#SiNRj

Moja 17-letnia córka przyznała się, że jest w ciąży. Musiałem być w mocnym szoku, bo pierwszą z mojej strony odpowiedzią było: "Zrób sobie z chłopakiem testy na choroby przenoszone drogą płciową. Jeśli współżyjecie krócej niż 3 miesiące, to poczekaj do takiego czasu z HIV-em, bo może wyjść fałszywie ujemny".

Lekarz nigdy ze mnie nie wyjdzie.

Dla ciekawskich: wszystko jest OK, chłopak nie rzucił jej, bardzo ją wspiera, planują ślub. Żonę tak rozśmieszyła moja odpowiedź, że nie zrugała mnie, jak w takich sytuacjach zwykle bywa.
Komentarze (28)

#Iwc3K

Kojarzycie to "oszustwo" dla dzieci, kiedy mówi się im, że ich pies czy kot uciekł, żeby nie przekazywać tej traumatycznej wiadomości, że tak naprawdę umarł? Mi rodzice powiedzieli, że mój pies umarł. Dwa miesiące później spotkałem go w parku z nowym właścicielem. Tego samego dnia znalazłem ich archiwalne ogłoszenie w internecie - sprzedali go za 500 zł.
Komentarze (17)

#BggTx

Dziwnie się czuję z tym, że mój brat debil nie potrafi nawet chwili poświęcić swoim dzieciom.
Szybkie streszczenie: mieszkam z moim mężem, jak na razie nie mamy dzieci. Najpierw chcemy zarobić na coś większego.
Mój brat ma "narzeczoną", z którą ma trójkę dzieci (Kamil 1rok, Zuzia 3 latka, Karol 7 lat). Między mną a moim bratem jest 10 lat różnicy, pierwsze dziecko miał w wieku 27 lat. Wtedy też umarła nasza mama, a ojciec rok później. Ja musiałam radzić sobie sama, zawsze SAMA. Jemu wszyscy pomagali, bo przecież on ma dziecko, ja nie...

Dzieci tylko ze mną gdzieś wychodzą. Jeździliśmy do zoo, do aquaparku, tam gdzie dzieci powinny być chociaż raz. Często też zabieram dzieci do mnie na obiad. Zawsze kupię im jakiś jogurt, owoc. Nie ma problemu. Pewnego razu Karol zapytał, czy może banana. Zdziwiło mnie to, bo wie, że jak ma na coś ochotę, to ma to po prostu brać. Po czym powiedział, że on w sumie to nie je owoców, bo mama z tatą nie kupują. Często też pytam, co jadł na obiad - "mama nie robiła obiadu, musiałem jeść u sąsiadki", "mama mówi, że nie mamy pieniędzy na jedzenie"...

Z tego co wiem, to oni nie są biedni. Często jak do nich przychodzę, to widzę opakowania po pizzy i daniach na wynos. Zresztą on zarabia za granicą, więc to nie są małe pieniądze. Rozumiem on, ona i troje dzieci to koszt, ale mają sporo dodatków, te całe 500+ i jego wypłatę! Jak to możliwe, że dzieci chodzą głodne?!? Średni dzieciak je ciągle tylko mleko, a ma 3 lata! Nic innego mu nie dają. U mnie je np. paluszki rybne, frytki, chleb smażony w jajku, jakieś owoce. Coś, co ja jadłam, gdy byłam mała. Do tego 3-latek dalej robi w pampersy! Mimo, że zapowiada, zanim zrobi siku. Rozumiem, to jest łatwiejsze, jeśli ma się dwójkę dzieci, żeby przebrać pampersa i mieć spokój. Co nie przyjdę, Zuzia siedzi w łóżeczku, zero wychodzenia, żeby pochodzić czy cokolwiek. Najmłodszy zaczyna broić. Ostatnio wzięłam go na spacer, nie było nas ze trzy godziny i przez cały czas był szczęśliwy. Wrócił do domu. Wchodzimy, stoimy w drzwiach, a on w płacz! Nie dało się go uspokoić! Czy tak powinno reagować dziecko, gdy wraca do domu? Jak przychodziłam, żeby po prostu im coś przynieść i Zuzia mnie widziała, od razu się cieszyła, krzyczała "ciocia, ciocia!", a gdy jej nie brałam, od razu płacz, często w ten sposób wymuszała, żeby wyjść gdziekolwiek z tego cholernego łóżeczka. Dzieci są ubieranie w jakieś stare ciuchy, czasem brałam Zuzię na zakupy (bo Karol musiał odrabiać lekcje czy coś - wszystko sam, bo przecież to on chodzi do szkoły) i kupowałam jej ciuchy takie, że jeśli by wychodziła gdzieś ze mną, żeby jakoś wyglądała. W domu zrobiłam "przedszkole" - mam łóżeczko, pełno mat edukacyjnych, zabawek, różnych gier, puzzli, żeby każde dziecko się odnalazło.
A mój brat ma wszystko w dupie. Mam dość.
Komentarze (26)

