Miałam 8 lat, gdy moi rodzice wzięli rozwód, zamieszkałam z mamą i dziadkami od strony mamy. Często rozmawiałam z tatą, ale widywaliśmy się 10-15 razy w roku.
Niedawno (23.09.2019) skończyłam 11 lat, na w wigilię tata zabrał mnie jak zawsze do jego brata, gdzie spotykała się cała rodzina od strony taty. Nie wiedziałam wtedy, że przytuliłam go ostatni raz... Dzwoniliśmy do siebie 2-3 razy w tygodniu, a co jakiś czas rozmawialiśmy na kamerce. Pewnej środy (04.03.2020) jak zawszę dzwonię do taty i dowiaduję się, że jest od kilku godzin w szpitalu (miał bardzo opuchnięte nogi) i wtedy nie wiedziałam, że słyszę jego głos po raz ostatni. Chciałam odwiedzić go w sobotę w szpitalu, lecz nie mogłam, bo był koronawirus, więc powiedziałam mu, że zadzwonię w piątek wieczorem. (06.03.2020) wychodzę do szkoły po 3 lekcji (zadzwoniłam wcześniej do mamy, że się źle czuję i czy może odebrać mnie ze szkoły) i uśmiechnięta wchodzę do auta... I wtedy mamy mina zrobiła się smutna i powiedziała "Mam ci coś ważnego do powiedzenia... Tata nie żyje, zmarł dziś w nocy (4:28)". Kilka dni później cała klasa się o tym dowiedziała i zaczęła do mnie pisać z kondolencjami, przez co było mi jeszcze bardziej smutno. Na pogrzebie pojawiła się nawet moja wychowawczyni.
Od tego momentu wieczorem, gdy wszyscy w moim domu już śpią, biorę albumy i wyjmuję wszystkie zdjęcia taty. Zawsze wieczorem płaczę, bo już nie daję rady. Dziś (1.06.2020) płakałam przez prawie cały dzień, to jest pierwszy Dzień Dziecka bez taty. Już nie daję rady, śpię po 3-4 godziny dziennie, moja mama myśli, że wszystko jest dobrze, ale tak nie jest.
W wakacje pracowałem w małym sklepie. Raz gdy zamiatałem podłogę przyszła staruszka, która jest stałym klientem. Pochwaliła mnie, że dobrze pracuję. Po chwili zobaczyłem, że rozmawia z moim szefem. Zrobiło mi się miło, bo widziałem po spojrzeniach, że to na mój temat i pewnie coś dobrego.
Potem się dowiedziałem, że powiedziała "Jak to miło, że zatrudniliście upośledzonego chłopca, żeby sprzątał w sklepie. To pewnie najlepsze co on może osiągnąć w życiu".
Jestem nieśmiały i trudno nawiązuję kontakt z ludźmi, ale kurde, bez przesady...
Jakiś czas temu, po masturbacji postanowiłem spróbować swojej spermy. Miałem ją na ręce, wiec po prostu zlizałem. Bardzo mi smakowała i od tego momentu zawsze masturbuję się do niewielkiej miski, a później próbuję i oceniam ją w skali 1-10. To chore, ale smakuje mi i nie mogę się powstrzymać.
Od dwóch miesięcy każdy dzień, to dla mnie walka o to, by wstać z łóżka. Byłam z chłopakiem trzy lata i były to najszczęśliwsze trzy lata mojego życia. Wiem, że kochał mnie najbardziej na świecie, zrobiliśmy razem mnóstwo fajnych rzeczy, wspieraliśmy się zawodowo. Oboje pochodzimy się z mocno patologicznych rodzin, odcięliśmy się od tych środowisk, mieliśmy siebie, nieliczne grono przyjaciół i to nam wystarczało. Niecałe dwa miesiące temu mój partner mnie zostawił, bo... nie dałam mu dziecka. Z uwagi na chorobę genetyczną nie mogę mieć dzieci, ryzyko obdarzenia ich chorobą byłoby zbyt duże. Mój partner o tym wiedział, pogodził się z tym.
