#GYAIb

Jakiś czas temu podpaliłam sobie dłoń (nie napiszę w jaki sposób, bo mi wstyd). Oparzenia były dość głębokie, na dłoni nie miałam skóry. Lekarz twierdził, że zostaną blizny i potrzebna będzie operacja (przeszczep skóry). O dziwo, rany bardzo szybko same się zagoiły i nie został nawet najmniejszy ślad po oparzeniu. Lekarz nie wiedział jak to możliwe i był w szoku. Zyskałam dodatkowo "nową zdolność" - moja dłoń jest odporna na wysokie temperatury. Mogę włożyć rękę do wrzątku lub w ogień i nawet tego nie poczuję. Parę razy zdarzyło mi się wsadzić rękę pod gorącą wodę lecącą z kranu lub przypadkiem zalać dłoń wrzątkiem z czajnika. Osoby, które to widziały wpadały w panikę, a ja musiałam udawać "ała, boli, piecze", choć tak naprawdę nic nie czułam.

Czuję się jak dziwak i nie potrafię wyjaśnić tego, co się stało.
Komentarze (17)

#Gz0DF

Razem z mężem podjęliśmy najtrudniejszą decyzję w życiu i odebraliśmy jedynej córce i jej mężowi dzieci.

Ala (nasza córka) związała się z Jankiem na pierwszym roku studiów. Od początku nam się nie podobał. Widać było, że jest o wszystkich zazdrosny i ma bardzo zmienne nastroje, domagał się pełni uwagi Alicji. Wiele innych osób także zwróciło na to uwagę. Córka jednak była zakochana po uszy, nie chciała nikogo słuchać. Aby jej nie stracić, odpuściliśmy. Wkrótce potem Ala zaszła w ciążę. Uparli się na ślub, a prawie osiem lat temu urodziła się Iza. Pomagałam jak mogłam. Janek jedynie pracował, kategorycznie odmawiał opieki nad córką. Ala nie widziała w tym nic złego, twierdziła, że Jankowi należy się wyrozumiałość. Aby córka dalej mogła studiować, to ja opiekowałam się małą, dopóki nie poszła do przedszkola. Ala obroniła licencjat, dostała lepszą pracę. Szybko jednak znów zaszła w ciążę, urodził się Damian. I zaczął się istny horror.


Janek został dyscyplinarnie zwolniony z pracy za agresję wobec potencjalnego klienta. Zaczął jeszcze bardziej izolować Alę od znajomych i rodziny. Iza wyraźnie się go bała, ale kiedy pytaliśmy z mężem mówiła, że tatuś jest miły. Kiedy zauważyliśmy u niej siniaki, poważne porozmawialiśmy z Alą. Okazało się, że Janek ma zaburzenie, które powoduje częste zmiany humoru. Leki odstawił, bo go otępiały. Bał się terapii, aby nie trafić do szpitala, bo raz tam był i podobno przeżył koszmar. Kiedy zagroziliśmy zgłoszeniem do opieki społecznej, sytuacja na jakiś czas w miarę się uspokoiła, zięć dostał nową pracę. Spokój trwał aż dwa lata. Potem było o wiele gorzej. Choroba Janka pogłębia się, na zmianę ma depresję i napady szału. Córka uważa, że on potrzebuje jedynie miłości, wsparcia i zrozumienia. Gdy się uspokoi płacze i na kolanach błaga, by go nie opuszczała. Wszystko wskazuje na to, że jej na szczęście nie bije. Od Izy wiemy, że kiedy ma atak, rzuca czym popadnie, wrzeszczy i klnie. Widzieliśmy z jaką złością patrzy na dzieci, nawet kiedy wydaje się spokojny. Alicja nie chciała słyszeć o odejściu.



