Choć to początek, myślę że zawiodłam jako matka.
Wyjechaliśmy z mężem 5 lat temu za granicę, niby na chwilę, niby żeby sobie dorobić. Czas zleciał nie wiadomo kiedy, a ja w międzyczasie urodziłam dwójkę dzieci. Rodziny tu nie mamy, najlepsi znajomi zostali w Polsce, a Ci tutaj są bo są, bo fajnie czasami móc do kogoś wyjść i mieć do kogo 'gębę otworzyć'. Niby jesteśmy szczęśliwi, niby niczego nam nie brakuje, ale jest coś co spędza mi sen z powiek i sprawia, że czasem nienawidzę samej siebie.
Zazdroszczę swoim własnym dzieciom. Zazdroszczę im tego, że urodziły się tutaj, że język angielski, który tu poznają będzie bardziej biegły niż język polski, którego próbują ich nauczyć rodzice. Boje się, że któregoś dnia ich nie zrozumiem. Ze przyjdą do mnie z zadaniem domowym, wypracowaniem, a ja nie będę umiała im pomóc, a już najbardziej przeraża mnie fakt, że mogą nie chcieć uczyć się polskiego i kiedyś przez to będziemy mieli problem by się z nimi dogadać. Już widzę, że mam czasami z nimi ten problem. Ja angielski mam komunikatywny, ale nie biegły. Mąż ma gorszy język niż ja. Ile dam rady się poduczyć to to robię, ale przy dwójce dzieci + praca jest po prostu ciężko. Jestem rozbita. Zostając tutaj zrezygnuje z rodziców, rodzeństwa i najbliższych znajomych, ale w zamian moje dzieci będą miały rodziców, rodzeństwo, znajomych plus wiele lepsza pracę niż my. Zastanawiam się więc czy chcę wrócić do Polski, bo jednak siedzę na obczyźnie i wcale nie jest mi tu tak dobrze, czy może jakaś po*ebana cząstka mnie chcę wrócić dlatego, bo nie może znieść myśli, że jej dzieci będą miały kilkukrotnie łatwiej kiedyś w życiu niż ja miałam.
Jestem na drugim roku studiów i nie za bardzo dogaduję się z rodziną.
Mam babcię od strony taty to osoba o złotym sercu, która przeżyła nie jedno. Babcia Aniela mimo, że jest bardzo empatyczna to również jest bardzo sprytna i mimo swojego wieku roztropna i cwana.
Babcia Aniela ma trzech synów i pięcioro wnuków.
Gdy cztery lata temu złamała biodro i potrzebowała opieki całodobowej okazało się, że cała rodzina jest zajęta. Moja mama przed pracą przyjeżdżała do niej z obiadem i szybkim ogarnięciem domu ( babcia mieszka sama) a ja po lekcjach jej pomagałam często też nocowałam.
Po pewnym czasie babcia pokazała mi akt notarialny gdzie przepisuje mi wszystko dom, działkę i całą resztę z jej majątku.
Anonimowe?
Babcia Aniela nie pozwoliła mi mówić nikomu o darowiźnie ani rodzicom ani rodzinie.
Sama babcia na ostatniej wigilii wspomniała przy stole, że musi spisać testament, a od tego czasu wstyd się przyznać ojciec i wujkowie z dziećmi nadskakują jej, a to przywieź zakupy, a to do lekarza, a to ciotka dom jej posprzątała i tak od pół roku.
A ja tylko czekam jak dowiedzą się, że żaden testament nie obowiązuje tylko wszystko należy do mnie od trzech lat w formie darowizny.
Jestem bezwartościowym pracownikiem, bo jestem dziewczyną. Ukończyłam szkołę na kierunku technicznym, mam certyfikaty, które potwierdzają moje kwalifikacje. Udało mi się nawet popracować w jednej firmie, zdobyć doświadczenie i referencje od pracodawcy. Brzmi bajka... niestety do utopii daleko.
