Muszę to z siebie wyrzucić, bo jak na razie siedzę i ryczę.
5 lat temu wyprowadziłam się z domu. Niedaleko wprawdzie, ale praca nie pozwalała mi na częste odwiedziny u mamy. Zazwyczaj było to trzy razy w miesiącu.
Moja mama ma dwa psy, które już są staruszkami. Niedowidzą, niedosłyszą, a jeden z nich w typie owczarka ma problemy ze stawami. Mama ma dom. Psy mieszkają na podwórku, mają duże ocieplone budy ze słomą, więc na pewno nie jest im zimno. Jak są silniejsze mrozy, to brane są do przedsionka w domu.
Do tej pory, kiedy ją odwiedzałam, nie działo się nic niepokojącego. Psy wyglądały normalnie.
Wczoraj odwiedziłam mamę po trzech miesiącach nieobecności. To był grudzień, wieczór. Akurat musiałam na nią poczekać, więc poszłam na podwórko do psów się przywitać i zobaczyć, jak się mają. Kiedy jeden z nich wyszedł z budy, nie wierzyłam w to co widzę. Tak jak pisałam, pies w typie owczarka niemieckiego. Sama skóra i kości. Żebra aż wychodziły i odciskały się na klatce. Brzuch zapadnięty. No szkielet. Drugi pies z racji tego, że miał dużo sierści wyglądał dobrze, ale kiedy mu się przyjrzałam, również zobaczyłam, że jest strasznie chudy.
Niewiele myśląc poszłam do domu i zaczęłam szukać jedzenia dla nich. Nie znalazłam niczego, więc w samochód i do sklepu. Kupiłam puszki, karmę suchą, kasze i przygotowałam im w domu posiłek.
Psy jadły, aż im się uszy trzęsły. A ja stałam i płakałam. Mieszkam w małym mieszkaniu w bloku i nie mogę ich zabrać do siebie. Z mamą rozmawiałam, mówi, że je karmi. Jak to stwierdziła "dostały rano".
Potem jak dopytałam, to okazało się, że psy dostały jakieś resztki gotowanego kurczaka, którym nie wiem, czy york by się najadł, a co tu mówić o dwóch dużych psach.
Oczywiście awantura, bo dla niej to tylko psy i nic im nie będzie, i że miała im dać po przyjściu z pracy, czyli o 22! I to też miała być paczka kaszy na dwa psy...
Nie docierają do niej żadne argumenty. To typ osoby, która zatrzymała się w latach, gdzie psy trzymano na łańcuchu i służyły tylko do pilnowania. Pytam ją: czy tak wygląda zdrowy pies? Skóra i kości? Co usłyszałam? Że taką ma widocznie budowę... Teraz wiem, że będę w domu codziennie. Nie wiem jak to zrobię, ale nie pozwolę, by one głodowały. Przykro mi, że robi to moja matka, która zawsze lubiła zwierzęta.
Mam z mamą tylko trzy wspomnienia, opiszę dwa. Jedno - tata rzuca nią o drzwi, drugie - odwiedzamy ją w szpitalu, a ona pokazuje tacie swój siny pośladek.
Mama opuściła mnie i dwoje mojego młodszego rodzeństwa, kiedy miałam jakoś 4-5 lat, zmarła jak miałam 8. Jak miałam 11, to trafiliśmy do domu dziecka.
Tata często pił, a w domu bieda. Po szkole bałam się wracać, bałam się i martwiłam, czy nie zrobi krzywdy sobie, nam i innym. Czułam się ciągle odpowiedzialna. Pamiętam jak w łazience spadł bojler, który mógł zabić któreś z nas, a tata po pijaku próbował go naprawić, prosiłam, by zrobił to na trzeźwo. Kiedy szarpał się po pijaku z kolegą, weszłam między nich - wylądowałam w rowie. W szkole bałam się złapać kontakt z rówieśnikami. Czułam się obca i inna, bo wierzyłam, że dziwne rzeczy dzieją się tylko u nas. Byłam wycofana. Chodząc po wsi patrzyłam na inne domy i wyobrażałam sobie, że żyją tam moi znajomi i „mają normalnie”. Na lekcjach byłam zawieszona, w swoim świecie.
