#TrbKT

Pewnego razu, był sobie student medycyny szukający wielkiej przyszłości, mający dokładną wizję swojego bytu, również idealną wizję swojej rodziny:
- żona, koniecznie skończony "przyszłościowy kierunek", podobne zainteresowania, wyglądająca jak człowiek
- dwójka dzieci, syn i córka, najlepiej wzorowi uczniowie, których osiągnięciami mógłby się chwalić kolegom w pracy

Student wchodzi do busa. Wszystkie miejsca zajęte, ale jedno wolne. Obok dziewczyny. Dziewczyna ma tatuaże i koszulkę Metalliki. Oczywiście, to tylko wygląd, ale student jeszcze nieco głupi, więc bardzo niechętnie, ale jednak siada obok niewiasty. Stara się patrzeć na starszą panią siedzącą po drugiej stronie. W końcu - przystanek studenta. Wychodzi. Za nim dziewczyna. Okazuje się, że idą w to samo miejsce - do sklepu spożywczego ...dziewczyna zalicza glebę, a raczej mokrą podłogę w sklepie. Student - bufon przechodzi jak niewychowany, ale jakaś pani 55+ zwróciła się do studenta, mówiąc mu prosto w twarz, że zachował się jak idiota i skończony palant.

Student pomaga dziewczynie i "coś zaiskrzyło". Jedna rozmowa, druga, piętnasta, któraśtam...

...i student zrozumiał, że:
- przeciwieństwa się przyciągają
A później także, że:
- lekarzem nie będzie
Dziś student jest wdzięczny tej "pani 55+". 

Studentem byłem ja, a dziewczyna to moja obecna narzeczona. Teraz mam inne wyobrażenie o kobietach, tatuażach, nawet o sklepach spożywczych, które kojarzą mi się świetnie, "lekkich" studiach, medycynie, którą rzuciłem i chyba nawet Bóg nie wie o czym jeszcze.

#TxSYo

Moi rodzice są po rozwodzie i aktualnie mieszkam z tatą. Nigdy jakoś specjalnie nie dopytywałam się mamy, z kim aktualnie się spotyka, etc. Ale o tym w dalszej części, zacznijmy od początku.

Od dawna podobał mi się chłopak z mojej szkoły. Raz niechcący wpadłam na niego na korytarzu i tak zaczęliśmy gadać. Wszystko pięknie, często gadaliśmy aż w końcu zaprosił mnie na randkę. Następnego dnia miałam się spotkać z mamą, wybrałyśmy wspólnie kawiarnię na starówce. Chciałam jej opowiedzieć, że w końcu jestem szczęśliwa i takie tam. Okazało się, że mama też ma dla mnie jakąś wiadomość.
Więc zaczęłam jej opowiadać, jak cudownie było na randce, że Wiktor jest taki, taki, taki. Kiedy już skończyłam mama zaczęła mówić. Powiedziała, że bierze ślub. Był zaplanowany już dawno, ale jakoś nie było okazji, żeby powiedzieć. Pierwszy raz wtedy spytałam o nazwisko jej wybranka. Nawet nie wyobrażacie sobie mojej miny, gdy dowiedziałam się, że wybranek mojej mamy ma na nazwisko "X". No nic, pomyślałam, że to może tylko zbieżność nazwisk.

Zadzwoniłam do Wiktora i spytałam się, czy pójdzie ze mną na ślub mojej mamy, który odbędzie się za 2 tygodnie. Niestety stała się najgorsza rzecz na świecie. Powiedział, że niestety nie może, bo jego ojciec też bierze ślub za 2 tygodnie.

Okazało się, że moja mama bierze ślub z ojcem mojego chłopaka.

#KStcq

Dawno temu, jeszcze w poprzednim tysiącleciu, byłam sobie mała, trzy, a może dwuletnia ja. W domu mieliśmy wówczas pieska, starszego ode mnie o jakieś 12 lat Puszka. Był to mój ukochany zwierzak, stróż i obrońca, który nikogo nie dopuszczał do mnie i był gotów zamordować napastnika... mimo że sam był wielkości moich pluszaków.