Na zawód, który wykonuje jest duży popyt tylko, że niestety jestem dziewczyną i nikt nie chce mnie zatrudnić. Tak moi drodzy, jedynym powodem są genitalia... Oczywiście bardzo często dostaje zaproszenia na rozmowę, ale odnoszę wrażenie, że nie celem sprawdzenia moich kwalifikacji czy umiejętności, a zwyczajnie tego jak wygląda dziewczyna "robol". Być może gdybym wyglądała jak babochłop to było by łatwiej, a tak to wszędzie, albo mi dziękują, bo " Nie potrzebujemy dziewczyny " albo proponują pracę biurową... Na koniec apel do wszystkich super feministek: nie wciskajcie dziewczynom kitu, że "możesz wszystko", "możesz robić co chcesz", "Girl power", bo to nieprawda, są rzeczy których nie da się przeskoczyć.
"Kolega" z pracy zapytał mnie, kiedy w końcu "ten mój chłop mnie zapyli, bo już wszyscy znajomi mają dzieci, tylko nie my". Dokładnie tak to ujął.
Jak można w ogóle o coś takiego pytać i w dodatku w taki sposób? To dla mnie niepojęte.
Zła jestem na siebie, że zrobiło mi się wtedy cholernie przykro (chociaż mam nadzieje, że nie dałam tego po sobie poznać), ponieważ niedawno dowiedzieliśmy się z partnerem, że nie możemy mieć dzieci (jak się okazało żadne z nas). Wcześniej o tym nie wiedzieliśmy, nawet nie podejrzewaliśmy i nadal ciężko nam się z tym pogodzić.
"Koledze" odpowiedziałam tylko, że może wtedy kiedy on w końcu znajdzie sobie chłopa, bo może dlatego ciągle jest sam, bo nie chce czegoś przyjąć do wiadomości? Wiem, że to było nie na miejscu ale "Jak Kuba Bogu. ..".
Strasznie się na mnie obraził ale nie żałuję.
Jak już pisałam zła tylko jestem na siebie, że potem w domu musiałam sobie popłakać i pozwoliłam, żeby ten jego komentarz (który, znając go, w jego odczuciu miał być śmieszny) aż tak mnie zabolał. Myślałam, że jestem twardsza.
Uwielbiam kąpać się w ubraniu. Zawsze, kiedy wiem, że przez dłuższą chwilę będę sam w mieszkaniu to biorę takie kąpiele. Uczucie ciuchów przylegających do mojego ciała relaksuje mnie lepiej niż cokolwiek innego. Higienę utrzymuję oczywiście też myjąc się "normalnie", za to rodzina ma mnie za czyściocha, który co chwilę pierze swoje ubrania :P
Dzisiaj (18 maja) wspominamy 100 rocznicę urodzin Karola Wojtyły. Wiadomo - są różne komentarze: od pozytywnych (papież pielgrzym, nabraliśmy dzięki niemu szansy na lepszą przyszłość i doszło rozpadu komuny itp.) aż po negatywne (tuszował pedofilię). I szczerzę? Nie mam pojęcia jaka jest prawda.
Jestem zwykłym laikiem, ale za to bardzo wierzę w Pana Boga. Jako, że religia jest dla mnie wielką życiową wartością, to teraz będzie mi ciężko żyć z przekonaniem, że Jan Paweł II nie zasłużył sobie na świętość. Oczywiście zawsze jest lepsza najgorsza prawda od kłamstwa, niemniej jednak wali mi się grunt pod nogami żyjąc ze świadomością, że osoba do której przez kilkanaście lat swojego życia się modliłam, którą naprawdę szanowałam - mogła robić takie rzeczy. Czuję się tak, jakbym miała stracić cudownego przyjaciela. Patrzę w obraz, na którym jest pokazany jego wizerunek i się zastanawiam: czy to święty, czy to oszust?
