Historia o mnie i o moim bracie jest dla mnie dość trudna, dlatego zastanawiałam się długo, czy ją tu umieścić. Jednak może ktoś z was ma podobny problem i coś mi doradzi. Tylko błagam nie hejtujcie, bo to dla mnie tak jak wspomniałam trudny temat.
Mam brata, który jest ode mnie starszy. Niestety całą uwagę rodziny przykuwa on. Może dlatego, że ma orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu lekkim, jednak to widać, że faktycznie nie wszystko jest z nim okej. Zawsze jako jedyna siostra starałam się to zrozumieć. I tak właśnie było, że gdy chodziłam do szkoły i miałam wakacje/ferie, nie mogłam nigdzie wyjeżdżać, bo robiłam obiady i sprzątałam w domu. Mój brat oczywiście mógł jeździć gdzie chciał. Raz gdy pojechałam do kuzynki na noc, moja mama mi zrobiła nieziemską awanturę. Ja zawsze uchodziłam za tą bardziej pyskatą, ale zaradną, dlatego każdy machał ręką, bo wiedział, że sobie poradzę. Najgorszą jednak przykrością dla mnie jest fakt, że cala rodzina jest bardziej za nim. Brat ma urodziny tydzień przede mną. I co roku to samo - toast za jego zdrowie, sto lat, szampan itp. O mnie nigdy nikt nie pamięta.
Miarka przebrała się ostatnio. Mam chłopaka, jego rodzinę bardzo polubiłam, ma dość spore rodzeństwo, więc zawsze mam z kim pogadać kiedy tam jadę. Jakiś czas temu pojawił się tam mój brat, po prostu, na kawie u moich (przyszłych) teściów. Zagrał taką szopkę, że byli nim zachwyceni, a mnie mieli gdzieś. Nie napisałam wam jednej rzeczy, na swój sposób brat jest cwany, potrafi przybrać różne twarze, aby tylko się komuś przypodobać i w tym przypadku właśnie to zrobił. Po jego wizycie minął tydzień, a mojego faceta mama pyta tylko o niego. Nic o mnie, tylko mój brat, bo to - uwaga - "moje złote dziecko". Powiem Wam szczerze - naprawdę było mi przykro. Zależy mi na dobrym kontakcie z teściami, jednak nawet tu mój brat gra pierwsze skrzypce. A mi jedyne co potrafią powiedzieć, że coś źle usmażyłam lub zrobiłam.
Ja wiem, że może nie powinnam taka być, mam tylko jedynego brata, ale ja już sama nie wiem co mogę zrobić, żeby stać się lepsza w oczach najbliższych. Jedyna osoba która mnie rozumie to mój facet, który widzi jak jest naprawdę. Wiecie, ja kiedy wprowadzałam się do mieszkania miałam puste pokoje, nikt się nie zapytał, czy można jakoś pomóc, ale spokojnie sama sobie poradziłam. Natomiast mój brat teraz aktualnie sam się urządza, bo mieszka z rodzicami, tyle że on robi sobie całe piętro. Pomagają mu na każdej płaszczyźnie. Hydraulik? Czemu nie, tata płaci. Stolik? No pewnie, że oni.
Szkoda, że moja mama nie wie, że uczęszczam do psychiatry i mam nerwicę. Szkoda, że jak całe życie coś mówiłam, to byłam olewana, bo bratu się wymknęło coś, bo coś odruchowo powiedział, a później jak zostaliśmy sami, to się ze mnie śmiał.
Wiem, że to wyznanie jest długie i może ciut zakręcone, ale jeśli doczytaliście do końca, to proszę doradźcie mi coś. Jednak to moi bliscy i nie jest mi nic obojętne.
Wyszłam za mąż za alkoholika. Wielka miłość, dziecko w drodze, słaba znajomość tej choroby i jego obietnice, że się ogarnie sprawiły, że nie zastanawiałam się zbyt długo. Trochę w życiu przeszłam, ale jednak wciąż jestem naiwna...
Kiedy chodziłam z brzuchem pił, nie jakoś nie wiadomo ile, ale często, a przy tym chodził do pracy, pomagał w domu. Krótko po porodzie nasze życie wywróciło się do góry nogami, jak to przy dziecku, mieliśmy dużo stresu, bo to pierwsze, mniej czasu dla siebie, seksu prawie wcale, chociaż wcześniej był codziennie, a do tego on stracił pracę. I poszło... długo trwało zanim się zorientowałam, że to już nie tylko piwo. Zaczął po kryjomu pić wódkę. Przyzwyczaił się do tego. Zrobił się leniwy, prawie nic w domu nie robił, przy małym też niewiele. Nagle robił mi awantury o błahostki, byleby się wyżyć, krzyki, irracjonalne pretensje, zasypianie w dziwnych pozach po alkoholu, traktowanie mnie jak niani, sprzątaczki, a i tak coś ciągle nie pasowało... a to wszystko przy dziecku. A potem trzeźwiał, przepraszał i jakiś czas było dobrze.
