#YUIHW
Takim sobie właśnie jestem przyczajonym wąchaczem.
Takim sobie właśnie jestem przyczajonym wąchaczem.
#QLhCX
Otóż zdecydowałem się na scenariusz, gdzie mój bohater mówi coś nieprzyjemnego o koledze. Teraz mają porozmawiać i nie podoba mi się potencjał konfliktu.
#Srhh0
Niestety sprawa się przeciągała. Najpierw po wyznaczonym na początku czasie nie dostała wypłaty. Jestem wyrozumiała, ale gdyby nie mąż i rodzina, pozbyłabym się jej już wtedy, ponieważ mimo naszych relacji nie miałam zamiaru jej utrzymywać. Jakimś cudem znalazła pieniądze na jedzenie i kosmetyki, więc przymknęłam na to oko.
Wszystko się przeciągało i zawsze miała nowe wymówki.
Jakiś czas temu wróciłam do mieszkania i zastałam spakowane torby niedaleko wyjścia. Pomyślałam, że się wyprowadza i nie myliłam się. Tylko że wyprowadza się z moim narzeczonym. Stwierdził, że zakochał się i nie miał odwagi mi tego wcześniej wyznać.
Teraz siedzę na kanapie z psem i nucę piosenkę Krzysztofa Krawczyka. Gdyby zmienić żonę na narzeczonego, pasuje idealnie.
#SYhn3
Niektórzy powiedzą, że to nie jest żadne wyznanie, ale w mojej opinii jest. Niewiele osób „cieszy się” z pandemii i wiem, że zostanę zjechana przez internetowych hejterów. Dlatego właśnie postrzegam wyrażenie swojego poglądu jako wyznanie. Może społeczeństwo w końcu coś wyciągnie z tej ciężkiej lekcji. Pamiętajcie, spieszcie się kochać ludzi!
#yCScd
Mam 7-miesiecznego syna i jestem na początku kolejnej ciąży. To wpadka, nie planowaliśmy z mężem tego. Po cichu mam nadzieję, że poronię i wrócę do dawnej formy. Ciążę znoszę źle - bardzo źle się czuję, zarówno fizycznie jak i psychicznie. Przez to nie mogę patrzeć na swoje pierwsze dziecko. Od kilku miesięcy nie przespałam nocy, w dzień co dwie godziny łykam tabletki przeciwbólowe, bo ciągle boli mnie głowa lub plecy. Niby mąż mi pomaga, ale to bardzo niewiele - jedynie wieczorem kąpie małego. Kiedy poproszę, żeby się nim zajął w dzień, wcale nie odpoczywam bo co chwila muszę mu pomagać - a to nie może znaleźć pieluch, a to nie wie jak zrobić mleko (dobrze wie, ale w razie czego dopytuje), itp. Nie lubię swojego dziecka - ciągle się drze, postępy robi słabe w rozwoju pomimo moich starań. Gdy go usypiam pcha mi ręce do oczu, ust i nosa co mnie okropnie irytuje. W nocy nie mogę wyjść do toalety, bo zaczyna się drzeć jak opętany, więc ograniczam picie do minimum, mimo że moja ginekolog wciąż mnie upomina, że jestem odwodniona.
Mąż wyniósł się ze spaniem do innego pokoju, bo dziecko mu przeszkadza. Nie było seksu od miesiąca. Próby usypiania w łóżeczku spełzają na niczym. Marzę, żeby ktoś zabrał mi dziecko na dobę, żebym mogła się wyspać, wziąć prysznic, lub choćby poczytać. Mieszkamy z teściami, a ci są zajęci ciągle swoimi sprawami i nie za bardzo pomagają. Coraz częściej myślę o tym, żeby sobie specjalnie zrobić krzywdę, np. wjechać samochodem w drzewo. Chciałabym iść do szpitala na kilka dni, gdzie mogłabym się po prostu wyspać. Jestem wyczerpana psychicznie i fizycznie, mówię o tym wprost, ale wszyscy mnie ignorują. Mówią, że takie jest życie matki. A ja jestem już naprawdę na skraju wytrzymałości.
#qqBSo
Wczoraj zadzwonił do mnie pochwalić się, że zrobił zapasy. Kupił 5 litrów whisky, „w razie gdyby w sklepach zabrakło”.
#DOotG
Przez koronawirusa siedzę w mieszkaniu z MOJĄ DZIEWCZYNĄ i mam w związku z tym niepowtarzalną okazję, by poznać ją jeszcze lepiej. Nie sądziłem, że po trzech latach związku czegoś jeszcze nie odkryłem i że coś mnie zadziwi. A jednak.
Dziś zobaczyłam na anonimowych na 99,999% wyznanie mojej dziewczyny, że sikam na siedząco. W przeciwieństwie do niej nie podam jej imienia. Skoro tak bardzo się tym przejęła, że wyciąga to do internetu postanowiłem od dzisiaj (dbając o jej zdrowie psychicznego) być normalnym facetem (o którym widać marzy) i UWAGA sikać na stojąco <aplauz>. Myślę, że jest to tego warte nawet gdybyśmy mieli szorować kibel oraz ściany przy nim na zmianę. Oczywiście jak każdemu "normalnemu" facetowi, z którym wszystko jest... tak zdąży mi się czasem zapomnieć o opuszczeniu deski albo zapomnieć o podniesieniu.
Teraz nasuwa się pytanie o moją dziewczynę "Nie wiem, czy to efekt stresu koronawirusowego, czy coś jest z nią nie tak, że daje takie wyznania. To jest w ogóle normalne?", bo uważa się za bardzo inteligentną i ma fioła na tym punkcie.