Ostatnio było między nami gorzej, dopytywałam, co się dzieje, bo widziałam, że coraz częściej się irytuje, łatwo wpada w gniew. Twierdził, że "coś sobie ubzdurałam". W końcu zdobył się na odwagę i powiedział mi, że chce być ojcem, że nie umie pogodzić się z tym, że ze mną nigdy nie będzie miał dzieci, że mnie kocha, ale że miłość, to za mało. Wyznał, że jest na mnie coraz bardziej zły z tego powodu, że nie jestem w stanie dać mu dziecka i że powoli miłość do mnie zastępuje złość i żal, że mnie przeprasza, ale nie ma wpływu na to, co czuje. On płakał, ja płakałam. Rozstaliśmy się, wyprowadził się, a ja każdego dnia wyję w poduszkę. Mamy sporadyczny kontakt, wiem, że się o mnie martwi i o to, jak sobie radzę. Wiem też, że na razie nikogo nie ma, ale powoli zaczyna szukać kobiety, którą pokocha i która da mu dziecko, z którą będzie mógł założyć rodzinę.
Do tej pory nigdy nie przeszkadzało mi to, że nie mogę mieć dzieci. Wiem o tym od 8 lat (mam ponad trzydzieści) i nie było mi z tym źle. Cieszyłam się, że udało mi się znaleźć kogoś, kto to akceptuje. Dziś... czuję się niewarta niczego, boję się, że już nikt nigdy mnie nie pokocha. Nie mam do niego żalu, po prostu jego pragnienia się zmieniły, a tej jednej "rzeczy" ja nie jestem w stanie mu dać.
Zarejestrowałam się na portalu randkowym, ale nawet jeśli rozmowa "się klei" i w którymś momencie pada pytanie o dzieci (większość panów chce założyć rodzinę), to po mojej odpowiedzi, że mieć ich nie mogę, kontakt się urywa. Wiem, że nie muszę się nikomu tłumaczyć, ale wolę od razu postawić sprawę jasno. Oskarżenia o to, że pewnie mogę, tylko jestem wygodną egoistką, też się pojawiły. Czuję się jak wybrakowany towar, który już do końca swoich dni będzie kurzył się gdzieś na półce...
Nienawidzę rodziców mojego narzeczonego.
Jak sobie pomyślę, że to moi przyszli teściowie to robi mi się słabo.
Maks, jego brat i rodzice - wszyscy mają wyższe wykształcenie. Rodzice są szanowanymi nauczycielami, uczą tego samego przedmiotu i powoli zbliżają się do emerytury.
U mnie w domu nikt nie ma wyższego wykształcenia - brat i ja mamy maturę, rodzice nawet tego nie mają. Brat skończył technikum informatyczne i pracuje jako programista, bardzo dobrze zarabia. Mama ma fajną, lekką pracę i przyzwoite zarobki. Tata (który skończył zawodówkę) od lat ma bardzo dobrze prosperującą firmę. No i ja - kilka lat ciężko pracowałam za granicą, żeby móc wrócić do Polski i otworzyć swój mały biznes. Tata powiedział, że może mi dać pieniądze, ale ja chciałam sama.
I właśnie dlatego, że moi rodzice, brat i ja nie mamy wyższego wykształcenia, dla rodziców mojego przyszłego męża jesteśmy gorsi. Niejednokrotnie w moją stronę padały różne złośliwości (bardzo często rzucane między wierszami, ale im się zdaje, że jestem tak tępa, że nie rozumiem o co im chodzi), przytyki i podśmiechujki. Ogólnie ich opinia jest taka, że ludzie niewykształceni to ludzie życiowo niezaradni. Raz moja przyszła teściowa stwierdziła (niby w żartach), że jak weźmiemy ślub to będzie swego rodzaju mezalians...
To był ostatni raz, kiedy ugryzłam się w język.