#QtfH9

Wychowywałam się na wsi, totalne zadupie. Najgorsze były wakacje. Zero kontaktu z rówieśnikami, tylko najbliższa rodzina przez dwa miesiące. Koszmar nastolatki. I nuda, dla zabicia której wymyślało się różne rzeczy.

Pewnego dnia siostry i ja urządziłyśmy zabawę w sekcję zwłok na podwórku. Na desce miałyśmy rybie głowy, które cięłam na fragmenty skalpelem, do tego wyjmowanie, oglądanie i macanie oczu, języków, mózgów i skrzeli. Wszystkie fragmenty rybich ciał porównywane z podręcznikiem biologii.
Akurat trafił do nas jakiś zbłąkany przyjezdny i po zobaczeniu nas z tymi kawałkami rybich zwłok poszedł zapytać naszego ojca, czy wychowuje przyszłych chirurgów, czy psychopatów, bo już wcześniej słyszał, że miejscowi są dziwni.
Komentarze (8)

#1k0cG

Mam dwadzieścia lat i wychowuję dwuletniego syna. Moi rodzice bardzo dużo mi pomagają. Dzięki nim mogłam pójść na studia. Oni, cała rodzina i część znajomych uważają mnie za bohaterkę, dzielną dziewczynę, która zaakceptowała i pokochała dziecko z gwałtu. Prawda jest zupełnie inna. Po prostu uprawiałam na imprezie seks z nieznajomym chłopakiem. Nie pamiętam, jak miał na imię, ani nawet za bardzo jak wyglądał. Nie wiem, czy bym go poznała. Byłam pijana, ale nie na tyle, żeby nie wiedzieć co robię. W każdym razie nikt mnie do niczego nie zmuszał. Facet użył prezerwatywy, ale musiała pęknąć, a my będąc pod wpływem alkoholu tego nie zauważyliśmy. Już wcześniej zdarzał mi się przygodny seks.

Kiedy okazało się, że jestem w ciąży, nie miałam odwagi przyznać się rodzicom, że wpadłam i nawet nie wiem z kim. Wymyśliłam więc bajeczkę, że zostałam zgwałcona. Nie miałam odwagi powiedzieć im, że ich ukochana zdolna córka się po prostu puszcza. Powiedziałam, że nie wyobrażam sobie usunąć ciąży, co akurat jest prawdą. Okazali mi dużo wsparcia i miłości, a ja do dziś czuję się obrzydliwie, że tak wszystkich oszukałam.
Bardzo kocham mojego syna i zajmuję się nim najlepiej jak potrafię, ale nie wiem co mu powiem, kiedy zapyta o ojca.
Komentarze (106)

#7TV6S

Piszę to tutaj, ponieważ nawet nie mam komu tego powiedzieć, bo zaraz będzie, jaka jestem zła.

