Wyznanie dotyczy masturbacji, uprzedzam, bo nie każdy trawi te tematy.
Mam 22 lata, dziewczynę. Kobiety zawsze mi się podobały i dalej podobają. Nie mam nic do homoseksualistów, sam jestem hetero. Ale dziś w sumie nie jestem tego pewien.
Nudziło nam się z dziewczyną, zaczęliśmy dla beki przeglądać ogłoszenia towarzyskie z naszej okolicy. Czytaliśmy opisy, oglądaliśmy zdjęcia. Dziewczyna zobaczyła ogłoszenie jakiegoś chłopaka, który szukał chętnej na seks. Wstawił zdjęcie swojego penisa. Moja Luba chwilę się pozachwycała, ochy i achy, jaki to ładny członek i zaczęła przeglądać dalej. Po jakimś czasie nam się znudziło. Kiedy później dziewczyna poszła do domu, ja odpaliłem kompa, znalazłem ogłoszenie tego gościa i powiększyłem zdjęcie z penisem. Ot, zwykły ch*j, pełno takich na ulicy. Ale ni z tego ni z owego myk szorty w dół, sprzęt w rękę i do dzieła, patrząc cały czas na tego penia. Waliłem konia do innego konia. Finał miałem taki, że nawet z dziewczyną rzadko kiedy tak się udaje.
Po zakończeniu dalej siedzę, patrzę na to zdjęcie i tylko myślę: Co do kurny? Dlaczego, w czasach technikum obgadując z kumplami każdą dziewczynę, jaki ma biust, w podstawówce podglądając dziewczyny w szatni przez dziurkę od klucza, teraz mając piękną dziewczynę, masturbuję się do zdjęcia jakiegoś ch*ja?
Jestem mamą 16-letniego syna, którego przyłapałam na podbieraniu mi podpasek z łazienki. Na początku chciałam zrobić awanturę, ale się powstrzymałam, bo stwierdziłam, że rozmowa na spokojnie może przynieść lepszy rezultat.
I tak po tym jak wrócił ze szkoły odbyłam z nim rozmowę, z której dużo zrozumiałam. Mój syn nosi podpaski, bo go to podnieca - a ja nie mam zamiaru z nim walczyć tylko zrozumieć - więc wieczorem zabrałam go na zakupy.
Kupiłam damskie majtki, do których lepiej założyć podpaskę aby była mniej widoczna. I teraz gdy mam okres kupuję podpaski dla siebie i niego.
Mam kompleksy przy facecie, z którym się spotykam. Facet jest bardzo wątpliwej urody, jest niski, mały... Ale ma super charakter. Nie jest w moim typie pod względem fizycznym, ale bardzo go lubię pomimo tego. Mam przy nim kompleksy, ponieważ na samym początku znajomości powiedział, że lubi szczupłe kobiety.
Ja niestety nie jestem szczupła i chociaż regularnie uprawiamy seks, to nie mogę pozbyć się uczucia wstydu przed nim.
Kiedyś, gdy miałem kilka lat (lata 90, czasy przedszkola) większość czasu spędzałem na dworze. Akurat czas był taki, że dzieci bez opieki w wieku ok. 5 lat bawiły się na placach zabaw bez opiekuna, bo bloki wokół miały na to miejsce widok, a na balkonie czy w oknie zawsze ktoś był. Były to trochę inne czasy niż teraz i dzieci były bardziej zaradne.
Przechodząc do sedna - paczka kolegów, z którymi na co dzień spędzałem czas, postanowiła (po opowieściach jednego z paczki), że zrobi kuszę. No i tak się złożyło, że ten jeden co to opowiadał, zrobił już z dziadkiem wcześniej kilka takich i wie jak to się robi. Po jakimś czasie nasza paczka gówniaków zrobiła taką kuszę. Jak się okazało, wystrzeliwała ona bolty z bardzo mocną mocą. Jeden z kolegów przetestował to na gołębiu. Ktoś to zobaczył z okna i zadzwonił po policję. Ja akurat wróciłem wtedy na obiad, bo mnie wolała mama. Gdy policja przyjechała, rodziciele kolegów, którzy tam byli mieli przechlapane. Policja nie uwierzyła, że tak małe dzieci mogły same stworzyć coś takiego. Niestety, policja zapukała także do moich drzwi, bo koledzy wskazali też na mnie. Ja się wyparłem. Powiedziałem, że poszedłem do domu, bo się bałem, i że nie chciałem brać w tym udziału. Nie pamiętam jakie kary dostali rodzice innych dzieci. Pamiętam jednak, że część z kolegów przez jakiś czas nie mogło usiąść.
