#RrHmc
- Co szmato, chciałaś się o mnie poobcierać, żeby później mnie oskarżyć, że cię chciałem zgwałcić!
Dałam mu w dziób i wyszłam.
- Co szmato, chciałaś się o mnie poobcierać, żeby później mnie oskarżyć, że cię chciałem zgwałcić!
Dałam mu w dziób i wyszłam.
#kfvdQ
Gdy idę po ulicy, cały czas skupiam się na tym, czy mężczyźni się na mnie patrzą i czy im się podobam. Myślę, że wzięło się to z czasów dzieciństwa, kiedy nie byłam zbyt ładnym dzieckiem, w dodatku zawsze nosiłam ciuchy po bracie i chłopcy w podstawówce zawsze podrywali koleżanki, a na mnie nikt nie zwracał uwagi. Pamiętam, że moje koleżanki miały ładne nowe ciuchy, a ja wyglądałam, jakbym im nie dorastała do pięt, w dodatku one konkurowały ze sobą, o której jakiś chłopak powiedział, że jest ładniejsza, fajniejsza lub ma ładniejsze ciało. Generalnie od dziecka czułam presję na wygląd, poczucie, że to jest najważniejsze.
Teraz mam 20 lat, przez te lata wyładniałam, zaczęłam pracować, żeby kupować sobie ładne rzeczy i podobać się mężczyznom. Powodzenie mam naprawdę duże, tylko mi to nie wystarcza, cały czas szukam potwierdzenia, że na pewno komuś się podobam. W dodatku bez przerwy porównuję się z innymi "ładniejszymi" kobietami. Strasznie mnie to męczy, ale nie mogę przestać, zamieniło się to w obsesję. Wiem, że powinnam iść do psychologa, ale szkoda mi pieniędzy na terapię, bo przecież mogłabym je wydać na swój wygląd... Dążę do ideału piękna, którego nigdy nie osiągnę i zawsze będę w sobie znajdować jakieś kompleksy. W dodatku czuję potrzebę, żeby podobać się każdemu chłopakowi, który nie jest w związku, mimo że nawet nie chcę z nimi być, tylko robię to dla swojego ego. Brzmi strasznie, ale przez to nie mogę cieszyć się życiem.
#rjZ3p
Wkurzają mnie ludzie, którzy użalają się nad sobą i oczekują, że ktoś będzie słuchać ich pieprzenia. Dwa lata tkwiłam w toksycznym związku (dość długo jak na moje 18 lat życia), i to przez to mam takie podejście.
Kiedy ciągle ktoś powtarza "jestem śmieciem, nie zasługuję na życie", mam ochotę mu powiedzieć "Okej, masz rację, zabij się" i podać linę z pętlą. Najczęściej nie są to ludzie z depresją, a osoby między 17-25 rokiem życia, które przez swój beznadziejny charakter nie mają do kogo otworzyć gęby i siedzą całe dnie przed komputerem, albo nigdy nie mieli dziewczyny, no bo która normalna chciałaby jakiegoś smutasa, który tylko użala się nad sobą, zamiast zaprosić ją na kawę i jakoś ująć. Ww. jegomość zaczął oczywiście smęcić, jakie ma przykre życie, więc wprost powiedziałam, że jeżeli oczekuje rady, to ją dostanie, a jeżeli nie i ma zamiar tylko mówić jak mu źle, to do widzenia i nie chcę słuchać o tym, jak to ma spieprzone życie, bo nie chce mu się ruszyć z piwnicy. Zostałam za to nazwana nienormalną i rozmowa zakończyła się.
Nie zrozumcie mnie źle. Jeżeli ktoś ma problem, zawsze jestem gotowa go wysłuchać i udzielić pomocy. Tak samo nie twierdzę, że ludzie chorzy na depresję czy nerwice, czy inne tego typu stany, nie zasługują na pomoc.
