Staraliśmy się o dziecko latami. W końcu zaszłam w ciążę, od razu rzuciliśmy się z mężem kupować wyprawkę. Nasz synek był dla nas oczkiem w głowie, mimo że nie pływaliśmy w kasie, chcieliśmy, żeby miał szczęśliwe dzieciństwo.
Rodzina z obu stron nie mogła doczekać się naszego dziecka, wiedzieli, jak długo się o nie staraliśmy. A że nasz syn miał być najmłodszy i chyba ostatni z licznej gromady dzieciaków, dostaliśmy masę ubranek i zabawek. Godzinami przeglądaliśmy je i zachwycaliśmy się tym, jak nasz syn będzie maleńki.
Opiekę ciążową załatwiliśmy oczywiście prywatną, na ekologiczne witaminy dla mnie wydawaliśmy więcej kasy, niż wypadało. Wszystko dla dziecka.
Piszę o tym, żeby uświadomić wam, jak bardzo cieszyliśmy się z tej ciąży. Wszyscy mówili mi, że będę idealną matką. A później okazało się, że muszę mieć cesarkę.
Wyjęli ze mnie małego, pokazali mi go, a ja nie poczułam niczego. Pamiętam, że był maleńki i ciepły, wyjątkowo ładny jak na noworodka, ale o wiele wyraźniej pamiętam to, jak mnie zszywali, jak grzebali mi we wnętrznościach.
Kiedy odwieźli mnie na salę i minął mi pierwszy szok, nic się nie zmieniło. Mały był wyjątkowo grzeczny, ale ja nie potrafiłam go wziąć na ręce. Głaskałam maleńką główkę, próbowałam przystawiać go do piersi i czułam tylko pustkę. W nocy nie spałam ze strachu, że nie usłyszę jego płaczu, więc praktycznie słaniałam się ze zmęczenia. W pierwszej dobie na noc oddałam go na noworodki, ale później jakaś położna wypomniała mi, że co że mnie za matka, skoro nie chcę zajmować się własnym dzieckiem. Więc przez kolejny tydzień pobytu spałam tylko wtedy, kiedy syna zabierali na badania.
Nie potrafiłam zmienić mu pieluchy, bałam się zakładać te śliczne ubranka, które z taką radością kupowałam w ciąży. Chyba każda położna z oddziału próbowała przystawić małego do mojej piersi, ale on tylko płakał i w końcu zasypiał z wyczerpania. Bałam się, że umrze z głodu, ale w szpitalu potępiali karmienie butelką.
Chciałam zasnąć i się nie obudzić. Albo cofnąć czas i nigdy nie zajść w ciążę. Bałam się powiedzieć o tym mężowi, który syna pokochał od razu i bezgranicznie. Rodzina przyjeżdżała w odwiedziny praktycznie codziennie, a ja nas granicy płaczu grałam dobrą mamusię. Każde pozytywne uczucie do syna od razu zabijały wyrzuty sumienia, że sobie nie radzę, że nawet nie potrafię nakarmić własnego dziecka.
Żeby jakoś to zakończyć napiszę, że nawet miłość do dziecka rodzi się powoli. Teraz syn ma prawie cztery miesiące, kocham go nad życie. Karmię piersią, noszę, tulę, świata poza nim nie widzę. Tylko wciąż z tyłu głowy mam strach, czy te pierwsze tygodnie nie wyrządziły mu jakiejś krzywdy. Czy nie zepsułam mu psychiki już na samym początku życia.
Wyrzuty sumienia będę mieć już chyba do końca życia.
Studiuję w Krakowie. Jest tu taki most, na którym zakochani zapinają kłódki z wygrawerowanymi inicjałami. Ma to zapewnić trwałość uczucia, albo może odporność na choroby weneryczne, nie wiem dokładnie, nie wierzę w takie rzeczy.
Ale moja dziewczyna ma romantyczną naturę więc poszliśmy zawiesić kłódkę. Gdy to zrobiliśmy i już mieliśmy iść ktoś podpowiedział, że kluczyk trzeba wyrzucić do Wisły. Jak trzeba to trzeba, sięgnąłem ręką do kieszni i rzuciłem klucz do rzeki. Szkoda tylko, że pomyliły mi się klucze i wyrzuciłem klucz od mieszkania.
Wracałam z uczelni autobusem. Na jednym z przystanków wsiadła żwawa starsza kobieta. Zdjęłam słuchawki i spytałam ją kulturalnie, czy może chce usiąść. Odpowiedziała “To chyba oczywiste, że nie ty będziesz siedzieć.”. Powiedziałam jej “Wygląda na to, że jednak będę”, założyłam słuchawki i siedziałam dalej.
