Mam 22 lata i przeprowadziłam się właśnie z moim narzeczonym do mieszkania, i wszystko by było fajnie gdyby nie to, że ciągle płaczę. Bardzo chciałam z nim zamieszkać i on ze mną też, ale teraz kiedy już stało się to realne nie mogę sobie poradzić z tęsknota za rodzinnym domem. Nie wiem czy to normalne, czy jednak popełniliśmy błąd.
Z moją rodziną jestem bardzo zżyta, ale mam dużo rodzeństwa i stwierdziliśmy z narzeczonym, że skoro nas stać, to może warto się wyprowadzić. Jednak teraz jestem po prostu w rozpaczy, czuję się jak ostatnia idiotka i po prostu mi głupio. Nie wiem czy to wyznanie dobre na tą stronę, ale czytam anonimowe od lat i to była pierwsza myśl żeby tu napisać.
Moja dziewczyna powiedziała mi dzisiaj, że wszyscy faceci są płytcy i zwracają uwagę tylko na wygląd. Odpowiedziałem jej, że to nieprawda i że przecież na przykład ja jestem z nią, a wcale nie jest taka ładna.
Lepiej już było nic nie mówić.
Jestem w stałym, szczęśliwym związku od 7 lat. Na studiach "dorabiałam" jako prostytutka. Mój mąż zna moją przeszłość. Wie, że potrzebowałam pieniędzy. Jednak czasami wspominam ten czas i brakuje mi tego "dreszczyku" emocji.
Pracuje w trybie zmianowym, również w weekendy. Znajomi zaprosili mnie w piątek na grilla, problem w tym, że w sobotę miałam być w pracy, na szczęście na drugą zmianę. Impreza była udana, kiełbaska, piwko itp.
Obudziłam się w sobotę 2 godziny przed pracą, ogarnęłam się i poszłam na moją zmianę. Po przyjściu do pracy otrzymałam info, że odwiedzi nas przełożona, która nie stacjonuje w naszej lokalizacji, ale nie wiadomo o której będzie. Zaczęłam więc wykonywać swoje obowiązki i w pewnym momencie poczułam, że wszystko co wrzuciłam w siebie poprzedniego wieczoru za chwilę ze mnie wyskoczy w postaci kackupy.
Udałam się więc do świątyni dumania, zostawiłam tam pokaźny okaz, dodatkowo bardzo brzydko pachnący. Na szczęście nic się nie zakorkowało, posprzątałam po sobie tak, że nie było wizualnych śladów, ale fetor pozostał. Niestety nie było żadnego odświeżacza. Wyszłam z toalety i spotkałam przełożoną, wyraźnie poddenerwowaną. Spytała gdzie się podziewałam, bo od kilku minut mnie szuka żeby przekazać mi jakieś ważne polecenie. Nie zdążyłam odpowiedzieć na pytanie, usłyszałam tylko to mega ważne polecenie i szefowa zniknęła. Wróciła za kilka minut, w lepszym humorze, z pytaniem czy ostatnio nie mieliśmy awarii w toalecie bo strasznie tam śmierdzi. Dobrze że pracuję w maseczce na twarzy, bo moja mina musiała być wymowna. Mam nadzieję, że nie skojarzyła faktów.
W czasie lekcji wszedłem do pustego pokoju nauczycielskiego i zacząłem czegoś szukać w szafce. Po chwili wszedł nauczyciel i jak tylko mnie zobaczył to od razu naskoczył “Młody człowieku! Na drzwiach jest informacja, że uczniom wstęp wzbroniony. A za grzebanie w szafce nauczyciela dopilnuję, abyś dostał naganę od dyrektora!”.
To był mój pierwszy dzień na stanowisku nauczyciela w liceum...
