Dziś jest fajne wyznanie o nauczycielce, która miała przezwisko Cipa, a mi się przypomniało, że u nas bardzo zbliżony przydomek miał nauczyciel (!!) i to bynajmniej nie z powodu cech charakteru.
Młodziutki nauczyciel zanim rozpoczął pracę w liceum, zapuścił brodę żeby wyglądać poważniej. Ale był to pomysł dość niefortunny, bo broda rosła mu bardzo nierówno - w niektórych miejscach mocno, w innych prawie wcale. Efekt końcowy był taki, że wzbudzał tylko jedno określone skojarzenie. Licealiści już niejedno widzieli i od pierwszego dnia dostał ksywkę Pizdeusz.
Kilka miesięcy żył w błogiej nieświadomości aż w końcu jakoś się dowiedział jakie ma przezwisko i z jakiego powodu. Natychmiast zgolił brodę.
Następnego dnia efekt był piorunujący. Kiedy nauczyciel wszedł do klasy, na początku nikt go nie poznał. Jak podszedł do biurka i zaczął w nim czegoś szukać chciałem powiedzieć - A co ty tam gnojek grzebiesz panu profesorowi - czy coś w tym stylu.
Na szczęście w ostatniej chwili się powstrzymałem...
Mam 34 lata. Pracuję w dużej korporacji, gdzie kilka lat temu poznałem cudowną kobietę, moją obecną żonę. Urzekł mnie jej silny charakter oraz niebanalna osobowość. Oboje zajmujemy wysokie stanowiska i mamy ambicje, aby piąć się jeszcze wyżej po szczeblach kariery. Motywowaliśmy się nawzajem do ciężkiej pracy.
Było niesamowicie do czasu, aż nie obudził się we mnie instynkt rodzicielski. Zapragnąłem mieć dziecko. Wielokrotnie rozmawiałem o tym z żoną, lecz ona nie chciała o tym słyszeć. Założenie rodziny było moim wielkim marzeniem, jednak wiedziałem, że dla mojej kobiety ważniejsza jest realizacja.
Chęć posiadania potomka była tak wielka, że któregoś razu niewiele myśląc postanowiłem przebić prezerwatywę na chwilę przed stosunkiem.
Widząc, że moje działanie nie przyniosło oczekiwanego efektu, powtórzyłem je kilkakrotnie w przeciągu paru miesięcy. Po upływie tego czasu zacząłem martwić się brakiem zamierzonego celu. Udałem się więc na badania.
W taki o to sposób dowiedziałem się, że jestem bezpłodny.
Czuję się okropnym rodzicem.
Mam syna szesnaście lat, straszny leń, ale inteligentny i pomysłowy, oraz czteroletnią córkę, która jest małym, okropnym atencjuszem.
Kiedy zamknęli przedszkola i szkoły, przez dwa tygodnie zostawałem w domu, potem moja partnerka, ale nie możemy sobie pozwolić na takie opuszczanie pracy, zwłaszcza w dobie kryzysu (istnieje spore ryzyko nieprzedłużenia umowy dla nas obojga).
Syn zaproponował się, że będzie siedział z małą. Lekko mówiąc nie byłem do tego pomysłu przekonany, bo córka jak już mówiłem jest strasznym atencjuszem (nawet jak na swój wiek) i non stop wymaga uwagi. No, a przynajmniej tak mi się wydawało.
Mieszkam w domu segmentowanym, w drugim segmencie mieszka moja rodzicielka (mamy wewnętrzne schody), więc razem z żoną uznaliśmy, że jakby co, młody nie jest z dzieckiem zupełnie sam (poza tym chłopak ma zrobione kursy z pierwszej pomocy i wie co robić w sytuacjach krytycznych, co już kilka razy udowodnił).
W każdym razie, na wszelki wielki i tak zamontowaliśmy małą kamerkę w salonie (taką jak do obserwacji niemowlaków), bo tam głównie siedzą.
Przez pierwsze dni sprawdzaliśmy ją regularnie z partnerką, potem ponieważ nic się nie działo, przestaliśmy. Syn o niej wiedział.