Skoro taka inteligenta kobieta szuka odpowiedzi na takie pytania na anonimowych, ja zadam swoje:
Czy to oby na pewno ta jedyna i czy te 3 lata to już nie za dużo?
PS. Pozdrawiam dziewczynę, którą napisała mojej w komentarzu, żeby bardziej mnie kochała.
PS2. Pozdrawiam chłopaka, który kazał mnie pozdrowić, bo "wydaje się normalny". Wzajemnie.
PS3. Sikając na siedząco mogłem spokojnie przejrzeć sobie kawałek FB, Instagrama albo obejrzeć YT. Z tego nie mam zamiaru rezygnować, a że nie mam tak dużego zeza, żeby patrzeć jednocześnie na telefon i muszlę, to... ale czego to się nie robi dla ukochanej.
Cytując ostatnie słowa z czwartego sezonu "Domu z papieru": "szach i mat" kochanie :*
#irhlI
Uprawiałam seks z bratem. Z własnej woli, praktycznie codziennie. Rodzice nie wiedzą, nigdy się nami nie interesowali.
Ostatnio brat w trakcie rozmowy zapytał czy to pamiętam. Minęło sporo lat, on ma żonę, ale nie jest to dobre małżeństwo, ona nawet z nim nie mieszka.
Więc poprawiając, uprawiam seks z bratem, praktycznie codziennie. I nigdy nikt mi tak nie dogodził.
#w2krb
Kilka dni temu nasza mama dostała możliwość pracy zdalnej i siedzi z nami w domu. I wiecie co? Czy wszyscy ludzie z tego pokolenia nie umieją się cieszyć życiem? Mama po skończonej pracy bierze się za sprzątanie. Okna, układanie w szafkach. I tak prawie codziennie. Rozumiem, że trzeba dbać o porządek, oczywiście. Tylko boli mnie, że od kiedy pamiętam mama zamiast posiedzieć z nami i np. obejrzeć film czy ułożyć puzzle lub zagrać w Scrabble, cały wolny czas spędza na porządkach. A potem jeszcze narzeka jak to się narobiła i ledwo chodzi.
Rozmowy nic nie dają. Próbowałam nakłonić ją do czytania, znaleźć jakieś hobby. Na nic. Jej jedyny sens życia to chyba praca i ogarnianie domu od rana do nocy. W wolne dni wstaje o 6 rano i na siłę szuka sobie pracy. Pomagam z bratem jak mogę, byle zawsze zrobić co trzeba jak najszybciej, zarówno by odciążyć mamę, jak też po to, by coś nam zostało z czasu wolnego. Naprawdę boli mnie, że zamiast cieszyć się, że można coś razem porobić, to na samą myśl o wstaniu rano i sprzątaniu chce mi się wręcz płakać.
#8Xgkr
Zawsze był miły dla wszystkich. Zawsze pomagał, jak tylko umiał. Wszyscy go wykorzystywaliśmy, namawiając go do odwalania za nas czarnej roboty. W końcu nie miał nic przeciwko. Często nas rozśmieszał, zazwyczaj robiąc z siebie głupka, ale nigdy nie braliśmy go pod uwagę w żadnych planach. Nikt nigdy nie dbał o to, co ma do powiedzenia. Był błaznem, kolesiem od czarnej roboty, nic więcej. A on nie miał nic przeciwko.
Czasem zdawało mi się, że na mnie spogląda, jednak zawsze odwracał wzrok, nim zdążyłam się upewnić. Śmieszyła mnie myśl, że mogłabym się mu podobać.
Po gimnazjum nasze drogi się rozeszły. Choć w naszym mieście było tylko jedno liceum, on poszedł do innej klasy. Z tego co widziałam na korytarzach, nic się nie zmieniło. Wciąż był traktowany tak samo i wciąż nie miał nic przeciwko.
Ponownie spotkaliśmy się na krótko przed maturą. Wracałam z jakiejś imprezy, wpadłam na niego po drodze. Nie było w tym nic dziwnego, nasze miasto było małe, łatwo było na kogoś wpaść. Zaproponował, że mnie odprowadzi. Zgodziłam się. Bałam się wracać sama.
Był inny niż zazwyczaj. Nic nie mówił, nie śmiał się, nawet się nie uśmiechał. Kilka razy widziałam, że próbuje coś powiedzieć, ale rezygnował, nim jakikolwiek dźwięk opuścił jego usta. Ja także nie próbowałam inicjować rozmowy. W końcu co ktoś taki jak on mógłby mieć do powiedzenia?
Zdobył się na odwagę, kiedy byliśmy już pod moimi drzwiami. Zapytał, czy możemy przez chwilę porozmawiać. Byłam zmęczona, pijana. Chciałam się położyć. Odmówiłam. Nawet nie podziękowałam, że mnie odprowadził. Zamknęłam mu drzwi przed nosem.
Tego samego wieczora skończył ze sobą. Mówią, że przez wiele lat cierpiał na depresję. Nie leczył się, nie chodził do psychiatry: w naszym małym mieście byłby to wyrok. Nawet po tym co zrobił niektórzy śmiali się, że był słaby psychicznie. Nikt go nie żałował, nikt go nie znał.
Mimo że minęło już kilka lat, nie mogę sobie wybaczyć. Nie mogę sobie wybaczyć, że choć zawsze był dla mnie miły, ja nigdy nie byłam miła dla niego. Choć nigdy nie odmówił pomocy, ja zawsze tylko go wykorzystywałam. Że ten jeden raz, kiedy potrzebował mojej pomocy, ja go odtrąciłam. Że nigdy mu nie podziękowałam za to, że mnie odprowadził.
Czasem zastanawiam się, czy gdybym wtedy poświęciła mu kilka minut, czy gdybym wtedy mu podziękowała, czy gdybym była choć trochę milsza, to nadal by żył.