W moim rodzinnym domu nigdy się nie przelewało. Na rodzinę zarabiał tylko tata, mama zajmowała się dziećmi w domu. Tło wszystkich moich wspomnień z dzieciństwa to ciągłe liczenie pieniędzy i gryzienie się z każdym wydatkiem. Chociaż nie mieliśmy w domu żadnego alkoholika, nie byliśmy zadłużeni, nie wydawaliśmy pieniędzy na leczenie jakiegoś ciężko chorego członka rodziny, wiecznie brakowało kasy – a to trzeba było decydować, kto w tym miesiącu dostanie buty, bo na więcej niż jedną parę nie stać nas było, a to losowanie, kto dostanie nową kurtkę na zimę, o wyjeździe wakacyjnym, wycieczce szkolnej czy choćby wyjściu do kina można było tylko pomarzyć. Nie zrozumcie mnie źle – rodzice niejednokrotnie sami rezygnowali ze swoich potrzeb, żeby starczyło nam, dzieciom. Mamę z dzieciństwa pamiętam jako tę wiecznie zaniedbaną, kiedy inne matki były umalowane i ładnie ubrane, ojca z kolei wiecznie nieobecnego, w pracy lub na „fuchach”, żeby dorobić na boku, kilkanaście lat w tych samych ubraniach, które cerowała po nocach matka. Przyznaję, że ładowali pieniądze w naszą edukację, poświęcali się dla nas i kiedy tylko było ich stać, rozpieszczali. Doceniam to wszystko i jestem cholernie wdzięczna za wszystko, co dla mnie zrobili, ale...
...poznałam rodzinę męża. U niego rodzice pracowali wprawdzie oboje, ale żadne z nich nie było fachowcem, jak mój ojciec, więc ich pensje w połączeniu dawały mniej więcej tyle samo, co zarobki mojego taty. Sytuacja niemal identyczna – tyle samo dzieci w podobnych latach, „zakładowe” mieszkanie, próba usamodzielnienia się i wyjścia „na swoje”. Różnice są jednak kolosalne. Teściowie zawsze mieli odłożone pieniądze. Niewiele, ale po trochę zbierali, odkładali, ile się tylko dało. Postawili swój dom – zajęło im to lata, bo brakowało funduszy, ale ostatecznie się udało. Teraz kiedy zbliża się czas emerytury, kontrast jest jeszcze wyraźniejszy – oni zadbani, spokojni o przyszłość, pogodnie nastawieni, z kolei moi rodzice nadal wiecznie od wypłaty do wypłaty, chociaż zarobki znacząco poszły w górę, a dzieci dawno zeszły z utrzymania. Kiedy mój mąż dostał „na usamodzielnienie się” od rodziców sporą ilość gotówki, którą odkładali dla niego przez lata, ja nadal po cichu dokładam rodzicom do rachunków z mojej pensji, kupuję rzeczy i sprzęty do domu, pożyczam na wieczne nieoddanie, kiedy potrzeba.
Szanuję i kocham moich rodziców, ale nie rozumiem, gdzie uciekły te wszystkie pieniądze, kiedy inni ludzie w praktycznie identycznej sytuacji wyszli na swoje. Żadne z nich nie ma ukrytego nałogu, nie wtopili z żadnym kredytem w obcej walucie, nie spłacali długów rodziny, ojciec nie ma na boku drugiej rodziny. Mimo to nie mają na starość żadnych oszczędności ani żadnego majątku, co cholernie mnie smuci. Nie wiem – może to niekonsekwencja w wydatkach? Może brak kontroli? Nie rozumiem tego.
Od roku jestem weganką. Tegoroczne święta wielkanocne upłynęły mi pod znakiem miliona pytań rodziny – dlaczego, po co, jak to bez mięsa, czy czerpię energię z kosmosu... Na wszystkie pytania odpowiedziałam z sensem, a nawet z poczuciem humoru oraz szczyptą faktów. Uważam, że to bez sensu kopać się z koniem dosłownie i w przenośni. Wtedy po raz pierwszy do akcji wkroczył mój brat, który nie lubi rodzinnych spędów. Tym razem jednak to on zadał mi pytanie:
– Czyli nie jesz swoich przyjaciół, tak?
– Tak – odpowiedziałam.
– To dlaczego zapychasz żołądek ich żarciem? Chcesz, żeby umarli?
Zatłukę gnojka, przysięgam.
Boję się iść do szkoły. Niedawno zmieniłam szkołę, ponieważ miałam duże problemy z rówieśnikami. Naśmiewali się ze mnie, kpili, najeżdżali na rodzinę, oznaczali pod obraźliwymi postami i często ośmieszali na tle innych. Mówili o mnie kłamstwa innym.