W podstawówce bardzo często przyjeżdżałam do mojego świętej pamięci dziadka. Zapoznałam się tam z Kasią. Bardzo często przychodziłam do niej w odwiedziny, kiedy akurat przyjeżdżałam do dziadka. Był tylko jeden zasadniczy problem. Kasia miała sporego pit bulla, który nie przepadał za gośćmi, dlatego zawsze jak przychodziłam, to ktoś albo na jakiś czas zamykał go w garażu, albo trzymał dopóki nie weszłam do domu (to był pies typowo podwórkowy).
Pewnego pięknego dnia jak zwykle poszłam do Kasi, stałam chwilę przed bramką, ale po psie nie było ani śladu, więc bez zastanowienia weszłam przez furtkę i już byłam prawie przy drzwiach wejściowych... Nagle jej pies wybiegł zza domu i szybkim krokiem zaczął podążać w moją stronę. Jako że byłam wtedy w jakiejś 4 klasie podstawówki i byłam strasznie niska, to ten pies wydawał mi się przeogromny. Spanikowana nie wiedząc co robić wskoczyłam na drzewo i... się posikałam. Autentycznie się posikałam ze strachu.
Mina mamy Kasi, kiedy wyszła zobaczyć co się stało (strasznie krzyczałam i na pewno zrobiłam sporo hałasu) była wprost bezcenna.
Mam już wszystkiego dość. Wieczne sprzątam, gotuję, robię zakupy. Jestem już tym wszystkim zmęczona. Mój partner nawet nie wpadnie na pomysł, żeby mnie trochę odciążyć. Mam wrażenie, że dla niego liczy się tylko on sam, a ja jestem jak pomoc domowa. On jest wiecznie zmęczony po pracy, a ja to co? Też pracuję i ogarniam dom. Nie wiem już co mam robić, najlepiej wyjechałabym gdzieś z dala od niego, żeby się przekonał jak to jest mieć tyle rzeczy na głowie.
Dostałem zadanie, aby przez weekend zaopiekować się szynszylą mojej dziewczyny. To tylko trzy dni, ale i tak zdołałem nawalić.
Dwa pierwsze dni byłem bardzo ostrożny i obyło się bez przygód. Ostatniego dnia się rozluźniłem. Wypuściłem szynszylę z klatki, żeby poszwendała się po pokoju. Po jakimś czasie zostawiłem stwora na chwilę samego i poszedłem do kuchni. Wszystkie kable, gniazdka i wszystko co by mogło zostać pogryzione było zabezpieczone.
Niestety zwierzak zdołał wywrócić szklankę z wodą, która była na stoliku koło łóżka. Cały się zmoczył, a potem ociekający wodą biegał po pokoju. Dziewczyna mówiła mi, że szynszyle nie powinny się moczyć, i że się kąpią w jakimś proszku. Próbowałem go wysuszyć ręcznikiem, ale nie dało się - futro szynszyli jest bardzo gęste.
Nie miałem żadnego odpowiedniego proszku, który bym mógł dać zwierzakowi. Jedyne co mi przyszło do głowy, to mąka. Od razu pożałowałem tego pomysłu. Zwierzątko się całe ufajdało, futerko mu się posklejało i wyglądało to tragicznie. Ku niezadowoleniu szynszyli próbowałem wyczesać futro grzebieniem, bez powodzenia.
Niedługo potem przyjechała moja dziewczyna, co tu dużo mówić była wściekła: „Ty debilu, planowałeś go usmażyć?”.
Opowiem wam historię z życia wziętą, którą wstyd mi wspominać.
To się wydarzyło parę lat temu w wakacje, kiedy chciałyśmy z koleżankami zarobić, jeżdżąc na zbieranie truskawek. Wydawało się nam wtedy, że dużo zarobimy, więc do pracy ruszyłyśmy z ochotą.
Wszyscy ludzie zbierali na wielkim polu po kilka pojemników, a nas właściciel zaprowadził na inne pole, przy którym w długich rzędach rosły porzeczki.
