#3GdWr
Wczoraj przed wyjściem opowiadała mi o czymś, ale jej nie słuchałam bo śpieszyłam się żeby zdążyć na tramwaj. Powiedziałam jej, że opowie mi jak wrócę do domu. Gdy wychodziłam, stanęła za mną w drzwiach i nawet jej pomachałam, czego nigdy nie robiłam. Na pożegnanie.
Wróciłam do domu koło 16 i babci nie było. Rano coś wspominała że będzie po południu wychodzić, więc nie przejęłam się tym. Dopiero koło 19 zaczęłam się zastanawiać czemu dalej jej nie ma. Nie pamiętam dokładnie co działo się później. Przyjechała policja, byłam w szoku. Babcia zginęła w wypadku, przechodząc przez pasy potrącił ją samochód. Nie miała szans.
Nie wiem po co to piszę. Może przez wyrzuty sumienia? Gdybym została chwile dłużej w domu i pogadała z nią, posłuchała, co chciała mi powiedzieć, wszystkie jej czynności przesunęłyby się o kilka minut i tamten kierowca nie wjechałby w nią, bo jej by przecież w tym miejscu jeszcze nie było. Byłaby dopiero chwilę później i przeszłaby spokojnie na drugą stronę. Ale nie zostałam. I teraz już nigdy nie dowiem się, o czym chciała mi powiedzieć...
#3IA1s
#Y2ptb
Tydzień temu po zjedzeniu zupy, chciałam w niej umyć talerz. Ten dzień od rana był dla mnie trochę pechowy, no i talerz zechciał mi wypaść z rąk. Narobiłam strasznego hałasu... aż zamknęłam oczy. Jak je otworzyłam, okazało się, że talerz był cały... a umywalka pęknięta.
Cały czas nie potrafię wytłumaczyć tego szczytu beznadziejności.
#gximL
- Mamo, słuchaj, wyjdziemy dziś gdzieś na zakupy?
- Znowu mi głowę zawracasz!
No cóż, przynajmniej próbowałam.
#8Myty
Godzina 17, wsiadam do wyznaczonego na bilecie wagonu i zajmuję wykazane miejsce. Jako, że jestem człowiekiem wygodnickim to wziąłem sobie klasę 1. Za moim wagonem był wagon kolonijny, pełen dzieci. Ruszamy. Dużą część podróży spędziłem z głową za oknem, ponieważ uwielbiam podziwiać podróż w taki oto sposób.
Godzina 6 rano, pięknie zapowiadający się słoneczny dzień. Wychylam głowę, żeby się przewietrzyć i obudzić. Patrzę na wagon kolonijny, a tam grupa dzieciaków zaczyna się niebezpiecznie wychylać przez okno. Tak sobie obserwuję i patrzę, że jeden dzieciak wypada przez okno! Od razu co zrobiłem, to zaciągnąłem hamulec awaryjny w przedziale, skład ostro zahamował, tak że mną ostro zarzuciło i walizki spadły z półek. Pobiegłem po drużynę konduktorską i pognaliśmy w stronę tego chłopca. Pełno widzów w oknach składu, ale nikt nie raczył się ruszyć. Docieramy do niego, chłopiec poobijany, zapłakany w pełnym szoku. Została wezwana policja i pogotowie. Pociąg doznał 4 godzinnego opóźnienia. Dobrze, że zauważyłem to i w porę zareagowałem.
Taka mała przestroga, nie wychylajcie się za bardzo przez okno w pociągu, bo to może się źle skończyć.
#SPC7d
- Oj jaki biedulek. Nie wyrobił?
Zrobiłam oczy chyba większe niż mój pupil i odpowiadam:
- Ale kto?
- No pani pies, nie wyrobił na zakręcie i uderzył w ścianę? Jak on teraz daje radę oddychać przez ten spłaszczony nos...
#ouNeu
#35LBk
Chwilę później czuję, że ktoś mnie stuka. Nie była to moja koleżanka, bo wyszła z kolejki i stanęła przy wyjściu, lecz owa pani.
- Co to za czekolada? - spytała.
- Mleczna z orzechami - odpowiedziałam zmieszana.
- A czy przyniesiesz mi taką samą z truskawkami?
Stwierdziłam, że spełnię życzenie starszej kobiety i pójdę. Wręcz pognałam w obawie przed utratą swojego miejsca. Nie było czekolady z truskawkami tej samej firmy, więc wzięłam produkt konkurencji.
Biegnę z powrotem do kasy, wręczam zdobycz i... Tu wyobraźcie sobie moją minę, jak wielkie było moje zdziwienie, gdy zobaczyłam swoje zakupy przełożone na koniec taśmy i zadowoloną babcię w kolejce przede mną.
Nieźle to sobie przemyślała. Wysłała naiwną dziewczynę po czekoladę, tylko po to, żeby wygrać życie i zająć jej miejsce w kolejce. Może zabrzmi to niezbyt grzecznie, ale starsze panie są przebiegłe.
#WEntn
Jestem wolontariuszką WOSP i co roku stoję z puszką w deszcz, czy w śnieg. Pomagam czasem w szpitalu, schronisku, domu dziecka czy przedszkolu. Pamiętam, jak kiedyś zostałam wyróżniona i dostałam nagrodę 'pomocna dłoń'. Nigdy nie odmawiam pomocy innym. Wraz z rodzicami i rodzeństwem kupujemy różne rzeczy np. do pobliskiego domu dziecka czy to jedzenie, czy ciuchy. Zbieram zakrętki dla niepełnosprawnego kolegi. Niedawno dziwił się bardzo kto tak często je przenosi. Po jakimś czasie dowiedział się, że to ja. Chodziłam w dzień i w nocy i zbierałam pieniądze i zakrętki dla niego, a niedługo będzie miał operację.
Piszę to tylko po to, żeby ludzie przejrzeli na oczy, że osoby pochodzące z bogatszej rodziny wcale nie muszą być zadufane w sobie i samolubne. Istnieje masa ludzi, którzy chcą pomagać. Nie jest ważne czy są z biedniejszej, czy bogatszej rodziny.