Mój dziadek (lat 84) to dziarski, świetnie trzymający się starszy pan, który nie wymaga żadnej specjalnej opieki. Rok temu przeprowadziliśmy go do nowego mieszkania w nieco bardziej nowoczesnym budownictwie. Na początku zeszłego lata do mieszkania nad nim wprowadzili się nowi lokatorzy, ale zarówno dziadek, jak i ja widywaliśmy tylko uroczą, rudą sąsiadkę, nigdy jej mężczyznę.
Pod koniec sierpnia, przy okazji naszego cotygodniowego posiedzenia na balkonie, dziadek wyjątkowo obficie szafuje nalewkami i w końcu prosi, żebym pomógł mu zawiązać bliższą znajomość z panem Leopoldem Torebką, owym fantomowym sąsiadem należącym do rudej pani. Dziadek w jednym miejscu mieszkania czasami mimowolnie słyszał, jak pani Ania (owa ruda) zawzięcie rozmawia z tym panem, który najprawdopodobniej jest zapalonym wędkarzem (teksty w stylu „Leoś, no co ja się mam z tobą i tymi twoimi robalami/muchami...”). Dziadkowi oczy się świecą, bo uwielbia wędkowanie, ale oczy i palce już nie te, ja przez pracę i co tu dużo mówić, kompletny brak zainteresowania nijak się nie nadaję, a tu pod bokiem młody sąsiad, wędkarz, a nuż zaiskrzy...
Cóż, pretekst się znalazł, powędrowałem na górę i dzwonię. Pytam panią Torebkę o pana Leopolda, mam do niego interes w imieniu dziadka... Śliczna ruda pani robi wielkie oczy i wyraźnie zdezorientowana znika w głębi mieszkania, a po chwili wraca z ogromnym (metrowym) wspaniałym samcem legwana (jeśli dobrze pamiętam to, co o nim mówiła) i pyta, co to za egzotyczne owady uprzykrzają życie dziadkowi, że musi je smokiem szczuć.
Ów smok na imię Leoś (na cześć działa kolejowego) alias Torebka, a sąsiadka regularnie go zagaduje. Ale dziadek się nie rozczarował, bo jak się okazało, panna Anna z zapałem uprawia wędkarstwo spinningowe (zaraził ją tym jej świętej pamięci dziadek) i regularnie przesiadują wspólnie na pobliską rzeką, albo i dalszym jeziorem, jak im się nie chce zanadto zmachać. Za to kiedy ona musi gdzieś wybyć na kilka dni, Leopold ma oddanego opiekuna. Panna Anna tej wiosny wychodzi za mąż... ale ani za mnie, ani za dziadka, tylko za bardzo sympatycznego, równie zapalonego co dziadek, programistę, też wędkarza :)
Gdy byłam z moim chłopakiem, podobał mi się inny. Nadal czuję wyrzuty sumienia i nie wiem, co mogę zrobić, aby się ich pozbyć. Mimo że go kochałam, podobał mi się ktoś inny. Może brzmi to nienormalne i komicznie, ale tak było. Nigdy mu tego nie powiedziałam, bo wiem, że by się załamał. Nie chcę czuć się temu winna, choć on sam, gdy minęło kilka dni od naszego zerwania, podrywał inne i pisał z innymi (zdarzyły się sytuacje, w których robił to nawet podczas naszego związku).
Wszyscy myślą, że jestem super gościem – atrakcyjny, inteligentny, wesoły, odważny. Prawda jest taka, że często ogarnia mnie przerażenie, samotność, smutek, bezsilność.
Czy wszyscy wokół mnie też udają, czy tylko ja jestem tak nieszczęśliwy wewnętrznie i codziennie gram kogoś, kogo oczekują inni?
Próbowaliście kiedyś umyć okna podczas silnego wiatru, bo przyjeżdża teściowa? Nie polecam. Dostałam gołębiem w twarz.
Mam takie małe dziwactwo, polegające na ciągłym przeglądaniu osób zaginionych. Robię to kilka razy dziennie, zapamiętuję imiona, nazwiska, wiek. Czasami przyglądam się zdjęciom bardzo długo. I nie tylko z Polski, z całego świata. Liczę chyba na to, że idąc ulicą, kogoś rozpoznam i będę w stanie pomóc rodzinie odnaleźć kogoś im bliskiego.
Od ponad 10 lat cierpię na depresję, brałem już chyba większość dostępnych w naszym kraju leków, próbowałem różnego rodzaju terapii, badałem się na inne możliwe przyczyny depresji, tarczyca itd. Generalnie jest bardzo ciężko i marzy mi się, by po prostu „zniknąć”, no ale nie o tym chciałem.
Trzykrotnie do tej pory usłyszałem od psychiatry czy psychologa, że zmyślam, przesadzam i zwyczajnie powinienem ruszyć tyłek z łóżka i cieszyć się życiem, bo inni mają gorzej albo jeszcze inny powód. Wczoraj, po zasugerowaniu nowemu lekarzowi, że skoro nic nie działa i próbowałem już wszystkiego, to może warto zastanowić się nad np. elektrowstrząsami, usłyszałem po raz czwarty, że udaję.
I zastanawiam się, czy to ze mną jest coś nie tak, czy to nasi specjaliści to takie dno? Nierzadko taki lekarz to dla chorego człowieka ostatnia deska ratunku, jedyna podpora i osoba w jego życiu, a takie słowa mogłyby zwyczajnie pchnąć do skończenia życia.