Urodziłam niedawno dziecko, z ojcem dziecka nie jesteśmy razem (zdrada), więc mała jest ze mną. Ale ona tak mnie drażni... każdy jej płacz podnosi mi ciśnienie, a gdy płacze godzinami płaczę razem z nią, bo już na to po prostu nie mam siły. Chwilami siedzę i tak cholernie żałuję. Nie mam czasu dla siebie, nawet żeby dobrze zjeść. A najgorsze w tym wszystkim chyba jest to, że ja bym chciała oddać ją ojcu, bo widzę, że psychicznie nie daję rady, ale zaraz będzie jaka ze mnie matka i że myślę tylko o sobie. Nie potrafię cieszyć się z tego, że ją mam, że jest ze mną. Może łatwiej by mi było, gdybyśmy znowu byli we trójkę, ale to jest niemożliwe.
Komentarze (22)

#yBZ3i

Mam, a właściwie miałam babcię. Radziła sobie całkiem nieźle jako osoba w podeszłym wieku, lecz w pewnym momencie jej stan drastycznie się pogorszył - nie wychodziła w ogóle z łóżka. Niestety, zmarła dwa miesiące później.

Co w tym anonimowego?
To ja ją zabiłam.

Jako iż jestem z wykształcenia opiekunem medycznym, to postanowiłam, że się nią zajmę. Byłyśmy bardzo zżyte, przez co nie mogłam patrzeć, jak z każdym dniem uchodzi z niej życie (wyglądała jak trup i tylko kiwała głową). O ile z myciem czy przebieraniem pomagali mi krewni, tak co do kwestii tego co babcia je oraz podawania lekarstw tylko ja miałam prawo głosu.

Pewnego dnia po prostu przestałam podawać jej leki. Babcia praktycznie od razu zaczęła czuć się gorzej i umarła po kilku dniach. Do tej pory męczą mnie straszne wyrzuty sumienia, jednak wiem, że to jedyne co mogłam zrobić.
Komentarze (70)

#G0lCA

Jestem dziewczyną, która w towarzystwie bardzo się stresuje i w związku z tym często doprowadza do paskudnych wpadek. Cztery lata temu Maciek - mój obecny mąż, a ówczesny narzeczony, zaprosił mnie na obiad do swoich rodziców. Oczywiście siedząc przy stole bałam się cokolwiek powiedzieć i długo walczyłam z sobą, aby wreszcie otworzyć dziób i nie wyjść na niesocjalnego wypłosza. Szkoda tylko, że akurat musiałam to zrobić w momencie, kiedy Maciek rozmawiał z ojcem o mechanicznych szczegółach budowy swojego nowego samochodu. Jak idiotka wyskoczyłam wtedy z hasłem: „A, ja mam seledynowego opla!”. Wszyscy zgromadzeni na wieczerzy spojrzeli na mnie pytająco, więc całkowicie ogłupiała, nieudolnie usiłując ukryć zażenowanie, chwyciłam jabłko leżące w owocowym koszyczku na stole i wgryzłam się w nie. Okazało się, że było sztuczne...
Komentarze (26)

#j84UN

20 lat temu, gdy byłam małą dziewczynką (nie chodziłam jeszcze do szkoły), spał u nas w domu kolega mojej mamy partnera. Tak się złożyło, że tylko w moim pokoju dało się rozłożyć materac. Tak więc, leżę sobie wygodnie w swoim łóżeczku i powoli usypiam, obok leży ten gość na tym swoim materacu. Leżę sobie tak jakiś czas i nie mogę usnąć i nagle czuję, jak moje spodnie od piżamy zostają ściągnięte. Nie śpię, ale mam od samego początku zamknięte oczy, więc typ myślał, że śpię. Ułożył mi nogi tak, aby były "rozłożone", poczułam język sami wiecie gdzie. Nie wiedziałam co mam robić. Pomyślałam, że dziś się nie kąpałam i było mi zwyczajnie wstyd z tego powodu i ogólnie nie wiedziałam co się dzieje. Czekać na rozwój sytuacji? Uznałam, że najlepiej będzie się obudzić. Powiedziałam do niego: "Myślisz, że ja nie wiem co ty robisz? Zaraz zawołam moja mamę i przestaniesz". On powiedział tylko, żeby to była nasza tajemnica. Dotrzymałam słowa i nikomu nic nie powiedziałam (do czasu aż byłam na tyle dorosła, że się dowiedziałam co się wydarzyło). Nie wiem do tej pory kim był ten facet, moja mama nic nie pamięta.

A anonimowe jest to, że nie mogę znieść minetki i umiem dojść tylko gdy wyobrażam sobie dalszy rozwój sytuacji, gdybym się nie odezwała...
Komentarze (30)
Dodaj anonimowe wyznanie