Ale powiedzcie mi, anonimowi, czekam na Wasze osobiste podejście. Czy jeżeli poznajecie osobę, która na starcie zaczyna Wam się żalić, to kontynuujecie rozmowę i rozwijacie znajomość, czy raczej na starcie odcinacie się tak jak ja? Bo ja osobiście nie chcę marnować życia na ludzi, którzy nie potrafią poradzić sobie sami ze sobą i potrzebują tłumu słuchaczy do ich narzekania na swoje życie (które przecież mogliby zmienić), a dodatkowo sprawiają, że czuję się gorzej.
Po moim pierwszym chłopaku mam uraz nawet do ludzi z prawdziwymi problemami i nie byłabym w stanie tkwić z osobą, która jest chora. Mimo że sama miałam epizody depresyjne (stwierdzone), to staram się nie zatruwać życia mojemu obecnemu chłopakowi i nie pozwalam, żeby czuł się przeze mnie źle czy dołująco.
Pozdrawiam Was i czekam na opinie.
#waAaN
Później popełniłam kolejny największy błąd mojego życia - powiedziałam biologicznemu ojcu, że będzie ojcem. Zaczął krzyczeć i rzucać przedmiotami, mówił, że zmarnowałam mu życie i kazał usunąć ciążę. Doszliśmy do porozumienia, ja nie podałam go jako ojca i nie żądałam alimentów, a on miał zniknąć z mojego życia i się wyprowadzić.
Powiedziałam obecnemu mężowi, że to jego dziecko. Byliśmy młodzi, ale jego rodzice dużo nam pomogli w starcie.
Mamy teraz wybudowany dom, drugiego syna, oboje dobrze zarabiamy. A tu nagle po latach pojawia się biologiczny ojczulek, któremu wróciły ojcowskie uczucia i chce zniszczyć moje szczęśliwe życie. Nie mogę mu na to pozwolić, nie pozwolę, żeby mój młodzieńczy błąd przekreślił wszystko, ale nie wiem jak to zrobić. Koleś wygląda jak skończony bandzior i patol, zaniedbany, zniszczony, przepity. Wytatuowana łezka pod okiem świadczy o tym, że siedział w wiezieniu. Boję się, że moje ułożone życie zaraz się skończy, jeżeli on powie mojemu mężowi prawdę, to ten zacznie drążyć i skończy się rozwodem i rozbiciem rodziny. Jak na to zareaguje mój syn? On już ma 9 lat i nie mogę nagle przewrócić jego życia do góry nogami. Kocham męża i on mnie, ale może nie zrozumieć tego, że wtedy byłam przyparta do muru i nie miałam innego wyjścia. Nie chciałam być samotną matką, a on był z bogatej rodziny i musiałam tak zrobić.
Nie wiem co mam robić, nie mogę jeść, spać, popełniam błędy w pracy. Gram na razie na czas. Mam mu zapłacić, żeby się odczepił? On i tak wróci, jak skończą mu się pieniądze i będzie chciał więcej. Jak się go pozbyć z mojego życia?
#QcZzH
Pierwsza lekcja z przerabianiem książki i co? Czytanie fragmentów "Potopu"! Jaka była ich mina, gdy przy pierwszym fragmencie zasnąłem...
#gPVTN
#fYAYC
Wczoraj oglądaliśmy film. Rodzice siedzieli na kanapie, a ja postanowiłam usiąść na fotelu obok, ponieważ obok nich nie było już miejsca i nie chciałam się pchać. Wtedy rodzice zaczęli mówić, że coś mi odwala, pewnie zbliża mi się okres, bo taka jestem, nie chcę spędzać z nimi czasu, tylko ciągle jestem od nich oddalona itp. Potem mama miała cały wieczór zepsuty humor i była na mnie obrażona.