Historia jednak nie dotyczy stricte Puszka, lecz raczej mojej pamiętliwości - otóż pewnego pięknego, słonecznego dnia, kiedy bawiłam się w piaskownicy, Puszek wylegiwał się na trawie, a moja mama wieszała pranie, zachciało mi się słodyczy i poprosiłam: "Mama, daj ciuciu!". Moja mama odpowiedziała lekceważąco: "Nie ma, Puszek zjadł" i uznała to za koniec tematu. Jednak ja tej zniewagi zapomnieć nie mogłam.

Parę dni później mama, poszukując babci zajrzała do mojego pokoju i spytała, gdzie jest babcia. Co odpowiedziałam? "Nie ma, Puszek zjadł."

#BZ0rt

Opowiem wam historię mojej prababci, która wydarzyła się na początku XX w. Jako młoda dziewczyna z bogatej jak na te czasy rodziny, była ona bardzo rozpieszczana (była jedyną i najmłodszą córką w rodzinie, miała 5 starszych braci) zakochała się w przystojnym i również bogatym facetecie, za którego wyszła za mąż. 

Po jakimś czasie zrozumiała że był bardzo wredny, skąpy i chamski. Zrozumiała to za późno, bo mieli już 2 synów. W tej rodzinie była zasada, że jeśli kobieta się rozwodzi to dzieci zostawia z ojcem, dlatego mimo coraz gorszego zachowania swojego męża nie decydowała się na rozwód. Miarka się przegrała w dniu, w którym ten człowiek bez wstydu przyprowadził do domu swoją kochankę i oznajmił, że będzie ona z nimi mieszkać. Wtedy babcia zabrała swoje dzieci i wróciła do braci, z którymi żyła przez pewien czas. 

Bardzo cierpiała z powodu rozstania. Po jakimś czasie jej starszy brat oznajmił, że znalazł dla niej nowego męża i nie przyjmie odmowy, gdyż to bardzo dobry człowiek itp. Dał jej bilety w dwie strony do miasteczka, w którym mieszkał jej były, żeby odwiozła dzieci do ojca. Dodam, że wszystko działo się w czasie zaborów i na terenie Rosji zdobycie biletów poprzedzały czasem nawet 3-4 miesiące czekania. Zabrała więc dzieci i wyruszyła zabierając po kryjomu wszystkie swoje oszczędności. 

Gdy dotarła rzuciła się przed byłym na kolana i błagała o to by pozwolił jej u niego mieszkać, chociażby na prawach służącej. Zapewniła, że ma własne pieniądze i umie sama zarabiać na swoje życie, nie musi więc jej nikt utrzymywać. Chciała tylko zostać ze swoimi dziećmi i je wychowywać. Jak się pewnie domyślacie nie zgodził się na to i kazał jej wracać do domu. 

Jednak jego siostra bardzo lubiła babcię i obiecała, że wraz z mamą postara się go namówić i da jej znać czy się zgodził. Babcia uprzedziła ja, że ma bilet na drogę powrotną i jeśli on się zgodzi to musi wiedzieć o tym najpóźniej o 9 rano, gdyż potem musi biec na pociąg. Całą noc babcia nie mogła zasnąć, modliła się, żeby się zgodzili itp. Czekała aż do godz. 9.10, nikt jednak się nie zjawił, więc bardzo zdołowana babcia wróciła do domu i ostatecznie wyszła za mąż za mojego pradziadka. Urodziło im się dwoje dzieci. Potem urodziła się jej wnuczka czyli moja mama. 

