Przerażał mnie ten świat konsumpcji i tych instagramowych modelek, które myślą tylko o pieniądzach i wyjazdach. Zawsze się uważałam za dobrą i szlachetną dziewczynę, która jak pozna tego jedynego, to obdarzy go miłością najczystszą i najwspanialszą. Z pogardą myślałam o tych wszystkich innych dziewczynach, którym chodzi tylko o kasę i są tzw "materialistkami".
Problem się zaczął, kiedy poznałam swojego chłopaka rok temu, mieszkamy teraz razem. Naprawdę bardzo dobry chłopak i go kocham, ale… No właśnie, okazało się, że to moje serce jest równie materialistyczne jak innych dziewcząt.
Rachunkami i opłatami dzielimy się po połowie. Wychodzimy na miasto, raz zaprasza on, raz ja, prezenty też w porównywalnych cenach. Wszystko jest podzielone sprawiedliwie, a ja nie oczekuję biżuterii z brylantami ani drogich perfum.
Skończyłam dopiero studia, to moja pierwsza praca, więc niestety kokosów nie zarabiam, ale on jest starszy, prawie po trzydziestce, mieszkamy razem w dużym mieście a on zarabia tyle co kasjerka w sklepie. Rozmawiając na tematy pracy, często mówi mi, ile zarabiają jego koledzy, z którymi studiował, gdzie jeżdżą z żonami na wakacje, że budują lub kupują domy czy mieszkania (nawet na kredyt, którego nam by nikt nie udzielił). A mi jest po prostu po ludzku smutno, bo jedyne na co nas stać, to wakacje nad polskim morzem, do którego mamy 10 km i możemy na noc wrócić do własnego mieszkania. Problem jest też taki, że ciężko znaleźć pracę ściśle związaną z tym do czego ma uprawnienia, a on nie chce zmienić swojej branży.
Martwię się o to co będzie, jak przyjdą dzieci - więcej wydatków, a nas nie będzie na nic stać. W głębi duszy wiem, że to miłość jest najważniejsza i sama siebie obwiniam za takie materialistyczne podejście, ale nie wiem, czy to ja jestem zła, czy to on jest niezaradny.
Smutno tu jakoś ostatnio, a ja mam pogodne wyznanie o tym jak niewinny żarcik może spowodować gigantyczne zamieszanie. No i idealnie wpisuje się w ulubiony nurt tej strony i jej czytelników.
Poszedłem tego dnia do sekretariatu z jakimiś dokumentami. Sekretarka przygotowała sobie do wydrukowania plan zajęć na jutrzejsze szkolenie menedżerskie. Akurat odeszła od komputera i kłóciła się z kimś przez telefon. A że stała tyłem do mnie, szybko zmieniłem dwie literki i z PRZERWY NA KAWĘ zrobiła się PRZERWA NA KUPĘ.
Mieliśmy dużą salę konferencyjną z zapleczem socjalno sanitarnym, więc zorganizowano u nas szkolenie dla ludzi z kilku firm żeby było taniej.
Sala się już zapełniła i jak to na szkoleniach, jedni szukali w planie od czego zaczynamy, i otwierali materiały szkoleniowe, a innych interesowało głównie to, o której są przerwy. I od razu ktoś zauważył tą "kupę". Pokazał kilku osobom obok siebie i z jednego rogu sali nagle gruchnął głośny śmiech. Pozostali nie wiedzieli co się dzieje i zaczęli chichotać (wiecie jak to działa). Największy śmiech wybuchł kiedy na salę wszedł nasz prezes, żeby uroczyście przywitać uczestników. Myślał, że to z niego się śmieją, bo miał dość specyficzną fryzurę, którą nieudolnie przykrywał łysinę i trochę mu się rozsypała.
Wściekły prezes tak tego nie zostawił.
Sekretarka jako osoba śmiertelnie poważna była poza podejrzeniem. Ktoś rzucił myśl, że to atak hakera (sic!) W sumie tylko na tym zyskaliśmy, bo informatycy, którzy zwykle trochę się opierdalali, bardziej wzięli się do roboty. Mnie nikt nie skojarzył, że wchodziłem do sekretariatu, bo zawsze był tam niezły młyn i do tej pory nikt nie wie, że ta "kupa" to moje dzieło.
Będąc na studiach, weszłam w toksyczną relację (bo związek to za dużo powiedziane) ze starszym od siebie chłopakiem. Nie będę się rozpisywać, bo było minęło, ale definitywne rozstanie bardzo mocno przeżyłam. Byłam totalnym wrakiem emocjonalnym i ogólnie gdyby nie wsparcie mojej mamy i przyjaciół, to sama nie dałabym rady pozbierać się do kupy. W każdym razie, by przejść do sedna, moi przyjaciele w tamtym okresie spędzali ze mną dużo czasu i ogólnie próbowali poprawić mi samopoczucie opowiadaniem śmiesznych historii, które im się przydarzyły. Powiem szczerze, w tamtym okresie doceniałam ich dobre chęci, ale miałam to zupełnie...