Pół roku temu w środku nocy zadzwoniła do nas przerażona Iza.
Pojechaliśmy do nich i zabraliśmy do siebie. Janek trafił na obserwację psychiatryczną. Wyszedł, odmawia dalszej terapii. Ala wybrała jego. My poszliśmy do sądu i jesteśmy rodziną zastępczą dla wnuków. Damianek jest za mały, by wszystko zrozumieć,  Iza jednocześnie tęskni za mamą, ale boi się mieszkać z ojcem. Ala odwiedza ich u nas, lecz niestety uważa, że tak jest lepiej dla jej męża (ma spokój i pełnię jej uwagi), a dzieci niedługo zrozumieją. Nie widzi, że mimo wizyt u psychologa Iza coraz częściej myśli, że ich mama kocha tylko męża.
Komentarze (31)

#dYxQl

Zapewne każdy z nas ma tak, że z miliona informacji zapamięta tę, która nim najbardziej wstrząśnie, zaciekawi itp.

Ja będąc na studiach uczyłam się o FAS. Dla mnie te wykłady, filmy były wstrząsające. Tak łatwo zniszczyć zdrowe dziecko! Na jednym przedmiocie - nie pamiętam wykładowcy, ani nazwy zajęć, usłyszeliśmy - czasami niewielki łyk alkoholu, ale w niewłaściwym momencie rozwoju dziecka może spowodować zaburzenia dziecka. Te zaburzenia mogą być różne - problemy z nauką, jakieś wycofanie społeczne, ogólnie "niby dziecko zdrowe, ale coś z nim jest nie tak", diagnozy i badania nic nie wykazują. Znajdzie się zawsze ktoś taki, kto powie, że Baśka chlała jak świnia, a dzieciak zdrowy. No ale co, zaryzykujecie? Zresztą, czy na pewno? W szkołach to już mało, które dziecko nie ma zaburzeń i problemów. Serio. Oczywiście czynniki są różne, ale mając teraz możliwość pozyskania większej ilości informacji, jestem w szoku ile ludzi podchodzi do alkoholu w ciąży z kompletną olewką. Bo co tam piwo, wino, likierek, czy inna szmira. Jest to temat, który mnie tak zafascynował, że bardzo wiele o tym czytam.
I w pewnym momencie coś zauważyłam.

Moja teściowa urodziła dziecko w bardzo późnym wieku, nie spodziewała się wpadki w początkach menopauzy, a tu niespodzianka! O ile wiele kobiet nawet w późnym wieku jest zadbanych i rodzi zdrowe dzieci, o tyle teściowa jest strasznie zaniedbana. Żyje na niezliczonej ilości fajek, a co święta to jak Pan Bóg przykazał morze wódki. Wszak Jezus się nie narodzi i nie zmartwychwstanie bez wódki na stole. To nie są alkoholicy, ale dla nich wszelkie święta i imprezy - większe i małe - to wódka. Teściowa ciąży się nie spodziewała, za szybko też się nie zorientowała, a tu święta, imieniny, wesele - wódka się lała. Może sobie koloryzować świat i się wybielać, ale było niemało. Jej córka jest piękną dziewczyną, wysoką, szczupłą, grzeczną. A przy tym mimo dorosłości - dziecinną jak 5 latka, infantylną. Jest niedojrzała emocjonalnie, uczy się tylko nie umie, nie ma przyjaciół, boi się życia, świata, nie umie nic sama załatwić, nigdzie pojechać. Trudno to opisać, ale mimo braku badań, moim zdaniem funkcjonuje jak osoba upośledzona. Taka jej uroda? I żeby nie było, wiele osób widzi, że coś z nią nie tak, ale pewnie bez przyczyny, taka jest. No bo przecież nie z alkoholu i niedbania o siebie w ciąży.

Nie lubię teściowej i jestem u niej raz na rok. Jest wredna i zawisła. Ciągle pali, wpycha tę wódkę co chwila, bo wszystko trzeba uczcić wódką. To kobieta, która wszystkie rozumy pozjadała i wszystkich poucza, każdej ciężarnej wpycha alkohol "na dobre krążenie". Może to "nielubienie" przeze mnie przemawia, a teoria jest na wyrost, ale dziwi mnie, że ludzie nie łączą alkoholu i trybu życia z późniejszymi problemami dzieci, a takich historii poznaje coraz więcej. Tabu.
Komentarze (46)

#rLw4r

Uprawiałem seks z dziewczyną mojego najlepszego przyjaciela (nieświadomie, bo nie przedstawił mi swojej kobiety nigdy na oczy).