Już dwa razy zaczynałam się pakować. Raz, gdy znalazłam szufladę pełną butelek po wódce. Drugi, kiedy poszedł z małym na spacer, a wrócił napity i z małpką w kieszeni. Jaka wtedy była skrucha... i parę dni trzeźwości. Tydzień później i tak miałam powtórkę z rozrywki, kiedy darł się na cały dom, bo przebierałam dziecko, a on chciał kanapkę.
Kiedy nie pije, to jest świetny, pomaga, jest czuły, zajmuje się dzieckiem. Wiem, że mnie kocha, tylko choroba miesza mu w głowie, nie radzi sobie z tym. Ostatnio pije mniej, dotarło, że mogę go zostawić. Nie chce na razie iść na odwyk, tylko na spotkania AA i walczyć sam. Staram się go wspierać, bo przecież wciąż go kocham, a i mały uwielbia tatę... nie wie jeszcze o co chodzi, a ja robię co mogę, żeby nie słyszał naszych kłótni i nie widział ojca napitego.
Co w tym anonimowego? Wiem, że nie można zmusić kogoś do leczenia, ale tak bym chciała, żeby poszedł na odwyk, odpocząć od tego, nie zastanawiać się, ile wypił, jaki będzie miał humor, czy znowu czegoś nie chowa... Schowałam sporo gotówki, żeby jej tylko nie przepił, i udaję, że musimy pożyczać na życie. Patrzę na swoje dziecko i zastanawiam się, czy będę samotną matką ze złamanym sercem.
Kocham mojego męża. Bardzo. Ale coraz częściej myślę, że to nie wystarczy.
Inteligencja niektórych kierowców mnie zadziwia. Najpierw facet trąbi, bo zatrzymałam się na stopie, a kilkadziesiąt metrów dalej wjeżdża mi w tył, po czym sam dzwoni na policję wmawiając mi, że to moja wina.
Jak głupim trzeba być, żeby się tak pogrążyć?
W moim związku pojawił się kryzys. Jestem z Justyną ponad 2 lata i nadszedł czas, kiedy dopadła nas rutyna, zaczęliśmy o sobie zapominać w szarej codzienności. Wtedy z pomocą nadszedł… koronawirus. Zostaliśmy zamknięci w domach, mamy czas na długie i głębokie rozmowy, mamy także czas, by wspólnie pomilczeć, poprzytulać się, poukładać razem puzzle (co kiedyś uwielbialiśmy) i czuję, że znów zaczynamy być ze sobą blisko. W końcu mamy chwile dla siebie, na wzajemną miłość. Czuję, że ponownie się w niej zakochuję, tak jak na początku naszej znajomości.
Cieszę się, że opamiętaliśmy się w tym całym biegu i przystanęliśmy na chwilę, dzięki czemu dostrzegliśmy się ponownie i uratowaliśmy nasz związek. Tego życzę każdej parze: wzajemnej uwagi, nie ma nic cenniejszego w związku.
Mój chłopak nazywa mnie zebrą. Dlaczego? Bo mam takie ciemne odrosty na moich dotychczas platynowych włosach, że wyglądam jak przejście dla pieszych.
Modlę się o otwarcie fryzjerów.
Mój mąż stwierdził, że na moje urodziny (które mam w czerwcu) kupi mi seksowną bieliznę, ale w dwa razy większym rozmiarze. „Mam nadzieję, że twój biust będzie rósł na tej kwarantannie w takim samym tempie jak tyłek”, dodał.
Żebym tylko ja go w dwa razy szybszym tempie nie wywaliła z domu.
Teraz z premedytacją nasram do własnego gniazda.
Drodzy nauczyciele! Skończcie w końcu narzekać na swoją robotę!
Jestem członkiem w bardzo dużej grupie nauczycieli języka obcego. Dosłownie nie ma dnia, żeby nie pojawiały się posty typu "ja wyrabiam 200% normy", "ja już mam dość", "mam w domu małe dziecko i muszę przygotować się do zajęć w nocy, olabogaaaa biedna ja", "rodzic napisał mi wiadomość o 8, że dziecko nie może zalogować się na platformę! Co za debil, kto to widział pisać tak wcześnie rano!!!".
Rzygać mi się chce, kiedy coś takiego widzę. Obecnie wszyscy jedziemy na tym samym wozie. Jesteśmy zamknięci w domach i wszystkim puszczają nerwy. Przypominam Wam jednak, drogie koleżanki i koledzy! Pracujemy w państwówce. To oznacza, że mamy ciągłość wypłaty. Przypominam Wam również, że w naszym kraju wielu ludzi straciło pracę i teraz jadą na tzw. "resztkach". Ale oszczędności kiedyś się skończą. Tak że skończcie płakać, że samorządy nie dają wam kasy za nadgodziny, bo to już się robi śmieszne i żałosne.