Nie wspomniałam wcześniej o tym, że rodzice mojego partnera, mimo, że tacy wykształceni i zaradni to od 20 lat nie mogą wykończyć domu (rodem z PRL-u) i jeżdżą 20-letnim szrotem. Mój ojciec jeździ porsche (nie chcę się przechwalać, lecz zobrazować sytuację), mamy piękny dom z jeszcze piękniejszym ogrodem, a rodzice przynajmniej raz w roku podczas urlopu są w jakimś egzotycznym miejscu. Mój brat w wieku 20 paru lat ma naprawdę duże oszczędności. Ja sama zarabiam jakieś 3 razy więcej niż matka Maksa. I kiedy po raz kolejny ta jędza zaczęła mi cisnąć (w akompaniamencie swojego męża), to powiedziałam jej to wszystko, co napisałam wyżej i stwierdziłam, że chyba jednak nie są do końca zaradni, skoro żalą się, że w tym roku znowu nie pojadą na urlop, bo z kasą krucho. Zatkało ich, Maksa też, ale całe szczęście stanął po mojej stronie. Od tamtej pory ich nie odwiedzam, w końcu nie z nimi biorę ślub, a z ich synem.
Przychodzę na uczelnię. Kątem oka zauważyłem, że za mną idzie dziewczyna. Otworzyłem drzwi, odwróciłem się do niej z uśmiechem i zrobiłem gest ręką, że ją przepuszczam. Kiedy ona to zobaczyła od razu wystrzeliła "Przepraszam, ale mam już chłopaka". Trochę mnie wcięło, ale odpowiedziałem "Gratuluję! Ale wchodzisz czy będziesz tu na niego czekała, żeby ci otworzył drzwi?".
Dziewczyny, jeśli facet jest uprzejmy, to nie od razu oznacza, że na was leci.
Opiszę wam coś co jest praktycznie całkowicie anonimowe, bo siedzi w moim serduszku taki mały smuteczek i wie o tym tylko, co nieco, moja żona i nikt więcej.
Moja siostra mimo, że młodsza, niewiele, ale młodsza, zawsze wzbudzała podziw całej rodziny. Najlepsza w całej podstawówce. Na koniec 6 klasy miała średnią 6.0 (ja "tylko" 5.9 bo nie miałem 6 z WF, taka ciamajda ze mnie...). Wygrywała konkursy, dobrze się uczyła. Od gimnazjum miała fajnych chłopaków, starszych itd. Rodzice średnio na to patrzyli, ale póki nie robiła nic złego to jedynie wzbudzała zainteresowanie całej rodziny. Ja oczywiście, życiowa ciamajda nie miałem żadnej dziewczyny, aż do końca liceum.
Po maturze siostra zaraz poszła do pracy, zanim jeszcze zaczęła studia. Znów podziw i poruszenie w rodzinie. Studiuje, pracuje... Cud miód. Ja wykorzystałem ostatnie długie wakacje, bo wiedziałem, że czekają mnie ciężkie studia inżynierskie. Przez całą inżynierkę nie pracowałem, codziennie dojeżdżałem pociągiem wiele kilometrów na uczelnię, podczas gdy siostra miała uczelnię pod nosem... Ale to wciąż ona wzbudzała zachwyt i poruszenie - w końcu to ona załapała się na stypendium i wciąż pracowała.
Po licencjacie siostra wymyśliła, że wyjedzie daleko na studia magisterskie. Jak pomyślała tak zrobiła. Miała trochę odłożonej kasy, potem załapała tam pracę... A ja wreszcie ogarnąłem, że nie da się przesunąć góry, żeby przestała rzucać na ciebie cień. Trzeba to olać, pójść w inne miejsce, zdystansować się, zacząć żyć po swojemu i być bardziej szczęśliwym. Na magisterce ogarnąłem sobie przyzwoitą biurową pracę. Szybko odłożyłem na wymarzony samochód (nikt się tym nie zachwycał, co innego jak kilka lat później siostra kupiła samochód, ale po mnie to już spływało).
