Pracuję w schronisku jako wolontariusz. Mamy u nas, niestety, kilka starszych osobników, a jak wiadomo, ludzie jeśli adoptują, to chcą albo młode, albo kilkuletnie maks zwierzaki.
Raz trafiła nam się para, pan z młodym paniczem, którzy na zlecenie pani szukali nowego, domowego sierściucha po tym, jak ich poprzedni odszedł. Kręcili się długo, oglądali, głaskali, wiadomo, decyzja niełatwa. Dość dużo czasu spędzili przy boksie Zuzi, ślicznej, szarej damy, choć już niemłodej, ponad dziesięcioletniej, ale oddanej i wiernej. Wszyscy już mieliśmy nadzieję, że to właśnie nadchodzi wielki dzień.
Niestety.... Wybrali dwa młode kociaki.
Przy końcu, przy podpisywaniu już umowy, młody panicz rzekł" Tato, weźmy też tę starą kotkę. Niech dożyje u nas ostatnich, spokojnych dni". I ojciec się zgodził! Tak więc po 10 latach życia, w tym 4 w schronisku, Zuzia znalazła swój ukochany dom!
Oby więcej takich ludzi!
Poznaliśmy się przez Tindera pod koniec 2015 roku, ot dałem Super Like za maskę Iron Mana na zdjęciu. To wszystko poszło bardzo szybko. Spotkaliśmy się dwa razy, a na trzecim już się pocałowaliśmy. Zamieszkaliśmy razem po półtora miesiącu, bardzo szybko też wyznaliśmy sobie miłość. Przeżyliśmy razem wiele dobrego i złego, śmiem twierdzić, że przeszliśmy wspólnie przez najgorsze dni naszych żyć. Ogólnie dwóch tak idealnie dogadujących i znających się osób ze świecą szukać. Zaczęło się "psuć" po trzech i pół roku, po powrocie z urlopu. Coś zdecydowanie nie stykało. Zaczęła być bardzo drażliwa, aż ni stąd ni zowąd dała nam ultimatum do końca roku. A dlaczego? Bo ''chyba'' już nic do mnie nie czuje poza przyjacielską miłością. Przegadaliśmy to i daliśmy sobie szansę do końca grudnia 2019. Ja ciągle miałem nadzieję, że jednak będzie dobrze, bo często płakała myśląc, co zrobić.
Jednak postanowiła to zakończyć. Chce odnaleźć samą siebie, pokochać siebie, a dopiero później skupić się na innych. Ja to uszanowałem, nie byłem zły i nie jestem, bo zawsze miała jakiś problem sama ze sobą. Ja, jako (chyba) dobry partner zawsze ją wspierałem i dopingowałem, ale chyba po prostu musi sama ze sobą się zmierzyć.
Cierpię jak głupi, nie wiedząc, co robi, czy jest szczęśliwa, czy tęskni. Tęsknić na pewno tęskni, ale tylko za (moje imię) jako najlepszym przyjacielem, któremu zawsze zaufa, ale nie za miłością. Powiedziała, że nic nie gwarantuje, że może za x czasu pomyśli, że był to najgorszy błąd w jej życiu, a może wręcz odwrotnie.
Do czego zmierzam? Że musiałem sprzedać pierścionek, którym chciałem się oświadczyć w naszą czwartą rocznicę. Ona tego nie wie i prawdopodobnie się nie dowie.
Kiedy miałam 4 lata, moja mama była w ciąży. Nie wiem czemu, ale w mojej małej główce uroiło mi się, że urodzi mi starszego brata, którego tak strasznie chciałam. Gdy jednak okazało się, że będę mieć siostrę, i to jeszcze młodszą, byłam do tego stopnia rozczarowana, że kiedyś postanowiłam oddać ją Cygance w zamian za kota. Gdyby nie szybka reakcja dziadka, pewnie teraz nie miałabym siostry.
Mój chłopak jakiś czas temu ściągnął sobie TikToka, taką aplikację z muzyką i durnymi filmikami. Teraz poświęca temu każdą wolną chwilę, dosłownie każdą. Ja rozumiem, że oglądanie śmiesznych filmików może w jakiś sposób być przyjemne, no ale bez przesady!
Założył sobie tam konto i teraz nagrywa siebie wraz z naszym kotem. Robi to codziennie. Nie dość, że przynosi mi wstyd przed znajomymi, to wydaje na to kupę kasy oraz czasu. Nie możemy nigdzie wyjść, bo on nagrywa kolejny durny filmik. Nie stać nas na kolację, bo wydał na ubrania dla kota. Ten kot ma więcej ubrań niż ja!
Mój chłopak ma kilka tysięcy obserwujących i tak się tym jara, że podporządkował temu serwisowi swoje życie. Nie wiem, chyba po kryjomu mu ten profil skasuję, bo nie da się z nim ostatnio żyć. Nie wspominając już o fakcie, że ten biedny kot się przecież męczy.