Ale pewnego wieczoru, pewna historyjka przykuła moją uwagę i wzbudziła zainteresowanie. Jedna z moich przyjaciółek opowiadała, że kiedy nie została przyjęta do akademika, musiała poszukać sobie stancji. Z tego powodu weszła na czat regionalny i zadała pytanie. Zainteresowała ją jedna odpowiedź od starszego pana, który oferował dość duży pokój w dogodnej lokalizacji. Wszytko ładnie pięknie, ale na pytanie o cenę wynajmu pokoju, pan stwierdził, że pieniądze mu nie potrzebne i woli co innego. Kumpela kiedy to opowiadała, to śmiała się do łez, ale mnie to mocno zainteresowało. Nie mogłam sobie tego czatu wybić z głowy i pewnego wolnego dnia weszłam na niego i zaczęłam swoją przygodę. Na początku tylko brałam bierny udział, czytając co tam ludzie wypisują, ale z biegiem czasu zaczęłam się udzielać. Pisałam różne sprośne rzeczy do mężczyzn, zazwyczaj w średnim wieku, nakręcałam ich jaka to ja nie jestem na nich napalona, co ja bym z nimi nie zrobiła albo im pozwoliła, by zrobili co tylko zechcą mnie, ale kiedy proponowali spotkania, to się wyłączałam.
Pewnego wieczoru w końcu uległam pokusie i by poczuć, że żyję zgodziłam się na spotkanie. Był to facet w średnim wieku, już z brzuszkiem piwnym. Zrobiliśmy to w samochodzie, gdzieś na obrzeżach miasta. Nie bałam się, nie wahałam, kiedy wsiadałam do samochodu. Pierwszy raz od dłuższego czasu czułam ekscytację i nie myślałam o eks. Później już poszło. Umawiałam się kiedy tylko miałam trochę wolnego czasu, te spotkania mnie uzależniły. Raz było super, raz ostrzej, czasami było źle, ale na wszystko się godziłam. Nie, nie brałam pieniędzy. Robiłam to, by coś czuć, by zapomnieć. Moi przyjaciele cieszyli się, że pomału wracam do życia, a ja nie mogłam im powiedzieć, co tak naprawdę siedzi w mojej głowie.
Wszystko skończyło się, kiedy wróciłam do domu na wakacje. Pierwszy miesiąc był ciężki, prawdziwy detoks, ale później było już lepiej i w końcu mi zupełnie przeszło.
W końcu to z siebie wyrzuciłam.
Jako małe dziecko zrobiłem kupę do skarpetki i kręciłem nią jak helikopter. Siła odśrodkowa odsączyła z niej płyn, który moi rodzice sprzątali ze ściany.
Ta historia jest przypominana na każdym rodzinnym święcie.
Wczoraj prawie dostałam zawału, bo była późna godzina, nikogo się nie spodziewałam, a do drzwi zaczął się ktoś głośno dobijać. Spojrzałam przez wizjer, zobaczyłam jakiegoś podejrzanego typka z dużą, czarną torbą, który nie odpuszczał.
Zaczęłam panikować, więc zadzwoniłam do narzeczonego i pytam, co robić, czy wzywać policję, na co on "Otwórz te cholerne drzwi, pizzę ci zamówiłem".
Lata 80. Poligon wojskowy.
Na poligon przybiegł facet z pobliskiej wsi. Z prośbą czy nie mogliby pomóc - we wsi została zgwałcona mała dziewczynka, sprawca uciekł do lasu. Ludzie go szukają, ale milicja dojedzie za godzinę, sołtys zadzwonił z jedynego we wsi telefonu i czy można by żandarmów przysłać. Dowódca ani chwili się nie namyślał. W las poszło 300 chłopa, samochody terenowe, transportery opancerzone. Po 2 godzinach dorwali gnoja. Milicja, która przyjechała (4 milicjantów), została poproszona o poczekanie w obozie.
Doprowadzono faceta mocno poturbowanego - "podobno" stawiał się przy zatrzymaniu (6 żołnierzom z bronią długą). Przed oddaniem go milicjantom, zaprowadzono go do stanowiska działka przeciwlotniczego. Przykuto do drzewa kajdankami od żandarmów. Po czym operator puścił serię z działka w drzewo - 50 metrów dalej. Jak łatwo się domyślić - drzewo rozniosło. Po czym skierował lufę w gościa i nacisną spust. Podobno było słychać szczęk iglicy w ciszy jaka zapadła. Gość sfajdał się w gacie. A dowódca mu powiedział:
- Jeśli kiedykolwiek cię zobaczę w okolicy - będziesz miał wypadek na poligonie, jeśli się dowiem, że nie trafiłeś do pierdla - sam cię znajdę. - I przekazano go milicji.
Gość podobno przyznał się do wszystkiego, w ogóle się nie bronił, trafił na wiele lat do pierdla.