Teraz kiedy wracam do domu zauważam z przerażeniem jak wszystko się zmienia.
Młody dalej jest taki sam, głównie nic nie robi, czyta książki i gra w gry, ale moja córka zmieniła się pod jego opieką nie do poznania.
Tak jak kiedyś, co wydawało mi się poniekąd naturalne, dużo rzeczy trzeba było robić za nią albo jej w nich pomagać, tak teraz potrafi zrobić sama prawie wszystko.
Sama się ubiera, sama jest w stanie sobie zrobić picie (syn wziął baniak po soku, nalał do niego wody i zamontował w nim pompkę, aby sama mogła sobie wszystko nalewać), sama organizuje sobie zabawę, a nawet jest w stanie włączyć telewizor i wybrać sobie kanał, albo wybrać i puścić bajkę na DVD (ja sam uczyłem się obsługi tego cholerstwa przez trzy tygodnie).
Wczoraj jednak wszystko przeszło moje oczekiwania, bo kiedy piłem sobie herbatę po pracy, mała przyszła do mnie do kuchni, otworzyła lodówkę, wyjęła składniki i zaczęła robić sobie kanapki.
Kiedy ją zapytałem skąd to umie, to było oczywiście "Mati mi pokazał!".
Dopiero wtedy zauważyłem, że większość produktów w mojej własnej lodówce została przeniesiona na dolne półki.
Wiem, że to brzmi głupio, moja partnerka tak tego nie odczuwa, ale ja czuję, że zawaliłem jako rodzic w stosunku do małej. Nie byłem w stanie pokazać i nauczyć mojego własnego dziecka takich, w gruncie, prostych, podstawowych rzeczy.
Czuję się winny, bo mam wrażenie, że robiłem z niej jakąś amebę, traktowałem jak jajko.
I przepraszam, że wylewam tu żale, ale żona w ogóle nie chce mnie słuchać i nie traktuje mnie poważnie. Zapewne jestem przewrażliwiony, a ona ma rację.
Mam fobię przed złodziejami, włamaniem. To zdominowało moje życie..
Gdy byłam w ostatniej klasie LO, ktoś włamał się do mojego rodzinnego domu. Z rodzicami i rodzeństwem spaliśmy na piętrze. Obudziłam się, słyszałam hałasy, szmery na dole, więc szybko zamknęłam wejście na piętro na zamek (stare budownictwo, klatka schodowa z drzwiami). Zaraz potem ktoś zaczął szarpać za klamkę i przeklinać. Byłam przerażona, gdybym obudziła się kilka sekund później gość wtargnąłby na górę... co by się z nami stało? Szybko obudziłam rodzeństwo i rodziców, był telefon na na policję, ale włamywacze uciekli, zabrali kilka rzeczy typu psp, portfele, mikrofalę, rower brata, kluczyki do samochodu i domu, i inne tego typu przedmioty. Nie znaleziono sprawców...
Bardzo to przeżyłam. Bałam się kolejnego włamu, ale rodzice zainstalowali alarm, żaluzje zewnętrzne, agregat, oświetlenie - wszystkie oszczędności poszły na zabezpieczenie domu i jakoś dawałam sobie psychicznie radę.
Mój problem zaczął się na studiach. Przeniosłam się do dużego miasta, gdzie kiedyś mieszkali moi dziadkowie. Zostawili mi w spadku kawalerkę w starej kamienicy i niestety w nie najlepszej dzielnicy.
Odkąd się przeprowadziłam nie byłam w stanie zasnąć - nigdy nie mieszkałam sama, nigdy w mieście, a do tego panicznie bałam się każdego szmeru na klatce schodowej, na zewnątrz - bałam się, że ktoś się włamuje, że mnie zabije...