Chciałabym opowiedzieć moją historię. Jest to coś, co trzymam w sobie od dawna, a czego mój stan nie pozwala nikomu wyjawić, pomimo iż bardzo się staram.
Miałam kiepskie dzieciństwo, jeżeli tak w ogóle można nazwać ten okres mojego życia.
Mama jest chora na borderline w pakiecie z czymś w rodzaju manii prześladowczej (zawsze robi z siebie ofiarę i wyolbrzymia z pozoru błahe sytuacje). Tata natomiast to typ "machnę rączką i samo się załatwi".
Z natury byłam bardzo ciekawskim dzieckiem zadającym dużo pytań.
Wprowadzało to jednak mamę w szał, więc na każde "głupie" dziecięce pytanie reagowała krzykiem, wyzwiskami albo zwyczajnie mnie ignorowała. Wtedy nie rozumiałam, że jest chora, dlatego powolutku wycofywałam się głęboko w swój własny wyimaginowany, bezpieczny świat. Doszło nawet do tego, że podejrzewano u mnie autyzm, bo tak bardzo zamknęłam się w sobie.
Jedna sytuacja jednak przeważyła na moim obecnym stanie. Miałam wtedy 8, może 9 lat. Mama i tata bardzo się wtedy pokłócili. Mama zarzucała tacie, że się nie stara, nie kocha nas i znęca się nad nami (co nie było prawdą, była wtedy w manii). Siedziałam wtedy na kanapie i bałam się odezwać, aby nie dostać rykoszetem. Próbowałam się wyłączyć. W jednej chwili zamarłam.. Jej głos sprawił, że przeszedł mnie dreszcz:
"Moniczko, córeczko, zostaniesz z mamusią jak rodzice się rozwiodą, prawda?"
Poczułam, że tracę kontakt z rzeczywistością. Serce zaczęło mi bić szybciej, poczułam, że zaraz zemdleję, tak się bałam. Bałam się, że pogorszę sytuację, więc nie odpowiedziałam nic. Niestety mamie nie spodobał się mój brak odpowiedzi. Zaczęła krzyczeć, drzeć się na całe gardło:
- Odezwij się! No tak! Tatuś ma pieniądze, to matkę masz w dupie, co? Rozwydrzona księżniczko... idź do tatusia, on będzie z tobą jeździł na przedstawienia, ale żebyś się nie zdziwiła, że będzie miał cię w dupie! Córeczka tatusia!
Z tych emocji zaczęłam płakać. Nie wiedziałam co zrobić i do kogo podejść, bo mama kazała mi wybierać. Coraz bardziej nalegała i krzyczała, więc ostatecznie rzuciłam się na ziemię i zaczęłam błagać, żeby przestała. Wpadłam w histerię. Mama podeszła do mnie i próbowała podnieść drąc się na ojca, że to jego wina. Próbowała mnie przytulić, ale ja po prostu uciekłam do pokoju.
Od tamtej pory mam koszmary, podczas których siedzę na ziemi i słyszę nasilające się z każdą sekundą krzyki. Zdiagnozowano u mnie PTSD, ale nie mogę się tym z nikim podzielić, bo zwyczajnie nie mam przyjaciół. Żyję w jednym wielkim koszmarze, który nie pozwala mi spać. Chodzę na terapię. Terapeuta to jedyna osoba, z którą rozmawiałam od trzech lat. Rodzicom nic nie powiedziałam. Uważają, że dali mi wszystko, a mama zdaje się nie pamiętać, że kiedykolwiek była złą matką.
Jedna z najbardziej żenujących chwil w moim życiu.
Wyjazd do UK, zwiedzanie Londynu, jadę z metrem koleżanką. W pewnym wypaliłam do niej:
- Patrz jaki ten koleś obok jest paskudny.
Na co on się odwrócił i piękną polszczyzną odpowiedział:
- Ty też.
W życiu się tak nie zawstydziłam.
W technikum pomagałam w prowadzeniu drużyny harcerskiej - dzieci w 4-6 klasie szkoły podstawowej. W tym czasie w naszej drużynie był chłopiec, ogarnięty i sympatyczny. Niekiedy odnosiłam wrażenie, że mu się podobam, nie były to wyraźne sygnały, ale trochę mi to pochlebiało. Ja zawsze go lubiłam, może nawet bardziej niż innych podopiecznych. Po technikum przestałam pomagać w tej drużynie, poszłam do pracy, kontynuowałam naukę, nie miałam na to czasu i przestałam się widywać z tamtymi ludźmi.
Obecnie mam 22 lata i jakiś czas temu byłam na wydarzeniu harcerskim gdzie spotkałam między innymi dzieciaki (obecnie już licealistów) z mojej dawnej drużyny. Był tam też ten chłopiec. Teraz sam pełni funkcję w drużynie, jest śmiały, odpowiedzialny i wyrósł (tak jak podejrzewałam) na przystojnego chłopaka. I tu robi się dziwnie.