Zawsze broniłam naszego zawodu. Aktywnie brałam udział w zeszłorocznym strajku. Od początku pracy w szkole nie chciałam wierzyć w to, że społeczeństwo ma o nas takie zdanie. Teraz już wiem dlaczego ciągle wyzywają nas od nierobów i leni. I zaczynam się z tym zgadzać.
Od najmłodszych lat byłam wyśmiewana z powodu swojej otyłości. Całą podstawówkę, gimnazjum i pierwszy rok liceum moi rówieśnicy nie mieli dla mnie litości. Wyzywali od najgorszych, a ja niestety nic z tym nie robiłam, biorąc na klatę ich docinki i udając, że wcale się nimi nie przejmuję, choć w rzeczywistości było zupełnie inaczej. Popadłam w depresję.
Zawsze marzyłam jakie wspaniałe byłoby moje życie, gdybym była szczupła. Myślałam, że wszystko byłoby inaczej. Myślałam, że miałabym masę przyjaciół, cudownego chłopaka i ludzie w końcu daliby mi upragniony spokój.
Pewnego dnia wzięłam się za siebie. Kosztowało mnie to masę pracy i mnóstwa wyrzeczeń, ale udało się. Zrzuciłam zbędne kilogramy i z rozmiaru "XL" przeszłam na "S". Nic to jednak nie zmieniło w moim kontakcie z rówieśnikami, dalej byłam ośmieszana i poniżana. Moje wyobrażenie przyszłości legło w gruzach. Byłam załamana.
Nie rozumiem do tej pory, jak ludzie mogą być aż tak podli. W pewnym sensie to im zawdzięczam swoją szczupłą sylwetkę, ale co z tego, jeśli pozostawili po sobie wiele przykrych wspomnień, a samoocena sięga dna. Staram się o tym nie myśleć i czasem naprawdę się udaje. Mimo wszystko, gdy staję przed lustrem, łzy same płyną mi z oczu, bo jak bumerang wracają te wszystkie wspomnienia - to, co mi robili i słowa, którymi mnie obrzucano.
Hej, nie ma będzie to wyznanie, raczej apel, mam nadzieję, że zostanie on dodany.
Do ludzi, którzy którzy opisują tu tragedię życiowe, problemy w związku, albo swoje choroby mniej lub bardziej wyimaginowane, PROSZĘ PRZESTAŃCIE, to powinna być strona z zabawnymi, żenującymi historiami, coś z czego będzie można się pośmiać i poprawić sobie humor. Nie jest to poradnia psychologiczna, małżeńska czy lekarz i nawet jeśli jacyś psycholodzy tu są i dają rady, to jest to znaczna mniejszość, a chyba nie chcecie być diagnozowani przez ludzi, którzy nie mają o tym pojęcia. Ponadto większość ludzi nie chce czytać Bóg wie jak długich wywodów o tym, że boicie się wyjść z mieszkania, bo w dzieciństwie zdechł wam pies, a sąsiad z naprzeciwka to zbagatelizował i mimo to wyprawił przyjęcie urodzinowe dla swojej córki i od tamtej pory nie ufacie ludziom.
Tak że proszę uprzejmie o niepsucie tej strony bezsensownymi postami o czymś, na co my czytelnicy nie mamy wpływu.
Chcę jeszcze dodać, że nie bagatelizuje waszych problemów, bo czytam większość wyznań i zdaję sobie sprawę, że nie każdy ma w życiu dobrze, po prostu szukanie pomocy tutaj nie ma sensu, tylko anonimowe staje się miejscem mniej przyjemnym niż powinno.
Było tu kilka wyznań o dzieciach, które mówiąc coś, co niekonieczne do końca rozumiały, wywołały huragan śmiechu albo naraziły rodziców na kompromitację.
Ale tego to już chyba nikt nie przebije.
Sklep bieliźniarski w jednej z galerii. Wchodzi mamusia, typowa Karyna beneficjentka 500 plusa, z kilkuletnim synkiem. Chłopiec najwyraźniej nudził się w sklepie, ale nagle jego zainteresowanie wzbudziły koronkowe majtki, na które, poza sznurkiem, raczej nie zużyto zbyt wiele materiału.
- Mamusiu, a co to jest?
- To są takie koronkowe majteczki.
I wtedy dzieciak na cały głos:
- Ale to będzie pi@&ę widać...
Wszyscy klienci dosłownie zamarli. Mama w jednej chwili poczerwieniała, złapała dziecko za rękę i pobiegła do wyjścia. Rekordy świata w różnych biegach sprinterskich były mocno zagrożone. I tak miała szczęście, że nie zdążyła nic wybrać, bo by jeszcze dodatkowo miała spotkanie z ochroną...
Dodaj anonimowe wyznanie