Tata bił, bo był agresywny. Krzyczał nade mną, kiedy pisałam krzywo litery. Walnął głową o kant szafki, kiedy nie mogłam ze strachu przeczytać kwestii w komiksie. Raz tata wziął mojego najmłodszego brata i przyłożył mu nóż. Zapytał się mnie i siostry „mam? mam?”. Błagałyśmy, żeby tego nie robił, a on odciął mu guzik od koszuli i się śmiał. Kiedy tata mówił, że trafimy do domu dziecka jak się będziemy źle zachowywać, to cieszyły mi się oczy.
Tata bił, więc pojawiały się pytania o siniaki. Kazał mi mówić, że spadłam ze schodów, więc tak mówiłam. Nie wiem, czy nawet sama nie zaczynałam wierzyć w tę wersję. Za każdym razem jak byłam dopytywana, co się dzieje w domu, to mówiłam, że wszystko OK. Nie do końca rozumiem, czemu tak robiłam. Dopiero jak sąsiedzi w moim wieku powiedzieli, że też są w domu bici i dali odczuć, że to normalne (oczywiście ściemniali, aby to ze mnie wyciągnąć, nie wiem jak na to wpadli, ale chyba dzięki temu trafiliśmy do domu dziecka), to wtedy powiedziałam co i jak.
Kiedy przyjechali po nas socjalni, to mówili, że nigdy nie widzieli, żeby dzieci się cieszyły, że opuszczają dom.
Kiedy mieszkałam u taty, miałam same jedynki z matematyki na początku czwartej klasy. W domu dziecka okazało się, że z matematyki jestem najlepsza. Teraz (mam między 20-30 lat) trzymam ludzi na dystans, mam problemy z samooceną. Nie przepadam za rówieśnikami i starszymi, wolę ludzi młodszych, otwartych, boję się oceny. Mam problemy emocjonalne, stresuje mnie wiele rzeczy, ale nie jest najgorzej. Nie potrafię utrzymać przyjaźni lub wejść w nią, bo wymaga to szczerości i otwartości.
Chciałam jak najlepiej pokazać jak wygląda w praktyce to, co wiadomo z teorii, aby i nauczyciele, i osoby widzące krzywdzone dzieci wynalazły jakiś sposób na dzieciaka, aby do niego dotrzeć.
Jeżeli wydaje się Wam, że czytaliście wszystko i nic Was nie zaskoczy... postanowiłam wyznać. Obrzydliwe, bardzo obrzydliwe, na wstępie proszę o nieatakowanie mnie i nieobrażanie. Robię coś, co mnie... cieszy, nikogo nie krzywdzę, złote rady i cenne uwagi mogę włożyć między bajki.
Mam bardzo rozbudowaną swoją osobistą "sferę intymną". Robię sporo rzeczy nietypowych, które po prostu sprawiają mi przyjemność. Jeszcze jako nastolatka wiedziałam, że ogromną przyjemność sprawia mi strumień cieplej, prawie gorącej wody skierowany między nogi. Od czasu do czasu masowałam nim okolice intymne. Z czasem naturalnie wprowadziłam inne działania, tak że to co robię nie wydaje mi się wypaczeniem, bo wprowadzałam to etapami. Aktualnie gdy chce mi się siusiu, a jestem w swoim mieszkaniu, zamiast korzystać z toalety siadam na brzegu wanny, opieram rozłożone szeroko nogi o przeciwległy brzeg i oddaję mocz jednocześnie kierując na dziurkę strumień cieplej wody. Ciepło pobudza i wzmaga parcie, ten moment bardzo mnie odpręża. Od pewnego czasu poszłam o krok wyżej - gdy kupa, to również robię ją do wanny, stymulując parcie ciepłą wodą. Odkręcam słuchawkę prysznica i cienką końcówkę ((wężyk) wkładam sobie w odbyt. Gdy kupa jest twarda i zbita (czuję to jeszcze zanim usiądę na wannie), to po wszystkim zbieram ją w papier i spuszczam w toalecie. Kupy o luźniejszej konsystencji wlewam partiami do odpływu. Lubię wtedy pooglądać, co ciekawego ze mnie wychodzi. Strumień wody jest dość mocny, woda zbiera się w środku i taka trzymana kupa wychodzi szybko i w większej ilości, przy twardszych kawałkach jest to łatwiejsze do wydalenia. Mieszkam sama, wannę zawsze dezynfekuję, łazienkę wietrzę, a kąpać się i tak wolę w kabinie. Robię to od jakiegoś czasu, więc początkowe zahamowania czy obrzydzenie już minęły. Niemniej wczoraj i siebie zaskoczyłam. Po miękkiej kupie jeden z kawałków nie leciał w stronę odpływu. Wzięłam go do ręki (nie brzydzi mnie to już wcale). To była guma do żucia, którą połknęłam stojąc rano w korku. Wydalona o 14 - rozciągnęłam ją na palcach i powąchałam. Po 8 godzinach nie zmieniła konsystencji i wciąż pachniała miętą.