Mam 18 lat i nigdy nie przyznam się przed nikim do tego, co zrobiłam.
Rozstałam się z chłopakiem, to ja zerwałam, bo za bardzo mnie ograniczał, chciałam robić wszystko co tylko zapragnę, ale on zawsze się sprzeciwiał. Postanowiłam więc, że najlepiej będzie się rozstać. Ja będę miała swoje życie, a on znajdzie kogoś, kto ma te same poglądy co on.
Teraz historia właściwa.
Byłam samotna i nie miałam się do kogo odezwać. Wystarczyło kilka drinków i byłam dość mocno wstawiona. To wystarczyło do założenia konta na portalu randkowym, w którym, nie oszukujmy się, chodziło wyłącznie o seks. Jeden facet był chętny by spotkać się od razu, zgodziłam się. Przyjechał po mnie, porozmawialiśmy przez chwilę i stało się, przespałam się z nim w samochodzie.
Teraz czuję się jak dziwka i nie wiem co ze sobą zrobić.
Często mam gazy i wzdęcia. Niby każdy pierdzi, ale nie wiem, czy inni też w takich ilościach co ja. Czasem są bezwonne, a czasem brzydko pachną. Uwielbiam być wtedy sama w domu i wdychać ten zapach. Smród, ale mi się podoba.
Jestem ateistą, mam wrażenie, że od początku życia.
Już za dziecka nie pasowało mi wiele rzeczy w wierze, i chociaż staram się okazywać szacunek do ludzi wierzących, gdzieś w głębi serca uważam, że coś z nimi nie tak.
Niedawno opisałam pracę w kancelarii komorniczej #d7cZA i pojawiły się głosy, że to nie było anonimowe. No to teraz będzie.
Komornik, czyli mój szef, był dosyć ekscentrycznym indywiduum i posiadał cierpliwość mniej więcej dwulatka (nie przesadzam!). Oznacza to, że gdy czegoś potrzebował, to chciał to mieć natychmiast. Powstała przez to masa absurdów, z czego najbardziej spektakularny dotyczył danych dłużników. Kilka lat temu wprowadzono specjalny system, gdzie można sprawdzić wszystkie podstawowe dane dłużnika. Szef bardzo się ucieszył, bo wcześniej trzeba było wysyłać zapytanie do urzędu miasta i czekać na odpowiedź, a teraz można było sprawdzać samemu.
Jak zwykle szef wymyślił, że chce mieć to sprawdzone w każdej czynnej sprawie, dzięki czemu w jednej na 100 spraw to się przyda i nie będzie musiał czekać kilku minut, tylko dwa kliknięcia i jest. Sprawdziliśmy kilka tysięcy dłużników i nic nie zapowiadało nadciągającej katastrofy.
Któregoś dnia w kancelarii pojawiło się ABW, bo zauważyli niepokojącą ilość sprawdzonych przez komornika osób. Okazało się, że w całym województwie nie ma kancelarii, która pobiera tyle danych dłużników co my (była to niezbyt duża kancelaria). Podejrzewali, że komornik lub ktoś z pracowników te dane gdzieś sprzedaje. Jednak po kilku kontrolach oprócz paru uchybień typu brak napisu STREFA BEZPIECZEŃSTWA na drzwiach do wewnętrznej strony kancelarii, niczego nie znaleźli.
I na tym ta historia powinna się zakończyć, ale nie. Półtora roku później większość byłych i obecnych pracowników dostała wezwanie do stawienia się na policji w charakterze świadka. Słyszałam kiedyś, że serial "13 posterunek" to nie była komedia, to był dokument. Teraz wierzę. Jedna z koleżanek powiedziała na policji coś o programie, który był podłączany przez pendrive (bo tak właśnie działał ten system, o czym policjanci nie mieli najwyraźniej bladego pojęcia). Dla policji to było jakieś hasło, słowo klucz. 15 minut później kilku policjantów i jakaś baba po cywilnemu już byli w kancelarii. Zrobili nalot jak na jakąś melinę. Zaczęli bez pytania grzebać w szufladach, przeglądać szafki. Zapytani czego szukają, odpowiedzieli, że pendrive'a z PROGRAMEM.
Dostali, zabrali i pojechali z naszym systemem do pobierania danych dłużników, święcie przekonani, że mają program, który automatycznie pobiera dane osobowe i zgrywa je na tego pendrive'a, by można było je potem opchnąć jakimś grupom przestępczym.