W technikum dzielono nam halę sportową na trzy części. Przedziałkami były specjalnie zainstalowane na suficie kotary, czyli zielone siatki, przez które mimo wszystko - wiele było widać. Często grupa chłopaków zajmowała drugą połówkę, a dziewczyny pierwszą. Nie było wuefu, w którym nie ćwiczyłyby babeczki obok facetów. Dodatkowo na pierwszej połówce rządziła taka nauczycielka, która to wymyślała dziewczynom przedziwne ćwiczenia, często na wielkich piłkach, równoważni, albo na materacach. Dziewczyny zażenowane czy nie, przymuszane były dziwnymi zachętami typu "nie wstydź się, patrz na siebie" itd. - do ćwiczeń bardzo pokaźnych. Co mam na myśli, często musiały się wypinać, gimnastykować, dosłownie świecić tyłkiem i piersiami - inaczej nazwać tego nie można. Robiły prawdziwe show. Chłopaki zamiast ćwiczyć, woleli wiadomo, patrzeć się na babeczki. W tym byłem i ja, przeciętny nastolatek z małymi problemami.
Często musiałem opuszczać salę, by uciec do ubikacji. Na szczęście mieliśmy przy wejściu na halę z szatni WC, a co ważne - po wejściu były umywalki, dopiero potem kolejne drzwi, zaś za nimi kabina i otwarty pisuar. Tak, niemal na każdym wuefie dostawałem wręcz bolącej erekcji, nawet jak na dziewczyny spoglądałem przypadkowo czy nieplanowanie. W którymś momencie zacząłem nosić nawet kilka par bokserek, by nie było tak widać dopraszającego się o uwagę przyrodzenia. Mimo to moje zwiewanie pod komentarzem, że mam częstomocz, było wręcz rutyną na każdych zajęciach. Starałem się siedzieć w kiblu coraz mniej czasu, by nic nie było podejrzane. Dlatego w którymś momencie zamiast wchodzić do kabiny za drugimi drzwiami, dogadzałem sobie tuż przy umywalkach. Stres, że ktoś mnie nakryje powodował mój wystrzał po kilku minutach.
Wszystko sobie trwało przez kilka miesięcy. W którymś momencie nakrył mnie kolega, a ja byłem przy kranach, z mięsem na wierzchu. Kopara mi opadła, nie zdążyłem zareagować, a ten mnie dotknął i pomógł odreagować. Od tego momentu nasz "romans" trwał do końca technikum. Przychodził zaraz po mnie do WC, pomagał mi, od czasu do czasu i ja mu dogodziłem. Raz nawet spróbowaliśmy się "przejechać". Poza tym nawet nie gadaliśmy na przerwach, choć był z klasy obok.
Nasza znajomość skończyła się wraz ze szkołą średnią. A ja tęsknię za naszymi przygodami, o których nikt nie wiedział.
Nie jestem informatykiem, ale w niewielkiej firmie raczej jednym z niewielu komputerowo ogarniętych pracowników.
Moja szefowa ma tendencję do rozpoczynania maila w temacie i kontynuacji zdania w treści. Przykładowo, temat: "Widzę kilka ciekawych propozycji", treść maila: "ale wiele zależy od jutrzejszych ustaleń". Oczywiście cc do wszystkich i zero szczegółów, jakiego projektu to dotyczy. Spora część pracowników to podchwyciła, bo przecież "wymyślanie tematów jest takie trudne i bez sensu". Są niereformowalni, a potem lament, że na poczcie syf i nic nie idzie znaleźć.
Nikt nie wie, że za każde 10 wkurzających wiadomości w tym stylu dodaję adres mailowy nadawcy do najbardziej wkurzających newsletterów serwisów plotkarskich, blogów o dziwnej tematyce itp. Może nie jestem geniuszem zła, ale mam z tego jakąś dziwną satysfakcję
Jak miałam około 8 lat często rano musiałam zostawać na kilka minut sama z malutkim bratem. Przeważnie spał, więc wsadzałam mu palce do gardła tak żeby go tym obudzić. Nie mam pojęcia dlaczego tak robiłam.
Około 4 lat temu byłem z dziewczyną o imieniu Agnieszka. Bardzo ją kochałem i było nam razem cudownie (a przynajmniej tak mi się wydawało). Dowiedziałem się pewnego razu od przyjaciela, że widział ją na mieście z innym facetem, z którym - niestety - mnie zdradzała. Postanowiłem się zemścić i z nią zerwać w dość oryginalny sposób.
Mieliśmy zaplanowane ognisko wraz z jej znajomymi, a ja wziąłem ze sobą gitarę by umilać czas. Zacząłem grać utwór "Baśka" Wilków, a po zwrotce i jej fragmencie "A Agnieszka - zdradzała mnie" przestałem grać i spojrzałem swoimi zapłakanymi oczami w jej oczy. Popatrzyła na mnie przez chwilę, zaczęła płakać i wydusiła tylko słowo "przepraszam", a ja spakowałem swoje rzeczy i wróciłem do domu.
Nie utrzymuje z nią, ani z jej znajomymi kontaktu, i prawdopodobnie zepsułem wtedy niektórym wieczór, ale do tej pory sądzę, że było warto.
Dodaj anonimowe wyznanie