Tak jak powiedziałam - nie wiem prawdy. Ale jedno jest pewne - jeśli nawet wyjdą jakieś straszne rzeczy na jaw - nigdy nie odwrócę się od Boga. I tego wam życzę wierzący Anonimowi: pomimo, tego, co się dzieje wśród kleru, tych wszystkich skandali, obłudy - niech dobry Bóg pomaga Wam, tak abyście poczuli w swoim życiu jego obecność. Amen!
Mam wrażenie, że żyję w więzieniu lub śnie.
Od najmłodszych lat zawsze musiałam być we wszystkim najlepsza, a mimo to i tak w domu słyszałam, że mogło pójść mi lepiej. Zdobywałam wiele osiągnięć i wygrywałam konkursy, tak jak chcieli, nigdy jednak nie usłyszałam, że są ze mnie dumni. Wiele razy byłam odpychana, gdy chciałam się przytulić.
Z zewnątrz, dla obcych ludzi, nasza rodzina miała wyglądać idealnie - perfekcyjne dziecko, pomagające w domu i utalentowane w każdej dziedzinie. Za to rodzinie moi rodzice zawsze przedstawiali mnie jako leniwego bachora.
Kiedy byłam młodsza (od najmłodszych lat do 16 r. życia) i chciałam pomagać (odkurzyć, posprzątać, zrobić sobie lub rodzicom coś do jedzenia itd.), to mi zabraniano, bo "zmarnuję czas" lub "zepsuję".
Zabronili mi iść do liceum, mimo że bardzo tego chciałam. Przyjęto mnie do szkoły, mimo że trudno się tam dostać, ale rodzice nie pozwolili mi iść ani tam, ani do żadnej innej. Później próbowałam nadrobić utracone lata i przerwę w edukacji i ostatnio zapisałam się na własną rękę w tajemnicy do liceum dla dorosłych, jednak zabrakło mi pieniędzy i ukończyłam tylko jeden semestr.
Gdy chciałam iść do pracy (w wieku 16 lat), to rodzice nagle postanowili, że się wyprowadzimy. I się przeprowadziliśmy… na "koniec świata". Mimo tego w zeszłym roku udało mi się dostać pracę, musiałabym dojeżdżać kilkadziesiąt km, ale to nic, zgodziłam się - miałam mieć na początku tydzień próbny. Rodzice zaczęli coś podejrzewać i trzeciego dnia nie pozwolili mi ani wyjść z domu, ani nigdzie zadzwonić. Zostałam zwolniona zanim mnie zatrudniono. Rodzice zabraniają mi zarabiać pieniądze, twierdzą, że chęć pójścia do pracy oznacza, że "jestem niewdzięczna" i "chcę ich porzucić", dlatego też nie mogę nawet wychodzić z domu, no chyba że muszę coś im załatwić (ostatni raz wyszłam z domu 24.12, a przedtem w maju do lekarza). A wtedy i tak zazwyczaj ktoś za mną idzie, by sprawdzać co będę robić. Ba! Nawet nie wolno mi wychodzić z pokoju. Do łazienki muszę się wykradać, by nikt mnie nie widział. Do kuchni mogę iść, gdy wszyscy już śpią, a i tak zazwyczaj nie mam nic do jedzenia.
Oprócz tego nie mogę normalnie się umyć, bo "zmarnuję wodę". Od paru lat ratuję się podmywaniem miejsc strategicznych i myciem samej głowy. Chyba że wszyscy z domu wyjdą i zostaję sama, wtedy od razu biegnę pod prysznic (niestety zdarza się to bardzo rzadko, może dwa razy na rok).
Cały dzień muszę siedzieć w pokoju i mam być absolutnie cicho, nie mogę nic robić. A pokój, w którym przebywam ma na ścianach grzyba, muszę to wdychać od paru lat. Nie wolno mi nawet otworzyć okna, bo zostało czymś zaklejone i dodatkowo zablokowane (za to zimą czasem potrafią je rozmontować i zostawić bez przerwy otwarte i nieraz trzęsę się z zimna śpiąc w kurtce).