Nie piszcie, żebym się komuś zwierzyła, poprosiła o pomoc itp., bo nie mam nikogo takiego. Mam jedną przyjaciółkę, ale sama nie wiem, czy mogę to w ogóle nazwać przyjaźnią... Ona obraża się nawet gdy nic nie zrobiłam. Ostatnio często się przez to kłócimy. Pomagam jej, kiedy ona tego potrzebuje, ale kiedy ja się jej zwierzam, to ona albo to ignoruje, albo komentuje "xd" lub po prostu "biedna" i zaczyna mówić o sobie. Rozmawiałam z nią na ten temat, tłumaczyłam jej, że jest mi przez to przykro, ale ona wtedy zwala winę na mnie i ostatecznie kończy się na kłótni... Jeśli chodzi o chłopaka, to w skrócie wiele przeżyłam i cierpiałam przez dwóch chłopaków i nie chcę być już w żadnym związku.
Pod koniec 2019 r zaczęłam się ciąć. Później przestałam, ale niektóre wydarzenia spowodowały, że w lutym znów zaczęłam. Na szczęście szybko wybiłam sobie to z głowy i już nigdy tego nie robiłam. Podczas kwarantanny dużo sobie uświadomiłam. Teraz staram się wytrzymywać to wszystko, ale tu pojawiają się problemy ze stresem. Zaczęły się również pod koniec 2019 r. Wtedy to zlekceważyłam, ale teraz one się powiększyły. Boję się wychodzić do ludzi. Każde wyjście do kościoła, sklepu mnie stresuje. Trzęsą mi się ręce i pocę się bardziej. Był okres, kiedy jąkałam się podczas mówienia. Trwał długo, ale po jakimś czasie to minęło. Niestety to nie wszystko. Od jakiegoś czasu zauważam pojedyncze "tiki", kiedy się bardzo stresuję, np. gdy mama na mnie krzyczy, czasem niekontrolowanie jakiś mój mięsień drgnie. Czasem ręka, czasem noga. Te drgnięcia są dość duże, takie że czasem podskakuje mi ręka.
#wmbAJ
Jestem ciekawy, czy są ludzie tutaj, którzy mają podobnie. Wśród osób, które znamy, nasze rozmowy uchodzą za dość oryginalne :)
#uWuE5
Chce mi się płakać kiedy to piszę. Mam już dość!!!
Codziennie słyszę, że geje to pedofile, że nie jestem człowiekiem, że jestem zarazą. Nie, tu nie chodzi o politykę. Tu chodzi o podstawowe prawa człowieka. O to, żeby móc na ulicy trzymać za rękę ukochaną osobę i nie bać się pobicia. Osoby LGBT codziennie słyszą groźby, nienawistne komentarze i plucie jadem. Młodzież LGBT cztery razy częściej podejmuje próby samobójcze, dwa razy częściej choruje na depresję i stany lękowe. A nadal słyszę od niektórych, że nie ma żadnego problemu i nie rozumieją, dlaczego wychodzimy na ulicę.
#rOPk0
Zajęcia o "szklance wody zamiast" i tym podobnych kalendarzykach traktowałam całkiem poważnie, zastanawiając się, czy jeśli wezmę ślub i się rozwiodę, to też będę jako "nadgryzione jabłko" nieatrakcyjna i czy to samo dotyczy mężczyzn.
Na jednej z lekcji pani dobrała nas w pary damsko-męskie i kazała chłopcom proponować stosunek, a dziewczętom odmawiać na różne sposoby. Sama prezentowała, jak to ma wyglądać, i do dziś czuję zażenowanie, słysząc w głowie jej głos, rzucający wyświechtanymi formułkami o udowadnianiu miłości czy oddawaniu się.
Wtedy byłam przede wszystkim zmieszana i po gimbusiarsku trochę rozbawiona wydarzeniem. Chciałam też dobrze wypaść podczas prezentacji dialogu na forum, wymyślając kreatywne odmowy. Mój partner podszedł do tego jak na ścięcie, ani trochę nie kwapiąc się do wykonania zadania. Później wszyscy pokazywaliśmy te scenki w parach.
Rodzinie nic nie powiedziałam, bo wtedy nie wydawało mi się to specjalnie niepokojące. Jakoś tak teraz, po latach... czuję niesmak.