Zaczęłam brać psy na dom tymczasowy z pobliskiej fundacji - tylko duże, groźne... Psy były u mnie dopóki nie znalazły nowego domu, gdy ktoś adoptował mojego, brałam kolejnego... Teraz mam trzeciego giga kundla pod opieką. Ale to było za mało - zapisałam się na krav magę... ale i tak się bałam, wiedziałam, że jestem za mała, za słaba... Pod łóżkiem trzymam duży nóż myśliwski po dziadku, naostrzony i kij a'la bejsbolowy. Pod drzwi i okna podsuwam krzesła z garnkami i różnymi pułapkami, żeby usłyszeć ewentualnego włamywacza. W różnych miejscach w domu są gazy pieprzowe i paralizatory - bez nich też nie wychodzę...
I jeżeli nie podłożę tych wszystkich pułapek, nie sprawdzę czy każdy gaz, nóż itp, są na swoim miejscu, nie mam psa w nogach... to nie zasnę...
Rodzi to pewne problemy. Spotykam się z chłopakiem pół roku i gdy zdarza mu się u mnie nocować to nie śpię... Nie chcę pokazywać mu, że jestem walnięta. Gdy zostaje na noc to od razu myślę "meh, znowu się nie wyśpię...". Gdy wyjechałam na wycieczkę z przyjaciółmi to też nie zmrużyłam oka - nasłuchiwałam... Pomogłoby gdybym rozstawiła pułapki, broń, ale nikt nie wie, że mam taki problem ze snem bez zabezpieczeń tego typu... Gdy będę miała kasę, zacznę pracować, to pierwsze co zrobię to alarm, rolety i monitoring... Żeby inni nie uważali mnie za wariatkę...
Spóźniłem się do pracy z powodu awarii autobusu, którym jechałem. Dzień wcześniej nie dojechałem na czas z powodu zamknięcia stacji metra. Tydzień wcześniej podobna sytuacja- samochód odmówił posłuszeństwa w drodze do pracy. Już nawet stażyści uważają, że zmyślam.
Mam współlokatora, który jest totalnym dzbanem. Jakiś czas temu miałem iść na rozmowę o pracę, a ten kretyn podmienił moją wodę kolońską na whisky. Waliłem niczym jakiś „zamożny menel”, nawet po próbach zatuszowania tego zapachu dezodorantem i toną mydła. Rozmowa skończyła się po paru minutach, a mój potencjalny pracodawca dał mi do zrozumienia, że od zatrudnionych oczekuje punktualności oraz (tu spojrzał na mnie wymownie) pełnej trzeźwości.
Kiedy miałam 13 lat, w trakcie kąpieli wsadziłam sobie piłeczkę kauczukową w typowo damski otwór ciała... Jak się pewnie domyślacie, nie mogłam jej wyjąć, bo nie dało się wsadzić tam nawet połowy palca. Panika nie do opisania, ale nagle wpadłam na pomysł, że "urodzę" tą piłkę.
Podziałało, moja pierwsza piłeczka przychodziła na świat jakieś 20 minut.
Moja mama ma kubek z napisem typu "super mama". Skręca mnie na widok, kiedy dumnie z niego pije. Dlatego staram się nie dopuszczać do takich sytuacji. Zwykle staram się go chować na tył szafki, za innymi a jeśli widzę, że jednym z ostatnich czystych jest właśnie TEN kubek, to wsadzam go do zmywarki lub sama z niego korzystam.
Nie robię tego jej na złość. Robię to, dla spokoju swojej duszy. Żeby być "super mamą" nie wystarczy zapewnić dach nad głową. Są rzeczy, których nie można kupić ani na nie zapracować.
Pewnie większość z was potraktuje te wyznanie jako wyżalanie się zwykłej gówniary, że och, ach, jakich to złych ma rodziców. Kompletnie już wariuję i chciałabym wiedzieć czy coś ze mną, czy z nimi, jest nie tak.
Moja matka to prosta kobieta. Codziennie gotuje obiad, a później wegetuje kilka godzin przed TV. Wszechwiedzącą i wszechobecna, na wszystkim się zna, jak nikt inny. Cały czas coś ją boli, ciągle lata po lekarzach.