Parę lat temu miałam dość spory kryzys emocjonalny, więc moje przyjaciółki wyciągnęły mnie na imprezę do jakiegoś badziewnego klubu. Zupełnie nie mój klimat, nie mój typ muzyki i nie moje towarzystwo. Jednak miło się zaskoczyłam, bo jeszcze tego samego wieczora poznałam tam Adama - przemiłego faceta, który nie tylko był bardzo inteligentny i przystojny, ale i ujął mnie swoją troskliwością.
Przegadaliśmy parę godzin. Troszkę się upiłam, puściły hamulce i wylądowaliśmy u mnie w domu i co tu dużo mówić - przespaliśmy się ze sobą. Rano, kiedy Adam wychodził do siebie, zapytałam go, czy spotkamy się kiedyś jeszcze raz. Powiedział, że nie, bo „gardzi łatwymi laskami z dresiarskich klubów”.
Od zawsze chciałam mieć zwierzyniec w domu - psa, najlepiej dwa, jakieś gryzonie i być może kota. Uwielbiam zwierzaki, a partner, z którym mieszkam od dłuższego czasu to marzenie podzielał. Sam od dziecka miał wspaniałego psiaka, którego rok temu niestety trzeba było uśpić - starość, niewydolność wątroby i stawów niestety za bardzo go męczyły.
Zwierzyniec mamy, a jakże, ale niekoniecznie celowo - zaczęło się od mojego domowego psa, po drodze wpadły szczury (wybór był prosty - albo je zgarniamy, albo lecą na karmówkę). Rok temu doszedł też porzucony szczeniak, który miał być na tymczas, ale za bardzo skradł serca nasze i naszego starszego psiaka, aby go wydać gdziekolwiek.
I wszystko byłoby super, spacery, opieka i reszta to dla mnie sama przyjemność.
Uwielbiam spędzać z nimi czas, szkolić, bawić się i przytulać przy oglądaniu serialu. Jednak mój luby czuje się zazdrosny i pominięty. Twierdzi, że czulej odnoszę się do zwierzaków, że chętniej je poprzytulam i popieszczę, niż skupię się na nim. To nie tak, że go ignoruję czy po prostu żyję obok niego, każdy w swoim świecie. Fakt - pracuję także w weekendy i skokowo, raz ranki, raz popołudnia, co trochę utrudnia regularne przesiadywanie razem. Jednak staram się i robię co mogę, aby i związku nie zaniedbać.
Ostatnimi czasy, zirytowana wytykami i narzekaniami, zaczęłam traktować go jak pupila. Drapałam za uszkiem, pod szyjką, gilgotałam niczym szczurki po brzuszku. Zwracałam się równie czule i pieszczotliwie jak do psiaków. Brakowało tylko szkolenia i sprzątania kuwet, ale nawet spacer (oczywiście luzem) zaliczyłam.
Podziałało. Od miesiąca jest cisza na temat nierównego traktowania, sam więcej czasu poświęca na pomaganie przy zwierzakach. Można powiedzieć, ze oboje wygraliśmy - ja mam spokój, on dzięki wkładowi własnemu ma mnie częściej i na dłużej.
Właśnie odkryłam, że w mieszkaniu, które wynajmuję od ponad pół roku, znajdują się kamery umieszczone wymyślnie wewnątrz LED-ów w podwieszanym suficie. W łazience oraz sypialni, po której często chodzę nago. No, chodziłam.
Człowiek, jak idzie na pierwsze studia, nie jest jeszcze mentalnie dorosły. No - zazwyczaj, bywają wyjątki, ale ja nim nie byłam. Przez pierwszy rok byłam studentką-nastolatką, miałam nastoletnie zachcianki, mało kiedy byłam poważna (nie chodziłam codziennie na imprezy, nie ten typ człowieka).
