przerośnięte oczekiwania otoczenia są beznadziejne

Ja mam to samo, skończyłam elitarne liceum, jestem na ścisłym kierunku (najlepszym na jednej z lepszych uczelni w Polsce) na drugim roku. Nie podoba mi się to co robię, nie wychodzi mi to. Rodzice zmuszali mnie bym studiowała ścisły kierunek. Podjęłam decyzję, że skoro moje studia nie są jednolite obronię się i zmienię kierunek i magisterkę zrobię z czegoś innego. Nie poddałam się chociaż z moich studiów odpadło ponad 2/3 roku. Ale... uważam, że to co robimy bardzo na nas wpływa i lepiej robić to co się kocha i być szczęśliwym (wtedy szybciej znajdzie się pracę ;)) niż prześlizgiwać się na studiach i nienawidzić swojej pracy (o ile się ją dostanie). Jeżeli masz pasję i wiesz do czego jesteś powołana: rozwijaj to! :) Wtedy zyskasz siły by zmierzyć się ze wszystkim, nawet z rodziną i przyjaciółmi. Wiem, że będzie ciężko, ale wierzę, że Ci się uda! :) Powodzenia!

Zacytuję moją mamę : " Co się przejmujesz tym co powiedzą inni? To twoje życie! Twoje wybory. Twoje pomyłki i twoje błędy. Twoje sukcesy i porażki. To jest twoje życie. Nikt nie przeżyje Go za Ciebie. "

Jakim prawem osoby, które bardzo dobrze się uczą, mogą chcieć pracować jako ktoś tak mało znaczący?! - Jak mnie denerwuje takie gadanie. Sama zaczynam odczuwać presję, jak ktoś nagle rzuci do mnie tekstem typu: "Może zostaniesz lekarzem, co?". A jeżeli ja chcę zostać sprzedawcą w księgarni?
Jeżeli czujesz, że to nie to, nie zastanawiaj się. To Twoje życie i nikt go za Ciebie nie przeżyje. Trzymam kciuki! Wierzę, że dasz radę. ;)

ja chodzę do szkoły muzycznej. Już ostatnie pół roku i zakończę pierwszy stopień. Bardzo chciałam tam pójść. Rodzice się zgodzili, wszystko pięknie ładnie. Minął pierwszy rok, zaczęły się schody. To wszystko zaczęło mnie przerastać, przestało się podobać, a zwłaszcza mój instrument, na który i tak nie miałam ochoty pójść, ale w związku z brakiem miejsc na mój upragniony musiałam wybrać ten. Miałam ochotę rezygnować, ale rodzice się nie zgodzili. Zaczęli się wściekać, bo przecież sama chciałam ,a teraz tego nie skończę. Dobrze wiedzą jak bardzo tego nienawidzę,a jednak co chwila się głupio wypytują i chwalą wszystkim jaką to mają zdolną córkę, bo gra na skrzypcach. Dla mnie to żaden powód do dumy. Nie idzie mi to, sprawia mi trudność i z dnia na dzień coraz bardziej tego nie cierpię. Pomyliłam się co do mojej przyszłości. Ze skrzypcami nie wiążę żadnych planów. Kiedy skończę tę szkołę to chcę zapomnieć, że w ogóle kiedyś grałam. Straciłam czas na robienie czegoś co nie przyniosło mi satysfakcji i korzyści. Chciałam spróbować, zobaczyć jak to jest. Spróbowałam. Okazało się, że to nie jest tym czego chcę, ale oczywiście nikt mnie nie rozumie. I najgorsze są te komentarze z krytyką, bo nie chcę już więcej tego kontynuować tylko dostać ten głupi dyplom ukończenia pierwszego stopnia i o wszystkim zapomnieć.