Zbieramy już kilka godzin, aż zachciało mi się tak zwaną dwójkę. Dziewczyny powiedziały, że nikogo nie ma i mogę iść między rzędy porzeczek. I tak zrobiłam, a że nie byłam przygotowana, to miałam tylko kilka chusteczek.
Po skończonej kupie dziewczyny zamieniły przysłowie "Pytasz dzika, czy sra w lesie" na "Pytasz (moje imię), czy sra w porzeczki".
Do tej pory się z tego śmieją, a mi nadal trochę wstyd.
PS Na truskawkach nas oszukali, mało kasy dostałyśmy i już nigdy tam nie wróciłyśmy. Mam tylko nadzieję, że nieuczciwy właściciel pola znalazł mojego stolca, a może nawet w niego wdepnął.
Gdy miałam 16 lat byłam z chłopakiem, który okazał się totalnym złamasem, po roku nasz związek się rozpadł, a ja zaczęłam szukać pocieszenia w internecie.
Zawsze interesował mnie seks, nie było w moim domu tematu tabu.
I tak krok, po kroku trafiłam na czat skupiający osoby zafascynowane BDSM.
I tam go poznałam.
Zaopiekował się mną, dużo rozmawialiśmy, dużo mi tłumaczył. Szukałam opiekuna, pana - kładę to głównie na karb braku ojca, który mnie porzucił.
Zafascynowana mówiłam mu o wszystkim, o wszystkich problemach, przemyśleniach. Wiedziałam, że mogę na niego liczyć. Dokładnie wiedział co i kiedy powiedzieć, by postawić mnie na nogi. Czasem opieprzył, czasem pogłaskał po głowie, ale zawsze po rozmowach z nim czułam się lepiej, bezpieczniej.
Po kilku miesiącach poznałam chłopaka. Zaczęliśmy ze sobą być, a on odkrył moje rozmowy z nim. Wściekł się. Głównie dlatego, że powiedziałam mu gdzie się poznaliśmy.
Nie twierdzę, że nasze rozmowy były całkowicie niewinne, ale poza tym, że czasem trochę mnie podniecały, naprawdę nie miały z seksem wiele wspólnego.
Obiecałam wtedy, że więcej się nie skontaktujemy.
To było 5 lat temu. A ja wytrzymałam rok. Po roku znów napisałam do niego maila, znów rozmawialiśmy w ukryciu, na tworzonych ukradkiem pocztach, na kartach incognito. Ale dzięki temu czułam się po prostu lepiej, bo pomimo niewielkiej różnicy wieku przerodziło się to w układ ojciec-córka.
Czasami gnębiona wyrzutami sumienia kończyłam naszą znajomość, po czym znów wracałam, gdy robiło mi się niemiłosiernie źle. Bo wiedziałam, że on mi pomoże.
Przy kolejnym takim powrocie, akurat byłam na szkoleniu w jego mieście. Spotkaliśmy się. Trwało to 10 minut, bo uciekłam. Wystraszyłam się, że do tego jednak doszło, po tylu latach. Znów straciliśmy kontakt. A potem... znów zaczęliśmy rozmawiać.
Pech chciał, że mój chłopak dowiedział się o tym, o rozmowach, o spotkaniu. Zgubiła mnie własna naiwność i brak ostrożności.
Okazało się, że w tym czasie planował nasze zaręczyny.
Udało nam się dogadać, porozumieć. Usunęłam pocztę, zablokowałam go na portalach, tak by kontakt nie był możliwy.
Po 4 miesiącach zostałam narzeczoną. Mija właśnie 6 miesięcy od tego dnia, a ja... nie mogę przestać o nim myśleć. Jest jak trucizna, jak koło ratunkowe i kotwica w jednym.
Dzisiaj walczę ze sobą. Już próbowałam 4 razy założyć nowe poczty, ale co chwilę wywala mi błąd, a może to opatrzność?
Musiałam to z siebie gdzieś wyrzucić i tak trafiłam tu.
Dodaj anonimowe wyznanie