Doszło to w taki sposób, że poznaliśmy się w klubie. Drink, filtr i pojechaliśmy do mnie. Wyznała mi, że ma chłopaka od kilku miesięcy, co mi to nie przeszkadzało, bo byłem wolny. A jej nie znałem.

Fajnie było, jednorazowa przygoda, rano poszła i koniec znajomości .

Po dwóch tygodniach spotkanie ze znajomymi w domu u mojego przyjaciela. Każdy przyszedł z kimś, ja sam. Kiedy przedstawił mi swoją dziewczynę i zamarłem.

I tak minęło pół roku oni są razem, a mi wstyd. Nie umiem spojrzeć na przyjaciela.
Komentarze (21)

#Exwfr

Mój brat 5 lat temu poślubił Kamilę, doczekali się jednego dziecka, Jasia.

Kamila od samego początku nie podobała się nikomu w naszej rodzinie. Wyraziliśmy swoją opinię i tyle, my się z nią nie żeniliśmy. Kamila pomimo 28 lat na karku nigdy nie pracowała, w domu za to wiecznie był syf. Małym zajmowałam się na zmianę ja z moją mamą, bo ona wiecznie miała coś. Na końcu już się nawet nie tłumaczyła, tylko podrzucała Jasia pod nasze drzwi. Hitem było jak pomimo dużej premii brata (brat pracuje u mojego męża, to wiem ile dostał) okazało się, że ich dziecko na święta nie dostanie prezentów. Bo nie ma pieniędzy, a przynajmniej tak mu wmówiła Kamila, bo to ona zajmuje się ich wydatkami. Oczywiście na rzęsy, paznokcie, fryzjera i nową sukienkę pieniądze się znalazły.

To jeszcze nic. Ich pieniądze, ich sprawa. Jednak żyjemy w dosyć małym miasteczku (około 10 tys. mieszkańców), więc każdy każdego zna choć z widzenia. Kamila notorycznie wrzuca na Facebooka ckliwe cytaty o tym, jak mężczyźni nie szanują kobiet i je zaniedbują. To jeszcze pół biedy, ale ostatnio zaczęła wstawiać podobne rzeczy o przemocy domowej. Jasno daje do zrozumienia, że mój brat ją w domu wręcz katuje. Pół miasta sądzi, że to prawda, tym bardziej że zaczęła chodzić nawet zimą w okularach przeciwsłonecznych.

Znam swojego brata, muchy by nie skrzywdził. Poza tym jesteśmy u nich w domu regularnie, mieszkają nad moją mamą, więc słyszałaby jakieś krzyki. Ja sama próbowałam Kamilę delikatnie wypytać, ale niczego się nie dowiedziałam.
Brat nie ma Facebooka i nie wie co ona tam wypisuje. Głupio mi się go pytać wprost albo pokazywać mu te posty, choć chyba będę musiała.

Ostatnio brat żalił się, że jacyś ludzie na ulicy bądź w sklepie byli dla niego bardzo nieuprzejmi. Nic dziwnego, skoro narobiła mu takiej opinii. Nawet mi się koleżanka z pracy podpytywała jak małżeństwo mojego brata. Mój mąż mówi, że powoli klienci nie chcą go widywać na zleceniach, bo się go boją i nie chcą mieć do czynienia z takim człowiekiem. Boję się, że jak pokażę to bratu, to się załamie, jest bardzo wrażliwym człowiekiem i bardzo mi go szkoda.
Komentarze (41)

#3TBe5

Przeczytałam tu niedawno wyznanie, jak ultrakatoliccy rodzice próbowali leczyć córkę modlitwą. Pojawiły się komentarze, że katolicy nie są aż tacy szurnięci, żeby modlitwą zastępować normalne leczenie. Też tak myślałam, do niedawna.