Pod koniec jej życia odnaleźli ją jej synowie, już dorośli po czterdziestce. Opowiedzieli jej, że tego dnia gdy babcia wyjechała na pociąg ich ojciec w ostatniej chwili zgodził się ją przyjąć. Dzieci wraz z ciotką biegli za pociągiem przez kilkanaście metrów krzycząc, żeby się zatrzymała. Było już jednak za późno. Niby tylko 5 minut spóźnienia, a zmieniło życie tylu osób i zadecydowało o tyłu nowych narodzinach. Jak o tym myślę to mi jej szkoda, ale gdyby nie ta historia to mnie by nie było.

#1BHHM

Siedzę w kawiarni, w moim ulubionym, domowym swetrze (który ma sporą dziurę z boku). Trochę mi wstyd, bo to naprawdę niewyjściowy sweter, ale narzeczony namówił mnie na wpadnięcie na kawę przed zakupami dopiero jak weszliśmy do galerii. Stolik obok siedzi matka z ok. 4-letnim chłopczykiem. Nagle dzieciak wyciąga rączkę, wskazuje na dziurę na moim swetrze i pyta:
- Co to mamo?
- Moda, synku - odpowiedziała poważnym tonem.

#FXO5Z

Moja dziewczyna jest wielką fanką pewnego amerykańskiego serialu o czterech naukowcach, którzy próbują poderwać dziewczyny. Ogląda go od samego początku i przy życiu podtrzymują ją kolejne odcinki. Niedawno, po prawie 9 sezonach, jej ulubiony bohater - wysoki, chudy, blady, przypominający modliszkę - po raz pierwszy przespał się ze swoją dziewczyną. A moja lejdi, cała rozemocjonowana stwierdziła, że to był najbardziej satysfakcjonujący seks w jej życiu... Auć.

#GCpFp

To było wiele, wiele lat temu, kiedy byłem w podstawówce. Żeby bardziej poczuć klimat - mieszkam na jednej z bardziej dresiarskich dzielnic jednego z najwiekszych miast polski. Na dodatek mój ojciec był policjantem, a ja jako brzdąc byłem z niego niesamowicie dumny (wciąż jestem). Lata temu sytuacja była gorsza niz teraz, choć nadal w pewnych rejonach nie jest różowo i w bramach jak w kantorach, można wymieniać złotówki na wpierdole.

Przechodząc do meritum - w mojej szkole odbywał sie festyn policyjny. Komenda Wojewódzka postanowiła ocieplać stosunki z mieszkańcami, był to chyba też poczatek akcji z nową maskotką - Pyrkiem ;) Jak to festyn - scena, atrakcje, konkursy. Ogłoszono konkurs wiedzy o policji. No to ja, jako rezolutny i dumny ze swej wiedzy trzecioklasista postanowiłem sie zgłosić. 

Konkurs się zaczął, pytania dla mnie były banalne (pokroju do czego służy lizak, jakie uprawnienia ma pojazd na sygnale, jaki kolor etc. etc). Wygrałem odpowiadając na wszystkie pytania dosłownie MIAŻDŻĄC bodajże 5-6 osobową konkurencję. Pan policjant prowadzący konkurs, pod wrażeniem mojej wiedzy, zapytał mnie "Chłopczyku, a ty skąd tyle wiesz o policji?". Dodam tu jeszcze, że moja szkoła była dwie przecznice od komendy na której pracował mój ojciec, wiedząc o festynie urwał sie na chwilę i przyszedł. Na miejscu spotkał się z moją mamą i razem dumni obserwowali popis swojej pociechy. Więc ja stojąc na scenie, przed tłumem mieszkańców mojej dresdzielni, wyciągnąłem mały paluszek prosto w kierunku ojca i krzyknąłem "Bo mój tata jest policjantem i wszystko mi opowiada!". Cały tłum z uwagą skupił się na moim ojcu, który może bardzej niż zaczerwienić sie, zbladł.