Moje studia nie są kierunkiem popularnym, na drugim semestrze (a więc letnim semestrze PIERWSZEGO roku) zostało nas sztuk piętnaście. Mimo to na ćwiczeniach z przedmiotu matematycznego rozdzieliliśmy się na dwie grupy. Tam, gdzie ja poszłam, było na starcie 7 osób, ale w kwietniu już tylko trzy. Z różnych powodów ludzie odchodzili, najczęściej dlatego, że to jednak trudne studia.
Właśnie na tym przedmiocie prowadzącego ćwiczeń polubiłam aż za mocno. :') Prowadzący młody, mający naprawdę ogromną wiedzę, ale będący trochę nieśmiałym człowiekiem. Często uśmiechał się, kiedy ja próbowałam przekazać swoje myśli w sposób bardzo chaotyczny i... chyba to urzekło mnie w nim najbardziej. Niestety, widziałam na jego palcu obrączkę, więc wielkich nadziei sobie nie robiłam - ot, cieszyłam się z zajęć z nim.
Jednego kwietniowego (a może majowego? nie pamiętam) dnia przyszłam na zajęcia dość śpiąca, mająca jedno zadanie. Tak się zdarzyło, że byłam sama, zaś po przedstawieniu zadania dostałam kolejne, trudne i żmudne, a śpiący mózg nie pomagał. Ale się udało, przeliczyłam.
I wiecie co zrobiła moja nastoletnia osoba po skończeniu obliczeń? Odłożyłam kredę, odwróciłam się do stojącego obok wykładowcy i go przytuliłam. Ot tak, po prostu, zdziwiony był niesamowicie, ale ostatecznie nie zganił mnie ani nie nawiązał do tego słownie.
Po trzech latach na innym przedmiocie znów dostałam tego prowadzącego na ćwiczenia. W jego obecności nie do końca wiem jak się zachować. Widzę, że on też ma ten problem. Chyba dalej to pamięta. :')
Nigdy nie grzeszyłam gracją ani zwinnością. Wiem, że pewnego dnia zabije mnie podłoga.
Przechodząc do rzeczy: chodzę do liceum. Jak to w życiu bywa, moja najlepsza przyjaciółka poszła na profil ścisły, a ja humanistyczny, a co za tym idzie trafiłyśmy do innych klas. Tego dnia akurat miałyśmy lekcje w salach obok. Jej klasa weszła już do środka i czekała na nauczycielkę, a jako że mój nauczyciel ma taki sam problem z punktualnością jak ja z chodzeniem, to postanowiłam zajść do klasy koleżanki. Zajęłam miejsce obok niej i kontynuowałyśmy nasze rozmowy o problemach żywcem z polskich seriali paradokumentalnych. Pogaduchy trwały w najlepsze, aż do czasu wejścia nauczycielki. Nawet na mnie nie zerknęła i zaczęła grzebać w swoim biurku. Postanowiłam wykorzystać okazję i przyjmując przygarbioną pozycję mohera commando zaczęłam skradać się do drzwi. Będąc już przy ostatnim skręcie i wyciągając rękę w stronę klamki wiedziałam, że misja skończy się niepowodzeniem, zdążyłam schować tylko zęby. Łupnęłam na ziemię z takim hukiem, że aż zadzwoniło mi w uszach. Podniosłam głowę, rozejrzałam się dookoła i dostałam napadu śmiechu. Nie wyglądało to chyba dobrze, bo uczniowie zaczęli ruszać z pomocą w moim kierunku. Zanim zdążyli cokolwiek zrobić, już mnie nie było.
Od teraz osoby, których nawet nie znam, pytają, czy mi pomóc, gdy idę korytarzem...
Tak mi się świątecznie wspomniało, łzy w oczach mam do dziś, gdy o tym pomyślę.
Gdy byłam w czwartej klasie podstawówki, moja mama zaczęła poważnie chorować. Zaczynało się od bólu brzucha, który potem, jak się okazało, okazał się nowotworem złośliwym. Nie przejmowałam się tym za bardzo, bo oczywistym był dla mnie fakt, że skoro jeździ na chemię, to z tego wyjdzie prędzej czy później. Miałam tylko nadzieję, że będzie to właśnie "prędzej", ze względu na to, że część obowiązków domowych spadła na mnie. Często musiałam siedzieć sama całymi dniami, zdarzało się też, że mój tata spędzał noce w innym mieście, żeby rano od razu siedzieć przy mamie w szpitalu.
