#qxI6k
Co w tym anonimowego?
Choruję na depresję od 8 lat, leczę się od może 3.
Nie mam wsparcia w rodzinie (matka uważa, że udaję, aby było mi łatwiej w szkole, ojczym nawet nie pojmuje podstaw choroby). Wiem, że miałam dostać koło tysiąca złotych, więc chciałam za te pieniądze zakupić odpowiednie rzeczy, aby zafundować sobie szybką śmierć. Jednak chcę walczyć o siebie, o swoje życie i specjalnie powiedziałam coś "karygodnego" dla matki, aby nie mieć dostępu do tak duże kwoty. Przynajmniej jak na razie.
#67KMl
Wróciłam z pracy i gdy tylko przekroczyłam próg mieszkania, uderzył mnie smród papierosów. Nie pozwalam palić na mieszkaniu, bo nienawidzę tego smrodu, a tym bardziej przy dziecku. Mąż popatrzył na mnie i powiedział, że balkon jest otwarty i pewnie od sąsiada leci. Zaglądam na balkon, nic nie czuć. Wącham męża i czuję ten smród od niego. O nie, tak się bawić nie będziemy. Nie dość, że mnie okłamał, to co gorsza palił przy dziecku 4-letnim. Kazałam mu oddać papierosy, bo jak chce siebie truć, to niech truje, ale nie pozwalam, aby truł dziecko, a wybierali się właśnie na lody, więc było pewne, że znów przy dziecku zapali. Powiedział, że właśnie spalił ostatniego z paczki. Znowu kłamstwo. Dzisiaj kupił nową paczkę, więc ma pełną, nienapoczętą. Po chwili przepychanek słownych oddał tę nieszczęsną paczkę. Lodów mu się nagle odechciało. Zalogowałam się do banku. W jednej chwili zablokowałam mu dostęp do konta, odwołałam mu wszystkie pełnomocnictwa. Nie zostało mu ani grosza. W portfelu też gotówki nie miał, więc niedobra żona pozbawiła go środków do życia.
Mam dość nieustannej walki o jedno i to samo. Z jego paleniem walczę od ok. 15 lat. Rzuca średnio raz na pół roku, a potem znowu wraca. I tak w kółko. Nie zliczę, ile razy brał tabletki typu desmoxan, aby przestać palić. Chyba z 20 razy. Nienawidzę tego smrodu, nienawidzę jak on później śmierdzi, jestem astmatyczką (astmy nabawiłam się, bo przez długie byłam biernym palaczem w domu rodzinnym) i to jest coś, czego nie jestem w stanie zaakceptować. Czarę goryczy przelał fakt, że palił przy dziecku.
Przejęłam robienie zakupów do domu, aby on nie korzystał z okazji i nie kupił paczki. Jego auto zamierzam też ja tankować, bo za każdym razem na stacji kupował też fajki.
Nie chce rzucić po dobroci, to zostanie do tego zmuszony. Nie pozwolę na trucie dziecka, choćby miało się to skończyć jego wyprowadzką.
#cpdGM
Nie to nie, wyszedłem ze sklepu myśląc „Przypomnisz sobie o mnie babo na końcu zmiany”.
#enxQW
Byłam tak przerażona, że nikomu nigdy o tym nie powiedziałam.
Anonimowe jest w tym wszystkim to, że kilka dni później przeczytałam w lokalnej gazecie, że po moim mieście krąży bus, który prawdopodobnie może chcieć kogoś uprowadzić i wycinać organy. Od tego momentu zawsze noszę przy sobie gaz pieprzowy.
#RuxFS
Przyznaję, mam spory problem z pewnością siebie, a Paweł jest pierwszą osobą, która okazała mi trochę uwagi. Poznał mnie krótko po rozstaniu z byłą - to było ich czwarte rozstanie - i dość szybko zaczęliśmy się dobrze dogadywać, mieliśmy wspólne pasje, lubiliśmy podobne rzeczy. Zostaliśmy "parą na próbę", z czego ogromnie się cieszyłam. W końcu ktoś mnie zauważył! W końcu ktoś widzi we mnie kogoś więcej niż kumpla. Jednak Paweł od początku uprzedzał mnie, że wystarczy jeden telefon od jego eks, a zrywa ze mną kontakt. Zaślepiona uczuciem i nieznaną mi dotąd miłością przyjęłam to do wiadomości, ale nie przejmowałam się tym aż tak bardzo. Ot, tylko tak mówi, to takie gadanie. Jednak od pewnego czasu mam coraz więcej wątpliwości.
Oboje dowiedzieliśmy się, że eks Pawła odnowiła kontakt z jego dawnymi znajomymi i podobno ciekawi ją, co obecnie porabia Paweł. Wpadłam w panikę. Niemal codziennie pozwalam mu na zbliżenie, sama często wychodzę z inicjatywą. Widzę, że mu się to podoba. Mieszkamy razem i niby mam gdzie wrócić, gdyby kazał mi się wynosić, ale staram mu się pokazać, że bardzo mi na nim zależy i mieszkanie z nim jest wspaniałe. Gotuję jego ulubione dania, oglądamy to na co ma ochotę, chodzimy tam, gdzie on chce. Czuję ogromne napięcie, bo w głębi duszy wiem, że moje starania na nic się zdadzą, jeśli była do niego zadzwoni. Ostatnio próbowałam go delikatnie zapytać co on właściwie do mnie czuje. Stwierdził, że mnie lubi, że jestem całkiem dobra w łóżku, ale nigdy nie uważał mnie za piękną czy seksowną. Bolało, ale zniosłam to z twarzą.