Wiele lat później dowiedziałem się że ojciec pracował jako kryminalny, poruszał sie w cywilu jako tajniak, a mundur miał na sobie tylko w szkole podoficerskiej... Ponoć narobiłem mu wtedy trochę kłopotów swoim wyznaniem ;)

#EivxY

Moja rodzina pochodzi z małej wsi, w której lata temu płynęła głęboka rzeka. Pewnego dnia mój tata, mając kilka lat, spacerował wzdłuż brzegu tej rzeki (uprzedzając pytania - tak, dawniej dzieci na wsi chodziły wszędzie "samopas", bez opieki dorosłych). Patrzył na mętną po kilkudniowym deszczu wodę i nagle, pod jego nogami, oberwał się brzeg, a jego samego porwał nurt. Chwilę potem uderzył głową o skałę i poszedł pod wodę. Obudził się na brzegu, nad nim klęczał dwudziestoletni sąsiad, również w mokrym ubraniu. Okazało się, że wybrał się na spacer, zobaczył całą akcję i wskoczył do wody, żeby ratować dziecko. Ojciec wrócił do domu z wielkim guzem, ale cały i zdrowy.

Kilkanaście lat później, będąc w domu rodzinnym "na przepustce" z wojska, tata postanowił się przejść na spacer nad rzekę, mimo że pogoda była kiepska. Nie, tym razem nie oberwał się pod nim brzeg, mimo że w swoich latach świetności był całkiem krzepkim młodzieńcem ;)

Na rzece wybudowano z kamieni i gałęzi solidną tamę, żeby można było przejść z jednego brzegu na drugi. Koło tej tamy, w wodzie, szamotał się chłopak, któremu woda zalewała głowę, a on sam próbował desperacko złapać powietrze. Coś przytrzasnęło mu nogę i nie mógł się uwolnić. Ojciec wskoczył do wody i zanurkował. Po kilku próbach jakimś cudem udało mu się podnieść grubą gałąź i chłopak wyciągnął zakleszczoną nogę. Kiedy doholował go do brzegu, młody (chyba w przypływie adrenaliny) uciekł, nie mówiąc, jak się nazywa.

Kilka miesięcy temu zadzwonił do mnie tata. Głos mu drżał kiedy mówił, że na ulicy zaczepił go pewien mężczyzna. Pytał, czy tata go poznaje. Kiedy usłyszał przeczącą odpowiedź, powiedział "To ty uratowałeś mi życie, uratowałeś mi życie kiedy miałem 12 lat!". I opowiedział całe zdarzenie ze szczegółami. Wtedy tata zrozumiał. Chłopak pochodził z sąsiedniej miejscowości, wracał pieszo do domu i chciał sobie skrócić drogę, kiedy kamienie z tamy się osunęły, on wpadł pod wodę, a noga zaklinowała się pod gałęzią. A potem - już wiadomo.

Opowiedział, że to dzięki mojemu tacie żyje, ma żonę i dzieci, założył firmę, która świetnie prosperuje. Zapytał, jak może się odwdzięczyć, a tata tylko odpowiedział: "Już mi się odwdzięczyłeś! Tyle lat zżerała mnie ciekawość kim jesteś i jak ci się życie potoczyło, teraz już wiem". Pożegnali się wesoło, mężczyzna jeszcze przeprosił za to, że wtedy uciekł i nie podziękował, ale był takich nerwach, że nie panował nad tym, co robi. Powiedział, że dobro wraca do nas w najmniej oczekiwanym momencie i poszedł.

Jak widać, czasem musimy poczekać nawet kilkadziesiąt lat, żeby zauważyć, że pewne rzeczy nie dzieją się przypadkowo. Może ktoś z nas urodził się właśnie po to, aby uratować obcemu życie? ;)

#2vEr3

Pierwsza ciąża okazała się dla mojej mamy straszną katastrofą, której nigdy nie zapomni. Dziecko podczas porodu udusiło się pępowiną. 

Los chciał, że jej drugie dziecko, czyli ja, urodziło się rok później, tego samego dnia, w tym samym miesiącu i o tej samej godzinie. I kto mi powie, że cuda się nie zdarzają?
Dodaj anonimowe wyznanie