Dwa lata później, jesienią, moja mama zmarła. Ogromnie to przeżyłam, bo nie pożegnałam się z nią, a co więcej - pokłóciłam tego samego wieczoru, kiedy zabrano ją do szpitala.
Minęło kilka miesięcy, przyszło Boże Narodzenie. Żeby mnie uszczęśliwić, rodzina podarowała mi ogromnie dużo prezentów. W skład wchodziły jakieś skarpetki, kosmetyki, większe czy mniejsze drobiazgi, ale wszystkie trafione. Kilka dni po świętach tata zapytał mnie, czy prezenty mi się podobały. Odpowiedziałam, że tak. I właśnie wtedy mój rodzic oznajmił mi, że większość prezentów była od mamy, która pół roku przed śmiercią myślała o tym, żeby jej dziecko dostało od niej coś fajnego na Gwiazdkę.
Rzecz działa się na pierwszym roku studiów w dużym mieście oddalonym o 200 km od rodzinnego domu. Na uczelnię poszłam razem z dobrą koleżanką, czy nawet przyjaciółką. Taka przyjaźń od podstawówki. Wynajęłyśmy też razem mieszkanie, zaraz przy uczelni. To były te czasy, kiedy mieszkanie 45-metrowe kosztowało tyle, ile teraz pokój w dużym mieście. Mimo wszystko były to i tak spore pieniądze, nawet na pół, ale rodzice obiecali płacić. Koleżanka nie miała finansowych problemów, dodam tylko, że wtedy do ręki dostawała 2 tysiące od rodziców, i to tylko na własne wydatki. Studia ją wciągnęły, ale inaczej niż mnie. Miałyśmy wspólne towarzystwo, na początku było dużo imprez, domówek, jak to na pierwszym roku. Po pierwszym semestrze miałam dość, bo zazwyczaj imprezy odbywały się u nas, jako że uczelnia blisko. Pogadałyśmy, zrozumiała, że trzeba przystopować i wziąć się do nauki.
Niestety, towarzystwo miało silniejszą moc przyciągania. Teraz to ona włóczyła się po imprezach, klubach, czasem z nią poszłam potańczyć, ale domówki odpuszczałam. Nasze relacje się popsuły. Zaczęła mieć do mnie pretensje, że z nią nie chodzę, nie chcę się napić, pobawić... Mówiłam jej, że sesja, że razem posiedzimy, pouczymy się przy piwku, ale nie chciała. Zaczęła znikać na całe noce i dnie. Pojawiała się na uczelni na kacu, albo jeszcze wczorajsza, razem z całym towarzystwem. W mieszkaniu tylko się mijałyśmy, ale o dziwo naprawdę nikogo tam nie sprowadzała i byłam jej chociaż za to wdzięczna.
Później zaczął się koszmar. Słyszałam na uczelni jak mówi, że ktoś ukradł jej torebkę na rynku. Innym razem ktoś znowu ja okradł, nawet nie zdążyła dokumentów wyrobić. Po cichu myślałam, że to raczej z jej winy - pewnie pijana zostawiła gdzieś i tyle. W końcu nadszedł ten dzień. Na uczelni poruszenie, od razu parę osób mnie zasypało pytaniami co z koleżanką. Nie wiedziałam o co im chodzi, a co ma być? Zrozumieli, że nic nie wiem. Otóż wracała pijana po kolejnej imprezie i ktoś ja napadł. Nie została zgwałcona, ale pobita, poszarpana... Jakiś taksówkarz ją znalazł. Trafiła do szpitala na kilka dni. Na szczęście nie było to nic poważnego. Bardzo bałam się do niej iść w odwiedziny, bo myślałam, że mnie znienawidzi, ale okazało się, że nic nie pamiętała.
Mam wyrzuty sumienia. Dzwoniła do mnie tej nocy. Nie raz, nie dwa, ale kilka razy. Odebrałam po którymś z kolei telefonie. Płakała do słuchawki, żebym po nią przyszła, że nie wie gdzie jest, za chwilę powiedziała, że jedzie autobusem, ale nie wie gdzie. Byłam zła. Słyszałam, że jest nawalona, powiedziałam jej, że śpię i na pewno nie ruszę się z łóżka, żeby jej po mieście szukać. Strasznie płakała, ja mało rozumiałam, kazałam jej wziąć taxi i przyjechać. Rozłączyłam się i poszłam spać. Ona do dziś nie pamięta, że dzwoniła. Telefon jej ukradli.
Dodaj anonimowe wyznanie