Anonimowe w tym jest to, że to ja byłem tym dzieciakiem, który to wszystko zapoczątkował, a niektóre materiały do kuszy zebrałem z szopy, gdy byłem u dziadka.
Uwierzcie bądź nie, ale jedno wiem - z kwasem hialuronowym nie ma żartów.
Któregoś razu skuszona promocją poszłam na kwasik, zamiast do lekarza, to do kosmetyczki. Myślę sobie - będzie dobrze! Nawet efekt glonojada jest do zniesienia, ale to co miałam było istną tragedią. A więc urocza pani kosmetyczka zaproponowała, że podniesie opadnięte kąciki ust (nic mi nie opadało, ale ok). Efekt był taki, że chodziłam cały czas uśmiechnięta. Miałam tak podniesione kąciki, że wyglądałam jakbym się cały czas cieszyła. Ludzie na ulicy patrzyli na mnie, a mężczyźni odwzajemniali uśmiech mimo, że wcale się nie uśmiechałam. Chłopak myślał, że jestem taka zadowolona, bo go zdradzam albo pytał co się tak cieszę do telefonu. Nawet gdy byłam smutna, to wyglądałam na zadowoloną. Całe szczęście, że nie musiałam w tamtym okresie iść na żaden pogrzeb, bo musiałabym chyba zakryć się chustką. Nie było lekko, ale na szczęście zeszło. Ku przestrodze!
Potrzebowałem coś załatwić u prezesa firmy.
Zapytałem koleżanki z biurka obok, jakie ma stosunki z szefem. Coś odburknęła, obraziła się i przestała się do mnie odzywać.
Opowiedziałem to na dymku i usłyszałem ryk śmiechu. Dopiero kumple mnie uświadomili, jakie plotki krążą po firmie. Ups...
Mieszkam na peryferiach średniej wielkości miasta. Spokojna dzielnica domków jednorodzinnych otoczona polami i łąkami, taki spokojny, cichy i bardzo przyjemny zaułek miasta. Południowa część dzielnicy to wzniesienie z punktem widokowym na panoramę miasta, południową zaś płynie rzeka. Miejsce idealne, można by powiedzieć. Mieszkam tu od dziecka, znam je jak własną kieszeń. Przynajmniej tak mi się wydawało do tej pory...
O tym, że malownicze krajobrazy mogą kryć jakąś mroczną historię wiedziałem i słyszałem już jako dzieciak. Byłem żywo zainteresowany tematem, a że o obozie jeńców wojennych słyszał każdy sąsiad, to dopytywałem ich o szczegóły. Pytani zawsze odsuwali go zarówno w czasie, jak i przestrzeni. No i tym samym często słyszałem tę samą wersję. Był "tam gdzieś za górką, dawno, dawno temu...". Dopytywani o szczegóły dokładali "no zginęły tu z głodu dziesiątki tysięcy ludzi". Dociskani mocniej dopowiadali "nie wiem, tamten sąsiad mi mówił, bo on tu dłużej mieszka". Niektórzy potrafili tak się zafiksować, że nawet nie mając nic sensownego do powiedzenia, wymyślali osoby, które żyły w tamtym czasie i widziały dramat na własne oczy. Często w ich opowieściach był element heroicznej pomocy zwykłego mieszkańca więźniom obozu, najczęściej poprzez podrzucanie jedzenia. We wszystkich opowieściach obóz był "tam za górką", bezpiecznie daleko.
No i stało się, 80 lat po wojnie wreszcie dotarło do mnie, gdzie to było. Okazało się, że zarówno na terenie mojego domu i podwórka, jaki i daleko w górę do punktu widokowego, wzdłuż głównej ulicy rozciągały się granice obozu. Powiew historii osadził wzdłuż tej ulicy drewniane baraki średnio 30-metrowe, mieszczące po kilkaset osób. Uwidocznił granice drutu kolczastego, ból, głód i cierpienie. Nagle okazało się, że to nie było daleko, historia odkryła karty. Rosyjskojęzyczne fora odkryły karty z pamiętników, karty obozowiczów, poszukiwania zaginionych. Natomiast zdjęcia zrobione przez Niemców stały się dowodem ostatecznie potwierdzającym zarówno miejsce, czas, przestrzeń, jak i ogrom tragedii. Na własne oczy zobaczyłem, zdjęcia, cyfry i wbite w karty obozowiczów pieczątki "gestorben". Imiona, nazwiska, odciski palców, wszystko na zdjęciu identycznej, takiej samej dla każdego osadzonego pożółkłej "PersonalKarte".