Potem już poszło gładko. Koniec studiów. Wielokrotnie lepsza płaca. Kochająca dziewczyna, ślub, kupno mieszkania... Oczywiście rodzina i tak bardziej zachwyca się wynajętym mieszkaniem siostry w nowym budownictwie niż moim własnym, wyremontowanym, w starym budownictwie. Oczywiście ważniejsze są jej problemy z kolejnymi facetami niż moje udane małżeństwo. Oczywiście to ona sobie lepiej radzi - pracując nie w swoim zawodzie, w pracy której nienawidzi i za średnią krajową, podczas gdy ja pracuję w zawodzie, w pracy którą uwielbiam (no ok, lubię :P ) i za dwa razy tyle co ona w mieście "tańszym" niż siostra... I wiecie co? Zrozumiałem, że to się nigdy nie zmieni. Zwyczajnie wśród dwójki rodzeństwa, zawsze będzie to "lepsze" i to "gorsze". Nie, nie obiektywnie, tylko całkowicie subiektywnie według odczuć rodziny.
Jedyny sposób to się z tym pogodzić i żyć własnym życiem tak, aby potrafić być w tym szczęśliwym.
Chociaż w serduszku i tak zostaje taki mały smuteczek.
Chłopak mojej koleżanki ze studiów dosypał jej prochów do drinka, żeby w końcu z nim poszła do łóżka (byli już wtedy razem w związku). Średnio kontaktowała co się dzieje, ale po fakcie wybaczyła mu i są razem już parę lat. Tak jakby nie przeszkadzało jej, że swój pierwszy raz może nazywać gwałtem. Wiem o tym, bo kiedyś pokłócili się przy mnie na imprezie, ona upiła się na smutno i mi to opowiedziała.
Przeraża mnie to jak o tym myślę, bo lubię tę dziewczynę i wydaje się być w miarę miła i poukładana. Nie wiem co o tym sądzić, chyba wolałam żyć w nieświadomości.
Raz jak byłem mały, w czasie kąpieli szampon dostał mi się do oczu i zaczęło mocno piec. Zamknąłem na chwilę oczy. Tak się złożyło, że właśnie w tym momencie była awaria prądu i jak otworzyłem oczy, to otaczała mnie kompletna ciemność. Myślałem, że szampon wypalił mi oczy i oślepłem. Zacząłem krzyczeć z przerażenia. Gdy zaraz przybiegła mama z latarką i zobaczyłem światło, to byłem najszczęśliwszym dzieckiem na świecie.
Mając 17 lat nadal byłam dziewicą, większość moich koleżanek miała już swoich chłopaków, z którymi odkrywały swoje ciała.
Byłam bardzo ładna, miałam krągłe biodra duże piersi i blond włosy - to wystarczy żeby wokół mnie kręcili się tylko faceci, którzy byli zadufani w sobie i myśleli że "głupią blondynkę" wyrwą i zaciągną do łóżka w dwa dni.
W końcu znalazłam faceta, który był dla mnie dobry. Bez względu na to jak było między nami, to dwa dni po tym jak mnie zaliczył, okazał się dupkiem. Udawał 4 miesiące po to by mnie zaliczyć.
Z tego wszystkiego wniosek był tylko jeden - poznałam co to seks.
I to był mój koniec - teraz w wieku 24 lat jestem "czysta", ale od 17 do 23 byłam łatwą, tępą blondynką na zawołanie... Nie wiem ilu ich było, ale moja opinia była tragiczna, jedynie dobre stopnie w szkole pozwoliły mi wyrwać się z wioski i zamieszkać w mieście na studia. Tam wcale nie było lepiej ale byłam anonimowa i wszystko trwało dalej. Nie potrafiłam się z tego wyrwać, weekendy spędzałam na imprezach i co noc w innym mieszkaniu z innym facetem lub facetami.
Dopiero gdy poznałam mojego obecnego chłopaka to zapragnęłam zmienić życie. Być z jednym i tylko jednym. Choć powód był bardzo pusty - duży członek, to wystarczyło by spróbować stworzyć coś co okazało się związkiem, który trwa już rok. Nie wyobrażam sobie życia bez niego - a wyrzuty sumienia czasami zabijają mnie na amen i potrafię tylko leżeć dzień lub dwa nim powracam do życia...
Bez pointy.
Dodaj anonimowe wyznanie