Jestem fanką Władcy Pierścieni.
Kolega wyrwał mnie na tekst „Zostań moim pierścieniem władzy, a ja będę twoim Sméagolem”.
Moja dziewczyna ma fetysz. Długo ją namawiałem, żeby mi o nim opowiedziała, ale ona wciąż się upierała, że to zbyt wstydliwe. Ja lubię różnego rodzaju udziwnienia, więc kurczę no, ja bardzo chętnie. W internecie widziałem już wszystko. W końcu dała się namówić i okazało się, że ma fetysz... bąków. Lubi prykać w trakcie...
Studiuję w swoim rodzinnym mieście, postanowiłam więc nie wyprowadzać się od rodziców, zwłaszcza że mamy spore mieszkanie – każdy ma swój własny pokój, a mieszka tu jeszcze moja starsza o rok siostra. Jako że nie chciałam już żadnego kieszonkowego czy czegoś w tym stylu, zaczęłam sobie wieczorami dorabiać jako kelnerka, żeby mieć na jakieś drobne wydatki.
Odkąd tylko podjęłam pracę, rodzice zażądali, bym zaczęła dokładać się do rachunków w wysokości 1/4, czyli płaciła „za siebie”.
Wszystko by było OK, gdyby nie fakt, że moja siostra się nie dokłada. Nie skończyła studiów, zakończyła edukację na pierwszej klasie zawodówki, bo nie zdała do drugiej, nie pracuje, tylko się opieprza i sprowadza koleżaneczki. Na mój protest: „Ale mamo, dlaczego ja mam wydawać sporą część swojej pensji, a ona nie musi?” padło: „A z czego ona ma się dołożyć?”.
Cóż, skoro tak, to po cichu zaczęłam rozglądać się za małym własnym kątem.
Był środek sierpnia. Miałam 12 lat i mieszkaliśmy wtedy na wsi. Mama robiła przetwory z wiśni, właśnie gotowała weki (jeśli ktoś nie wie, na czym to polega, to wkłada się do dużego garnka słoiki z owocami, wlewa w to wodę i całość gotuje przez jakiś czas). Przyszła babcia i poprosiła mamę, żeby z nią na chwilę poszła do ogrodu, za domem, w czymś tam jej pomóc. Mama powiedziała, że zaraz wraca i kazała mi przypilnować weki. Miałam tylko przykręcić gaz, gdyby gotowały się za mocno, a jakby to nie pomogło, to go całkiem wyłączyć.
Jak to zwykle bywa, coś tam się przedłużyło i mamy długo nie było. Weki mocno się gotowały, zmniejszyłam gaz (tak, że nadal się gotowały, ale słabiej) i wtedy zauważyłam, że w garnku zostało mało wody (bo cześć już po prostu wyparowała). Postanowiłam więc, że jej doleję (chociaż mama nic o tym nie wspominała). Dolałam więc do tego wszystkiego zimnej wody z kranu... Nie wiedziałam, że nie powinnam. Nie miałam pojęcia, co się stanie. Słoiki dosłownie eksplodowały. Szkło było wszędzie (w tym na mnie, powbijane też). Pamiętam, że chwilę później do domu wszedł tata. Miał tego dnia wrócić dużo później, ale różne zbiegi okoliczności sprawiły, że wrócił wcześniej. Przeznaczenie? Przypadek? Nie wiem, ale jego szybka i przytomna reakcja prawdopodobnie uratowała mi wzrok. Nie dotykał mi twarzy i mnie też nie pozwolił tego robić. Okręcił mnie ręcznikiem, wsadził do samochodu i popędziliśmy na pogotowie.
Dzisiaj mam już prawie 40 lat. Mieszkam w mieście i nikt tutaj nie wie, co się wtedy wydarzyło. Nikomu nie mówiłam, bo po co? Nie ma sensu. Zresztą nie lubię do tego wracać. Wszystko ze mną w porządku, tylko że jednak nie. Boję się dźwięku gotującej się wody (już nawet nie samego wrzątku, tylko tego dźwięku). Kiedyś miałam nawet problem, żeby zaparzyć sobie kawę czy herbatę, bo od czajnika biło gorąco (czyli może jednak wrzątku też się boję?), no i ten dźwięk, który słychać było jeszcze chwilę temu. Koszmar! Problemem jest nawet (a może szczególnie) gotująca się zupa. Kiedy to słyszę, to ogarnia mnie ogromny niepokój, a czasem panika i na czoło wstępuje mi pot. Lata mijają, a praktycznie nic się nie poprawia.
Nigdy nie byłam u psychologa. Jako dziecko nikt mnie nie zaprowadził, bo w tamtych czasach tego się po prostu nie robiło (a już szczególnie na wsi). Nikomu to nawet do głowy nie przyszło. Jako dorosła też nie poszłam. Nie wiem w sumie czemu, chyba mi głupio powiedzieć, że boję się dźwięku gotującej się wody. To nawet głupio brzmi! Obawiam się zbagatelizowania sprawy i wyśmiania, bo niektórzy mają naprawdę dużo większe i poważniejsze problemy życiowe i jakoś sobie radzą, a ja tak średnio. Wstyd mi.
Niby wiem, że nie powinno się z nikim porównywać, bo każdy inaczej reaguje na trudności, ale ciężko mi jednak tego nie robić.
Dodaj anonimowe wyznanie
