzymała się w latach, gdzie psy trzymano na łańcuchu i służyły tylko do pilnowania. Pytam ją: czy tak wygląda zdrowy pies? Skóra i kości? Co usłyszałam? Że taką ma widocznie budowę... Teraz wiem, że będę w domu codziennie. Nie wiem jak to zrobię, ale nie pozwolę, by one głodowały. Przykro mi, że robi to moja matka, która zawsze lubiła zwierzęta.
Dodaj anonimowe wyznanie