Złapał mnie silny ból brzucha. Robiło mi się słabo, zwijałam się z bólu i myślałam, że umieram. Gdy powiedziałam mężowi o tych objawach, to zamiast zawieźć mnie do lekarza, wręczył mi książeczkę do nabożeństwa i polecił odmawianie litanii. Proponował też wezwanie księdza i wodę święconą. Kazałam mu z tym cyrkiem spadać, zwłaszcza że jestem po pierwsze niewierząca, a po drugie nie miałam zamiaru umierać. Argumenty, że trzeba wezwać pomoc medyczną nie docierały, więc sama zadzwoniłam po karetkę.

W samą porę zabrano mnie do szpitala, miałam ostry atak kamicy żółciowej i trzeba było operować. Mąż upiera się dalej, że chciał dla mnie jak najlepiej z tymi modlitwami.

Zastanawiam się, czy nie wysłać go z tym podejściem do psychiatry, jak wyjdę ze szpitala, bo ten incydent uświadomił mi, że mojemu mężowi religia padła na mózg. Wcześniej tak nie było, nie był zbyt religijny.

Facet ma 40 lat, średnie wykształcenie i wcześniej nie miał takiego religijnego odpału. "Odnalazł boga" parę miesięcy temu na terapii dla AA. Zaczął chodzić do kościoła, modlić się, czyta w domu Biblię, kupił sobie krzyżyk i kilka innych gadżetów związanych z religią, typu obrazki, które stawia po domu. Udziela się na forach internetowych związanych z religią, ogląda filmiki tematyczne na YouTube (nie wiem, czy to one mu tak nie wyprały mózgu, bo on ogląda takich fanatycznych wręcz katoli, co twierdzą, że wszystko zależy wyłącznie od boga, że rozwiązanie każdego wręcz problemu daje modlitwa), programy telewizyjne, wysyła mi sms-y z cytatami z Biblii. Staram się uszanować jego religijne podejście do życia, ale nie mam zamiaru uczestniczyć w tych obrzędach, ani jechać z nim na rekolekcje. Rozumiem, że osoby nawrócone na religię są szczególnie gorliwie, ale on przegina z tą całą wiarą.
Komentarze (35)

#zRIzW

W liceum, w pierwszej klasie, na rosyjskim mieliśmy napisać list do dziadka. Kolega przyszedł z ładnym, napisanym pewnie z pomocą brata listem. Okazało się jednak, że na końcu brakuje pożegnania. Znajomy, widocznie spanikowany, poprosił mnie o napisanie mu "pozdrawiam" po rosyjsku do przepisania na swoim dziele. Ja naprawdę myślałem, że on to zauważy od razu...

Dwa tygodnie później babka oddaje te listy i mówi, że są całkiem niezłe, poza jednym, który ją bardzo oburzył. Możecie sobie wyobrazić jej zdziwienie, kiedy na końcu pięknego listu o wakacjach i tęsknocie za dziadkiem cyrylicą napisane było polskie "Spier*alaj! Piotrek".
Komentarze (3)

#mdrRf

Historia wydarzyła się za dzieciaka, u mojej kuzynki.
Moja kuzynka dostała ogromną awanturę za to, że zamknęłyśmy małe kotki na 3 dni w namiocie. Nic się im nie stało, po prostu o nich zapomniałyśmy. Musiała czyścić cały namiot z kocich sików i kup. Śmierdziało niemiłosiernie, a w dodatku było lato, więc zapach był jeszcze gorszy.

Wiecie jak znalazły się tam te kotki? Wzięłyśmy je z kuzynką do namiotu tylko po to, żeby sprawdzić jakie to uczucie, jak liżą nasze małe brzoskwinki. Spodenki w dół, odwróciłyśmy się do siebie plecami (żeby nie podglądać jedna drugiej), trochę pokropiłyśmy mlekiem i przyłożyłyśmy kotki, żeby lizały.

* Kuzynka niestety pamięta...
* Uczucia lizania przez kotka nie pamiętam, więc wam nie powiem.
* Całość trwała chwilę, potem poszłyśmy się bawić gdzieś indziej zapominając o kotach.
Komentarze (27)
Dodaj anonimowe wyznanie