Reszta w komentarzach
Historia o tym, jak dupa potrafi oszukać człowieka. Nikt, oprócz mojego chłopaka, nie wie o tej sytuacji.
Było to czwartkowe przedpołudnie. Wybraliśmy się z chłopakiem na zakupy do centrum, w jedną i drugą stronę jechaliśmy autobusem.
Zakupy zrobione, za trzy minuty mamy powrotnego busa. Wtedy jeszcze nic nie przepowiadało tragedii.
Po wejściu do autobusu moje jelita zaczęły niebezpiecznie bulgotać i poczułam ogromną potrzebę zrobienia dwójki. Do domu jeszcze 7 przystanków, więc robię wszystko, żeby o tym nie myśleć. Niestety parcie było coraz większe.
Dojechaliśmy na nasz przystanek, zostały dwa kroki od wejścia do klatki. Biegnę, omijam ludzi z myślą, że za chwilę usiądę na toalecie i moje katusze się zakończą.
Mój mózg nie przewidział jednego - winda i wjazd na 9 piętro. Oczekiwanie dłużyło się, ale w końcu się udało - jedziemy. Myślami byłam już w toalecie, aż tu nagle na 7 piętrze moje jelita nie wytrzymały. Po prostu zesrałam się w spodnie. Mój chłopak patrząc na mnie z politowaniem zdążył powiedzieć "skarbie, jeszcze chwilę" na co ja z płaczem odpowiedziałam "już za późno!"
Nikomu nie życzę zesrać się w spodnie będąc dwie sekundy od domu.
Do tej pory, gdy mój chłopak przypomni sobie tą sytuację śmieje się ze mnie, że jestem "obsrańcem"..
O wege terrorystach.
Mam padaczkę lekooporną - byłam dzieckiem, napady nasilały się stopniowo, lekarz w małej miejscowości postawił błędną diagnozę. Nie klasyfikowałam się na operację, były to trochę inne czasy i za późno trafiłam do dobrych specjalistów. Moi rodzice nigdy się jednak nie poddali, próbowali wszystkiego, w końcu trafili do specjalisty w stolicy, który nie stwierdził chorób współistniejących (inni tak) i zlecił rygorystyczną dietę do końca życia - ketogeniczną. Polega to na tym, że główny składnik diety to zdrowe tłuszcze (80%), potem białka (15%), węgle na końcu (5%). Zaczęłam żyć „tłuszczowo” od jakiegoś 8 roku życia. Początki były trudne, ale gdy częstotliwość ataków malała, to przekonałam się że warto. Ta dieta nie była jeszcze modna jak teraz, mama spędzała dnie w księgarniach, jeździła do dietetyków, tato szukał zagranicznych pozycji z przepisami a potem płacił za tłumaczenia ich. Ale daliśmy radę. Teraz jest dużo łatwiej, w Internecie roi się od przepisów.
W szkołach większość osób o tym wiedziało, czasem zdarzały mi się ataki podczas lekcji, przyjeżdżała karetka. Żyłam z łatką dziewczyny z padaczką. Poza kilkoma przyjaciółmi jeszcze z 1 klasy, ciężko było mi się z kimś nowym zakumplować, bali się ze mną wyjść, bo jeszcze coś się stanie, bo się przewrócę, to samo zaprosić do domu (tu rodzice robili więcej problemów niż ich dzieciaki oczywiście).
Obecnie żyję normalnie, pilnuję to co jem. Ostatni, słaby atak miałam w 2017 r.