Moją wyobraźnia oszalała, moje bezpieczne miejsce, mój kochany dom! Wszystko to niecałe sto lat temu było miejscem, w którym ktoś potrzebował pieczątki "zmarł", potrzebował jej, bo przez te kilka liter wpisywanych w karty ktoś był zawalony robotą. Pieczątka tą komuś poprawiła komfort pracy, przyśpieszyła wypełnianie dokumentów. Historie o zjadaniu korzonków trawy, która z opisów występowała tylko gdzieniegdzie nabrały innego znaczenia. Stwierdzenie "moje bezpieczne miejsce" też nabrało zupełnie innego znaczenia.
Nie pamiętam praktycznie niczego.
Mam problemy z pamięcią od zawsze, nie pamiętam rzeczy, które robiłam przed chwilą, słów, które wypowiedziałam, mało co uda mi się zapamiętać.
Na szczęście pamiętam swoje imię, nazwisko i datę urodzenia, ale tak naprawdę to tu mogłabym skończyć.
Odnoszę wrażenie, że mój mózg po prostu każdego dnia się resetuje i wymazuje to, co było wcześniej. Mam przez to niesamowite problemy z nauką, na szczęście jakoś jeszcze udaje mi się mieć dobre oceny w szkole.
Mój mózg także bardzo szybko się męczy, potrafię zrobić jedno zadanie z matematyki i mieć dość, chcieć iść odpocząć/spać.
Jak czytam książkę to pod koniec strony nie pamiętam co było na jej początku, tak samo mam z rozmową z kimś, przez co ludzie myślą, że mam ich gdzieś. Nie wiem już co robić, mam dopiero 17 lat, a nie pamiętam większości rzeczy ze swojego życia.
To było dobrych 12 lat temu, może trochę mniej, trochę więcej.
Jako dzieciak obgryzałem paznokcie, nic nie pomagało. Za każdym razem kiedy tata sprawdzał w jakim są stanie, był krzyk i kara. Co w końcu wymyślił mój ukochany ojciec? Mamy gospodarstwo, mieliśmy wtedy również krowy. Poszedł ze mną do starego garażu, gdzie kazał mi czekać. Dokładnie wiedziałem na co mam czekać. Jako dziecko czułem respekt przed ojcem i strach, przez co nie poszedłem stamtąd kiedy na niego czekałem. Obawiałem się gorszej kary, kiedy w końcu będę musiał wrócić do domu i go spotkać, więc grzecznie tam stałem i czekałem aż wróci.
Tak więc kochamy tata wrócił z siatką, w której był krowi "placek", zrzucił go na ziemię, złapał za moje ręce i umoczył w gównie.
Nie pomogło.
Mam 23 lata i nigdy nie byłam w normalnym związku. Prawdę mówiąc w nienormalnym też nie, wieczny singiel, połowicznie z wyboru, mający na koncie jedynie krótkie, nic nieznaczące romanse. Z jednej strony chciałam się związać i wreszcie dowiedzieć jak to jest. Z drugiej jednak boję się zaangażować.
Kilka miesięcy temu na jednej z domówek, na której byłam ze swoją przyjaciółką, poznałyśmy brata naszego znajomego. Ja polubiłam go od razu jako ciekawą osobę, moja przyjaciółka jako bardzo atrakcyjnego faceta. Zaczęliśmy się spotykać, najpierw w trójkę jak zwykli znajomi, potem spotykał się we dwójkę - raz ze mną, raz z przyjaciółką. Mi zależało głownie na rozmowach i wspólnym czasie, przyjaciółce na bliskości fizycznej. Po niespełna dwóch miesiącach zamieszkaliśmy wszyscy razem, osobom z zewnątrz z powodzeniem wmawiamy, że jesteśmy po prostu współlokatorami.
W rzeczywistości żyjemy w trójkącie, sypiając w trójkę, spędzając czas w trójkę, ale tylko kiedy nikt postronny nie widzi. Nie rozmawiamy o tej sytuacji, nasz styl życia traktujemy jak coś całkiem normalnego.
Dodaj anonimowe wyznanie