Hmm... może jestem wypadkiem szczególnym, ale i tak napiszę.
Sytuację miałem podobną, z tym, że owe elitarne studia nie były nawet jakimś marzeniem.
Ot, byłem dobry z biologii i matmy i chemii, to poszedłem sobie na studia lekarskie.
Dodajmy do tego, że nigdy przez całe dotychczasowe życie nie uczyłem się systematycznie.
Owszem, nie pawiem że nic się nie uczyłem, ale właściwie tylko przed sprawdzianami, a to i tak dlatego, że na lekcjach czytałem książki/spałem i nic z nich nie wynosiłem.
Na studia spokojnie, w pierwszej rekrutacji do Krakowa. I co? I łajno. Prawie najgorszy w grupie, zawaliłem pierwszy rok.
I się zacząłem zastanawiać. Dlaczego? czy spróbować z czymś innym?
Ostatecznie, stwierdziłem że żadne inne rozwiązanie nie daje mi większych szans na przyszłość, więc postanowiłem powtórzyć rok.
Ponowna rekrutacja, nowa grupa, trochę niezręcznie przyznawać się, że powtarzam...
Warto było. Poszło jak z płatka. Ludzi poznałem nowych, zdecydowanie sympatyczniejszych, zdałem bez problemowo w 1 terminach wszystko. A potem nie odstawałem, bynajmniej. Jak sobie to wyjaśniam?
Szok. Nigdy nie musiałem się nawet odrobinie uczyć systematycznie. Osoby które dostały się prawie tylko dzięki talentowi, jak długo nie są geniuszami typu jeden na 100tys, mają bardzo ciężko na początku w trudnych kierunkach.

Hej, hej, trzymaj się! Miałem tak samo na pierwszym roku swoich studiów, gdy wszyscy już zdali wszystko, ja byłem daleko w tyle, miałem drugie i trzecie terminy dosłownie ze wszystkiego (może poza moją kochaną chemią :) ), ujemne punkty z zajęć... Myślałem, że to nie dla mnie, że powinienem zrezygnować. To głupie, ale nie chciałem zawieść oczekiwań innych, zagryzałem zęby i starałem się nie poddawać, choć byłem bliski depresji, pierwszy raz w moim życiu coś mi się nie udawało aż w takim stopniu. Ale cudem udało się. Drugi rok był już nieco lepszy, ale niewiele. Za każdym razem, gdy zaczynałem lubić swoje studia, dostawałem kopa w hemoroidy. Ale przetrwałem drugi rok, na trzecim szło już mi całkiem nieźle, z wyjątkiem jednego czy dwóch przedmiotów, do których pałałem szczerą nienawiścią. Ale teraz, na czwartym roku, wszystko jest inaczej. Czuję, że jestem dobry w tym, co powinienem robić. Wciąż nie osiągam niesamowitych wyników w czystej pamięciówce, wiele przede mną, ale często czuję się równie dobry, co inni, a czasami wręcz lepszy.
Gdybym wtedy rzucił studia, zmienił kierunek, nie doszedłbym do niczego. Do końca życia nie wiedziałbym czy postąpiłem słusznie. A teraz wiem, że to nie byłoby słuszne. Pierwszy rok nijak miał się do tego, czym będę zajmował się w życiu. Przemyśl swój pomysł, nie zniechęcaj się, zakasz rękawy i walcz. Nie musisz być zawsze najlepsza. Wystarczy, że jesteś wystarczająco dobra. Być może później to Ty będziesz jedną z tych najlepszych. Nie musisz być jak inni, zarywać nocy- tak jak ja robiłem to bardzo rzadko, może kilka, kilkanaście razy przez te trzy i pół roku. Utrzymaj się. A jeśli to nie wystarczy przynajmniej będziesz wiedziała, że próbowałaś.

Wszyscy mówią rzuć, ale to nie takie proste. Dobrze się zastanów czy naprawdę tego chcesz. U mnie naprawdę wiele ludzi to rozważa, ale rzadko kto odpada, bo zdaje sobie sprawę, że jednak tego nie chce. Często nas łapie taki chwilowy bunt, chwilowa niepewność,bo coś nam nie wychodzi, ja bym poczekała jeszcze z taką decyzją. Ale wiadomo, że jak zdecydujesz że nie to rzucaj, rodzina i znajomi nie przeżyją Twojego życia.

Jeżeli czujesz, że to nie jest to, to zrezygnuj. Potem będziesz się męczyła w zawodzie, za którym nie przepadasz. Jeżeli wynika to z braku wiary w siebie, to bądź silna i nie daj się presji! :)

Nie przejmuj się tym co powie rodzina.To ty masz być zadowolona :))