Dlatego zmieniłam szkołę, ale boję się, że jutro spotka mnie to samo. Czuję się, jakby każdy obgadywał mnie za plecami i ze mnie szydził. Czuję się nieswojo i mam wrażenie, że tam nie pasuję. Obawiam się, że jak popełnię najmniejszy błąd, np. przy tablicy, to zostanę przez to wyśmiana. Naprawdę nie chcę tam iść i co chwilę mam napady paniki. Mama niestety tego nie rozumie. Nie wiem co mam robić...
W środku nocy usłyszałem hałas. Wchodzę do salonu i widzę swoją kilkuletnią córkę prowadzącą dialog z ciemnością:
– Co robisz? Czemu nie śpisz?
– Rozmawiam z panią.
– Jaką panią?
– Nie możesz jej zobaczyć, bo nie żyje...
Nie powiem, zmroziło mnie, a i teraz czuję lodowaty dreszcz na samo wspomnienie.
Obecnie zajmuję się prawie 2-letnią córką. Mąż jest w stanie nas utrzymać. Jednym z powodów, dla których nie szukam pracy, jest to, że jak ją znajdę i będę w stanie utrzymać siebie i dziecko, to wezmę rozwód.
Jechałam autobusem, kiedy nagle dosiadł się pewien mężczyzna. Na pierwszy rzut oka było widać, że jest chory, widać było, że coś z nim nie tak. Głupio się przyznać, ale okropnie boję się takich sytuacji, więc modliłam się, żeby do mnie nie podszedł. Niestety zrobił to...
Na początku założyłam słuchawki i udawałam, że go nie słyszę, ale nie poskutkowało. On cały czas nachalnie powtarzał mi: „Dzień dobry”. Chyba za piątym razem w końcu mu odpowiedziałam i miałam nadzieję, że sobie pójdzie, jednak on dalej to ciągnął. Wpadłam w panikę. Szybko wyciągnęłam telefon i zadzwoniłam do kogoś, żeby pogadać o byle czym i starałam się od niego odwrócić, ale jak tylko odwracałam głowę, to on mnie obchodził, żeby spojrzeć mi w oczy. Dopiero po kilku minutach odszedł do innej części autobusu, jednak ja uspokoiłam się w pełni dopiero wtedy, kiedy wysiadł.
Wiem, że powinno się inaczej traktować takie osoby, być bardziej wyrozumiałym. Szczerze mówiąc, sama dziwię się swoją reakcją. Niestety ja spanikowałam i najzwyczajniej w świecie bałam się tego człowieka.
Notorycznie opuszczam lekcje języka niemieckiego, ponieważ mam mizofonię, a moja nauczycielka strasznie mlaszcze, jak mówi. W tym roku zdaję maturę rozszerzoną z niemieckiego...
Mam dużego labradora. Mój pies nie darzy mnie szczególną sympatią, w sumie tylko mnie, resztę rodziny lubi. Potrafi się do nich przytulić, a do mnie jeszcze nigdy nie przyszedł.
Jakież było moje zdziwienie, kiedy pewnego dnia wskoczył mi na kolana i zaczął się przytulać. Niby wszystko fajnie, szkoda tylko, że chwilę wcześniej wrócił z podwórka, gdzie wytaplał się w jakieś padlinie...
Historia z dawnych czasów.
Kiedy byłem na studiach, mieliśmy założoną skrzynkę mailową taką dla całej grupy, na Gmailu. Zalogowałem się na niej i zapomniałem całkiem, że jestem zalogowany, i przeglądałem internet. Naszło mnie w pewnym momencie na obejrzenie filmu dla dorosłych, a jako że nie znałem wtedy jakoś dużej ilości stron, to pomyślałem, że zobaczymy, co mi Google podpowie. Więc wpisałem frazę, znalazłem ciekawe strony, zrobiłem, co miałem zrobić i zamknąłem przeglądarkę. Sytuacja powtarzała się co jakiś czas.
Nie wpadłem na to, że Google przechowuje historię wyszukiwania i każdy, kto chciał, mógł zobaczyć, co też jego koledzy i koleżanki z grupy szukają. Poza oczywistym rzeczami związanymi ze studiami rzuciło się niektórym w oczy powtarzające się wyszukiwania stron pronograficznych.
Chyba w tym miejscu muszę zaznaczyć, że były to dzieła sztuki z minimum dwoma facetami, bez żadnej kobiety.
Cóż, raczej nikt się nie domyślił, że to byłem ja. A jak wpadł ktoś na mój trop, to przynajmniej nie rozpowiedział tego innym, więc do końca studiów miałem spokój, nawet jak się „wyoutowałem” przed grupą. Nikt raczej nie powiązał tych dwóch faktów.
Dość długo byłam singielką. Oglądałam wtedy filmy z dwoma facetami w akcji. Cholernie mnie to kręciło. Zwykłe p0rn0 nigdy mnie jakoś specjalnie nie interesowało.
Teraz mam partnera. Dobrze nam się układa. Problem w tym, że mogę „dojść” tylko wtedy, kiedy myślę o dwóch zabawiających się ze sobą facetach.
Szlag... chyba przedawkowałam te filmy.
Dodaj anonimowe wyznanie