Mój ojciec to zwyczajna świnia. Pijak i prostak, jakich mało. Codziennie musi być po kryjomu wódeczka. Jeździ pod wpływem, ale jeszcze ani razu nie został złapany. Myśli, że wie najlepiej. Zawsze głosuje na tą jedną, jedyną partię. Gdy ktoś myśli inaczej, od razu jest zwyzywany od lewackich k.. Uzależniony od komputera, potrafi kilka godzin siedzieć przed nim i grać w jedną grę, którą przechodzi od paru dobrych lat.
Matka nie potrafi wyjść z toksycznej relacji. Mimo, że ojciec jest w stanie podnieść na nią rękę po pijaku, cały czas więzi mnie z nim w jednym domu. Niegdyś mówiła coś o rozwodzie, jednak była to zwykła ściema. Ciągle płacze po każdej kłótni, a jednak nic nie robi w związku z ojca pijaństwem. Traktuje go jak księcia, któremu trzeba wszystko zrobić i przynieść. Potrafi nawet bzykać się z nim, gdy jest pijany, mimo że jeszcze dzień wcześniej ciągnął ją za włosy (wiem, bo śpimy w jednym pokoju i nie potrafię przez nich zasnąć).
Całą sytuację odreagowuje na mnie. Gdy nie ma starszego rodzeństwa, drze się na mnie, policzkuje, rzuca moimi rzeczami. W każdej kłótni wspomina mi o tym, że jestem chora psychicznie, że wywali mnie z domu, zapisze do psychologa, odda do domu dziecka, albo, że wyląduję w poprawczaku za swoje zachowanie. Zawsze twierdzi, że to moja wina, że jest pijany. Podobno cały czas robię mu na złość, specjalnie coś robię, byleby go zdenerwować. Do tego dochodzą wyzwiska i śmianie się w twarz, że w tym domu nie mam żadnych praw. Po wszystkim udaje ofiarę, bo ona taka biedna, bo jej własna córka nie chce jej słuchać. Ostatnio wmawiała rodzeństwu, że ją biję, gdy sama kilka minut wcześniej uderzyła mnie parę razy w twarz. Nie jestem w stanie jej odpowiedzieć. Ma gdzieś mój płacz.
Dzisiaj była powtórka z rozrywki. Twierdziła, że to moja wina, że ojciec chleje.
Mam dość. Po prostu, chcę już od zakończenia 6 klasy zniknąć. Zasnąć i się nie obudzić, no wiadomo o co chodzi. Nie wytrzymuję tego.
Nie chcę żadnych wizyt u psychologów. Nie chcę nic ze swoją psychiką zrobić.
Chcę umrzeć, ale jestem zwykłym tchórzem, który potrafi tylko wypłakać na jakiejś stronce i wrócić do codziennej patologii.
Nie obchodzi jej mój stan zdrowia. Nawet, gdy wywróciłam się i nie mogłam chodzić przez kilka dni. Nie poszła ze mną do lekarza, gdy bolało mnie ucho.
Widziała moje podrapane nadgarstki. Nic z tym nie zrobiła, o nic nie pytała.
Nie potrafię poradzić sobie z przeszłością.
Prawie 3 lata temu po kłótni (teraz już z byłym) mężem, w złości kazałam mu się wynieść. Zrobił to. Próbowałam ratować nasze małżeństwo. Jednak po 8 miesiącach się poddałam, bo nie da się ratować czegoś jeśli druga osoba nie chce. Rozwiedliśmy się. Dowiedziałam się wtedy, że gdy się wyprowadzał w jego życiu była już inna kobieta.
Po pewnym czasie poznałam chłopaka. Też jest rozwodnikiem. Jesteśmy ze sobą 2 lata. Od ponad pół roku mieszkamy razem. Kocham go... Ale...
Ale nadal nie potrafię pogodzić się z utratą męża. Gdy przypadkiem go spotykam, przechodzę koło niego jakby był duchem. A zaraz za rogiem potrafię rozbeczeć się jak małe dziecko.
Nie wiem jak się uwolnić od tego uczucia. Ale też wiem, że nikogo nie pokocham tak jak kochałam jego.
Nie ma też szans byśmy znów byli razem...
Dodaj anonimowe wyznanie