Mięso przy tym jest głównym składnikiem mojej diety. Jem raz, dwa razy dziennie, bo te posiłki są bardzo syte. Na uczelnię biorę jakąś przegryzkę typu orzechy pekan, oliwki, boczek, czy avocado. I nie chciałam nikomu mówić, że choruję, nie chciałam znowu być na uboczu. Więc gdy przyszło do jakiś wyjść do restauracji, mówiłam tylko, że jestem na diecie keto, że to z wyboru. I zaczęło się. Dziewczyny z grupy nazwały mnie „neandertalczykiem”, moją dietę prymitywną. Zaczęły wysyłać mi filmy o złym traktowaniu zwierząt, polecać pseudo naukowe filmy o zaletach bycia weganinem. I o ile myślałam, że jeżeli będę im skrupulatnie odmawiać, tłumaczyć, że nie uważam sera z oleju palmowego czy sojowych parówek za nic zdrowego to dadzą mi spokój. Ale nie. Znowu stałam się jakoś głupio popularna, bo jem tłuste (co nie oznacza tylko mięso - to oliwa, masło, smalec) . Puszczają teksty „nie spróbujesz, to nie wiesz czy Ci nie posmakuje”. A ja od 3 lat nie miałam ataku i nie mam zamiaru jeść w moim mniemaniu przetworzonego syfu (czytał ktoś skład tych wege frykasów...?) Byłaby możliwość bycia na diecie keto i bycia weganinem, ale to i tak teraz wymaga ode mnie sporo wyrzeczeń i pilnowania makro składników każdego posiłku.
Bardzo wkurzają mnie weganie, którzy wszystkich chcą namówić do swojej diety...
Społeczeństwo źle pojmuje znaczenie słowa "inteligencja".
Bo czymże ona jest? Wiedzą! Tak powie większość ludzie. Inteligentny człowiek posiada wiedzę, zatem ktoś kto jej nie posiada otrzymuje miano głupca, czy częściej używane "idioty".
A co z osobami nie mającymi wiedzy w danej dziedzinie, lecz mającymi mnóstwo zapamiętanych informacji w innych? Niestety też zostaje nazwany idiotą.
Zastanówmy się, obok siebie stoją dwie osoby. Osoba A posiada zaawansowaną wiedzę w dziedzinie mechaniki pojazdów osobowych. Osoba B zna się świetnie na matematyce, fizyce oraz jest oczytany, ale nie zna się na mechanice. Gdy tematem jest właśnie wspomniana wcześniej mechanika, to istnieje prawdopodobieństwo, że przez wzgląd na niewiedzę osoby B, zostanie ona nazwana idiotą/idiotką. Dzieci w szkołach są podobnie traktowane, po czym wielu z nich kończy szkoły z zaniżoną samooceną i problemami.
Inteligencja nie opiera się wyłącznie na posiadanej wiedzy, ale chęci jej zdobycia, nie zaprzeczaniu innym możliwością, nie odpieraniu jej.
Student psychologi może być święcie przekonany, że jest inteligentny gdyż posiada wszystko, czego został nauczony, ale gdy spotyka się z innym profesorem, który mówi o podstawowych błędach, jakich uczy się studentów i zaprzecza im, broniąc swojej wiedzy, bez prób weryfikacji obu zdań, własnego i ów profesora, okazuje się, że nie jest tak inteligentny jak mu się wydaje.
Wszyscy moglibyśmy się od siebie nawzajem czegoś nauczyć, problem w tym, że błędnie uważając siebie za inteligentnych, budujemy mur ochronny wokół naszych informacji. To często spotyka osoby, które poznały informacje tak zwaną przeze mnie "trzecią drogą", czyli prościej "od osób trzecich". Każda informacja, jaką otrzymujemy musi podlec weryfikacji, nie na podstawie jednej wiadomości, z którą się pokryje, ale w oparciu o jak największą ilość z nich, byśmy mogli dojść do racjonalnych i trafnych wniosków.
Gorąco namawiam do powstrzymania swoich zapędów i weryfikacji informacji zanim dojdzie do jakiejkolwiek konfrontacji. W taki sposób wielu z was może wyjść zwycięsko z "debat" jakie panują w mediach społecznościowych, a inni zaś mogą nabyć nowych i kluczowych informacji.
Dodaj anonimowe wyznanie