Wnioski są takie, że policja nie miała pojęcia jak to wszystko działa, więc tak naprawdę nie wiedzieli czego szukają. No dzieci we mgle. Nie przeszkodziło im to w przesłuchaniu kilkunastu osób, a niedawno dostałam wezwanie na ponowne przesłuchanie. Jak się okazało - po to, by ponownie odpowiedzieć na w większości te same pytania...
Poszłam z mamą do sklepu na osiedlu, wchodzimy, patrzę, a tam przystojny około 19 letni sprzedawca. Mama mówi:
- Poproszę ogórki.
- Jakie?
- Duże, córka tylko takie lubi.
Jego wzrok na mnie i uśmiech sprawiły, że już nigdy się tam nie pokażę.
Nigdy nie sądziłam, że można być tak samotnym w małżeństwie. Coś o czym marzyłam całe życie stało się moja największą porażką. Już przed ślubem były przesłanki ku temu, by nie ciągnąć tego dalej, ale nie miałam odwagi, żeby odejść. On chyba też. W zasadzie mąż chyba nigdy tego ślubu nie chciał... Wiedziałam, że wspólne życie może być trudne, bo mamy zupełnie różne charaktery, że życie we dwoje to sztuka kompromisu. Ale nie wiedziałam, że będzie aż tak źle.
Każdy wspólny dzień to walka. Nie pojmuję jakim cudem kiedyś mogliśmy być w sobie zakochani. Nie widzę w nim już żadnych cech, które kiedyś mnie urzekały, bo nic dobrego mi nie daje, choć nie walczę o duże rzeczy. Od kilku miesięcy muszę PROSIĆ, żeby mnie przytulił albo pocałował, sam pierwszy nigdy tego nie robi. Mam wrażenie, że wiecznie się narzucam. Nie mówi, że mnie kocha ani tego nie okazuje. Może po prostu już nie kocha? W zasadzie nie uprawiamy seksu. Każde zbliżenie inicjowane jest przeze mnie (chociaż nie lubię tego robić, o czym mąż doskonale wie). On niczego sam nie "rozpocznie", no bo przecież wypadałoby wcześniej być miłym i okazać zainteresowanie... Po wszystkim mam jakieś dziwne wyrzuty sumienia.
Mąż nie stanowi dla mnie wsparcia w żadnym aspekcie naszego życia, z każdym problemem/sprawą do załatwienia w dziwny sposób zostaję sama. Nigdy nie był nadto rozmowny, ale obecnie nie mamy kompletnie o czym gadać, więc prawie nie gadamy. Nie mamy wspólnych dążeń, marzeń, planów, chociaż myślałam, że naturalnie z wiekiem i pieniędzmi się pojawią. Nie umiemy spędzać razem czasu. Jakby wszystko między nami wygasło. Podejmowaliśmy kilka prób ratowania związku, ale z jego strony nic się nie zmienia. Nadal jestem sama. Ja tak wiele w sobie zmieniłam, że już w ogóle nie przypominam siebie. Widocznie to za mało. Nie wiem, co więcej mogłabym zrobić. On nie jest w stanie określić. Jestem potwornie zmęczona wiecznym dawaniem czegoś od siebie, on i tak tego nie dostrzega! Jestem po prostu wykończona życiem obok tak oziębłego człowieka. Mam dość bycia wiecznie samej. Jestem rozczarowana tym, że nie mam nawet do kogo otworzyć gęby i żyjemy jak obcy ludzie.
Nigdy nie sądziłam, że można być w związku aż tak samotnym. Nigdy nie sądziłam, że aż tak się pomylę. Nie mam odwagi, żeby odejść, chociaż oboje jesteśmy nieszczęśliwi. Kocham go, ale w duchu modlę się, żeby to on wniósł pozew o rozwód, bo ja nie mam na to jaj, a wiem, że nic już z tego nie będzie.
Jakiś czas temu miałam romans z jednym anonimowym. Teraz już tu nie bywa, więc mogę pisać. Szalenie interesujący, zabawny, może specyficzne poczucie humoru, ale ja byłam nim zafascynowana. Zresztą nie ja jedna. Był fascynujący, pisaliśmy na gg. Kilka spotkań na wyjeździe, seks itp. Niestety rzeczywistość. On miał żonę i dzieci. Nigdy tego nie ukrywał. Wszystko się skończyło tak po prostu. Brakuje mi jego konwersacji, dowcipu, wszystkiego. Na anonimowych też przestał pisać.
Minęło sporo czasu, a ja wciąż o nim myślę. Czy ktoś tu jeszcze przeżył podobną historię? Czy tylko ja przeżyłam anonimowe zauroczenie?
Dodaj anonimowe wyznanie