Wiem, że jeśli go stracę, nikt inny nie zwróci na mnie uwagi. Boję się samotności, z którą zmagałam się tyle lat. I przeraża mnie, że wystarczy jedna wiadomość, a na zawsze stracę Pawła. Wiem, jak bardzo źle wygląda to wyznanie, musiałam jednak gdzieś to z siebie wyrzucić.
#VohJW
Tak się złożyło, że jego rodzice obydwoje nie mogli się zwolnić z pracy, a że nikt lepszy nie był dostępny, to poprosili mnie abym raz zawiózł go na te jego zajęcia.
Więc jedziemy. W drodze w pewnym momencie na skrzyżowaniu jakiś głąb nagle zajechał mi drogę. “Ku*wa, ku*wa, ku*wa” głośno zakląłem wciskając hamulec, momentalnie cały zlany zimnym potem. Jakimś cudem udało mi się w niego nie wjechać, ale serce waliło jak młotem.
Odwróciłem się do małego i pytam “Wszystko w porządku kolego?”. I to był ten moment w którym Kacperek zdecydował się pierwszy raz w życiu przemówić. Jego pierwsze słowa. I to od razu w formie piosenki:
ooo ku*wa, ku*wa, ku*waaa
Ooo Ooo Ooo ku*wa, ku*wa, ku*wa
OOO ku*wa, ku*wa, ku*waaa
Ooo Ooo Ooo ku*wa, ku*wa, ku*wa
No to przesrane. Jasne cieszę się, że mały zaczął mówić, ale jego rodzice chyba mi urwą łeb jak to usłyszą.
Dotarliśmy na miejsce. Terapeutka wychodzi z gabinetu, klęka przed Kacprem i pyta “Cześć Kacper, jak się masz?”. Nogi się pode mną ugięły, gdy ten rozpoczął swój popisowy przebój “O ku*wa”:
ooo ku*wa, ku*wa, ku*waaa
Ooo Ooo Ooo ku*wa, ku*wa, ku*wa
OOO ku*wa, ku*wa, ku*waaa
Ooo Ooo Ooo ku*wa, ku*wa, ku*wa
Nie wiem skąd wziął melodię, ale słowa były na sto procent ode mnie. Zrobiłem się czerwony i nie wiedziałem co powiedzieć. Terapeutka za to jakby nigdy nic “Widzę, że już zacząłeś mówić, to świetnie”. Następnie wzięła go za rękę i poszli na salę ćwiczeń.
Moja siostra natomiast się do mnie od tamtego czasu nie odzywa.
#oJxwU
Próbowałam go wyprzeć, tak jakby urodzić, ale się nie dało.
Mam nadzieję, że w szpitalu, w którym mi to wyciągali, już nie pamiętają.
#Xlk7Y
Gdy zaczynałam się wspinać, moje koleżanki ze strachem na mnie patrzyły.
Gdy byłam już dość wysoko, zobaczyłam moją mamę, która wracała z pracy przez park. Jako że nie pozwalała mi wchodzić na drzewa, musiałam się jakoś ukryć. Weszłam na samą górę i... przez przypadek trąciłam gniazdo os nogą. Rozwścieczone osy się na mnie rzuciły, a ja spadłam w krzaki. Moja biedna przerażona mama to wszystko widziała, zabrała mnie do szpitala.
Finalnie byłam cała pożądlona i złamałam rękę. I już nigdy nie zbliżyłam się do tego drzewa.
#7Nhlx
Rodzicom nie powiedziałem o nowo nabytej fortunie, gdyż chciałem olśnić ich moim geniuszem, gdy w końcu z dumą wyciągnę z kieszeni najprawdziwszy diament. Jednak wkrótce pochłonęły mnie inne ważne dziecięce sprawy, zapomniałem o węglu, przyszła wiosna a kurtka trafiła gdzieś głęboko do szatni.
Przewijamy do następnej zimy i oto stoję w przedpokoju gdy mój Tata wyciąga moją kurtkę z szafy i widzę, że wsadza rękę do kieszeni. Od razu przypominam sobie o sprawie, a że przez cały rok mój węgiel niezawodnie stopniowo zdążył zamienić się w diament to jestem podekscytowany jak diabli. Tata zaraz odkryje diament w mojej kieszeni i będzie ze mnie niezwykle zadowolony.
Ledwo mogę się opanować, obserwując w napięciu jak wyciąga przedmiot z mojej kurtki i ogląda się na mnie z totalnym zaskoczeniem na twarzy i pyta “Synu, a czemu masz wysuszone psie gówno w kieszeni?"