Ja mam 22 lata, jestem dorosła, on jest ledwie legalny (16 lat) i mi się spodobał. Nie jest to może nic wielkiego i raczej nie myślę o nim w kontekście seksualnym, ale jednak w jakiś sposób mnie pociąga. Podczas tego wydarzenia wodziłam za nim wzrokiem i miałam nadzieję, że się mną jakoś zainteresuje, że złapiemy bliższy kontakt. Zaznaczam, że on wygląda jak nastolatek, nie jest bardzo wyrośnięty, trochę zmężniał, ale nie można powiedzieć żeby wyglądał dorośle.
Uważacie że coś jest ze mną nie tak? Ja czuję się z tym dziwnie.
Od dziecka fascynowały mnie węże i jaszczurki, bo to takie niemagiczne miniaturowe smoki. Z wiekiem mi nie przeszło, co tego mam kilka własnych gadziszczy.
Któregoś pięknego dnia, jeszcze jak chodziłam do szkoły, przemiły pan legwan wystraszył się czegoś będąc na moich rękach i ozdobił mi nadgarstki pięknymi długimi acz cienkimi, równoległymi rankami. Jak rówieśnicy (wtedy 17-18 lat) zauważyli te rany od razu poszła plota, że się tnę. Jak plotka dotarła do nauczycieli, zostałam wysłana do pedagoga i wezwano moich rodziców.
Dobrze, że pani pedagog brała udział w organizacji różnych szkolnych eventów i zdążyła mnie wtedy poznać, bo inaczej wątpię żeby uwierzyła w moją historię z jaszczurem. Zadzwoniła do rodziców, powiedziała, że fałszywy alarm, to samo przekazała nauczycielom. Szkoda tylko, że nikt wcześniej nie poinformował wychowawczyni, bo ona doskonale wiedziała jakie mam hobby i czym to się może skończyć.
Innym razem po ugryzieniu lekko jadowitego węża miałam tak spuchniętą rękę, że nie byłam w stanie napisać wypracowania. Oczywiście polonistka nie przyjęła mojego wytłumaczenia ani papierka od lekarza i wystawiła mi pałę nie do poprawy.
Wczoraj poznałem dziewczynę idealną. Jest szczupła, ma burzę rudych loków, uwodzicielskie spojrzenie i uśmiech, który dosłownie zwala z nóg. Jest też oczytana, słucha jazzu i uwielbia pikantną kuchnię meksykańską. Jednym słowem – to kobieta moich marzeń. Poznała mnie z nią moja młodsza siostra. Chwilę po tym, jak oznajmiła mi, że woli kobiety. I że ideał, który sprawił, że moje serce zabiło szybciej, to jej dziewczyna...
Przerażał mnie ten świat konsumpcji i tych instagramowych modelek, które myślą tylko o pieniądzach i wyjazdach. Zawsze się uważałam za dobrą i szlachetną dziewczynę, która jak pozna tego jedynego, to obdarzy go miłością najczystszą i najwspanialszą. Z pogardą myślałam o tych wszystkich innych dziewczynach, którym chodzi tylko o kasę i są tzw "materialistkami".
Problem się zaczął, kiedy poznałam swojego chłopaka rok temu, mieszkamy teraz razem. Naprawdę bardzo dobry chłopak i go kocham, ale… No właśnie, okazało się, że to moje serce jest równie materialistyczne jak innych dziewcząt.
Rachunkami i opłatami dzielimy się po połowie. Wychodzimy na miasto, raz zaprasza on, raz ja, prezenty też w porównywalnych cenach. Wszystko jest podzielone sprawiedliwie, a ja nie oczekuję biżuterii z brylantami ani drogich perfum.
Skończyłam dopiero studia, to moja pierwsza praca, więc niestety kokosów nie zarabiam, ale on jest starszy, prawie po trzydziestce, mieszkamy razem w dużym mieście a on zarabia tyle co kasjerka w sklepie. Rozmawiając na tematy pracy, często mówi mi, ile zarabiają jego koledzy, z którymi studiował, gdzie jeżdżą z żonami na wakacje, że budują lub kupują domy czy mieszkania (nawet na kredyt, którego nam by nikt nie udzielił). A mi jest po prostu po ludzku smutno, bo jedyne na co nas stać, to wakacje nad polskim morzem, do którego mamy 10 km i możemy na noc wrócić do własnego mieszkania. Problem jest też taki, że ciężko znaleźć pracę ściśle związaną z tym do czego ma uprawnienia, a on nie chce zmienić swojej branży.
Martwię się o to co będzie, jak przyjdą dzieci - więcej wydatków, a nas nie będzie na nic stać. W głębi duszy wiem, że to miłość jest najważniejsza i sama siebie obwiniam za takie materialistyczne podejście, ale nie wiem, czy to ja jestem zła, czy to on jest niezaradny.
Dodaj anonimowe wyznanie
