#ci1nj

Wczoraj, mimo choroby, poszłam odebrać mojego sześcioletniego brata ze szkoły (moja mama miała bardzo późno wrócić z pracy). Po drodze wstąpiliśmy do sklepu, gdzie młody zauważył karty kolekcjonerskie ze Star Wars'ami (do wymiany z kolegami itd.). Miał ich już kilka, ale niezbyt dużo, więc oczywiście zaczął błagać swoimi błękitnymi oczkami, których zawsze mu zazdrościłam, żebym mu kupiła paczkę. Nie miałam dużo pieniędzy, ale się zgodziłam. Niech się cieszy.

Byliśmy już przy kasie z papierem toaletowym, lekiem przeciwbólowym i oczywiście kartami pod pachą, gdy pani kasjerka oznajmiła iż dzisiaj jest ostatni dzień sprzedaży owych kart. "No cóż, trudno, może znajdziemy je w innym sklepie". Widzę, że brat trochę posmutniał, ale nie mogłam nic zrobić. Ale płacąc, pani podała mi wraz z rachunkiem stosik kart. "Niech pani szybko schowa do kieszeni, żeby nikt nie zauważył". Ja lekko zdziwiona zaczęłam dziękować i dziękować, ale to nie wszystko; pani wstała, podeszła do innej kasy i podała jeszcze jeden stosik z kartami! Nie wiedziałam co powiedzieć. Podziękowałam jeszcze raz i usłyszałam, że kasjerka ma bardzo podobnego wnuka :)
Po tym wydarzeniu zaczęłam wierzyć w miłych ludzi, a brata zaczęłam uczyć "magicznych słów", bo burak nawet nie podziękował ;)

Ps. Pani dała nam 36 paczek kart, każda z nich zawiera po 4 (czyli łącznie 144 karty).

#mAzOh

Prawo jazdy mam od paru lat, więc i często tankuję samochód. Nie przelewa mi się z pieniędzmi, więc z reguły jest to 50 zł poświęcone na paliwo.

Każdy, kto kiedyś tankował samochód wie, że ciężko jest wycelować równą sumkę. Z reguły brakowało mi od 20 gr do 70 gr do pełnych 50 zł, jednak płacąc przy kasie zawsze odpuszczałam. Podawałam banknot i odchodziłam. Często myślałam sobie, że może komuś po mnie tych parę groszy braknie i moje nadmiarowe "przeleją" się na konto potrzebującej osoby.

Myślałam tak do dnia, kiedy mojemu tatusiowi brakło 50 groszy na stacji. Nie odpuszczono mu. Musiałam się ubierać i jechać na stację, aby dać mu 50 groszy. Mściwa nie jestem, ale od tego czasu inaczej patrzę na zostawianie reszty...

#1Xl2T

To było dwa lata temu. Miałam wtedy 19 lat i uciekł mi ostatni autobus do domu. Zdenerwowana, przemoczona i rozgoryczona postanowiłam złapać 'stopa'. Nie powiem, bałam się, było ciemno, zimno.. Nigdy nie wiadomo na kogo trafisz. Zatrzymał się czarny samochód, ledwo co widziałam, ale wsiadłam. Za kółkiem siedział sympatyczny, starszy Pan. Rozmawiamy chwilę, gdy nagle:

- Z reguły ludzie boją się ze mną jeździć...
Serce zaczyna mi szybciej bić.
- Dlaczego? - ściskałam już wtedy telefon w kieszeni, żeby w razie potrzeby uderzyć napastnika i wyskoczyć z samochodu.
- No sama zobacz - wskazał na tyły samochodu.
Niepewnie się odwracam, a tam... TRUMNA!

Cholera, pod sam dom podwiózł mnie karawan, ale pan okazał się być bardzo sympatyczny i krzywda mi się nie stała. Mama jedynie była bardzo zdziwiona, jak zobaczyła z czego wysiadam...

#xKdP6

Jakieś parę lat temu, mój dziadek wybrał się z moim wujkiem do szpitala nowym samochodem na badania kontrolne, bo miał hemofilię. A więc poszli na te badania, wszystko dobrze, no to pora wracać, wchodzą na parking... Samochodu nie ma. Szukają, nie ma.
Wujek wkurzony i smutny, a dziadek zaczął płakać. Wujek więc go się spytał o co chodzi, a dziadek na to:
- Moja parasolka tam została...

#uao95

Leżę z moim chłopakiem na łóżku. Trochę mi się nudziło, więc zaczęłam mu dokuczać, aż w końcu się na nim położyłam i przygniotłam. Nie zrobiło to na nim większego wrażenia, więc usiadłam na nim okrakiem, skrzyżowałam ręce i ze skupioną miną zaczęłam wpatrywać się w ścianę. Chłopak nieco zdziwiony się pyta:
- Co ty robisz?
Na co ja bez mniejszego zastanowienia odpowiedziałam:
- Wysiaduję jajka.

#mWrtQ

Dostałem naprawdę dobra pracę za granicą, dobrze płatną, zero problemów z urlopem, a przede wszystkim umowa na stałe. Pomyślicie - żyć, nie umierać :)

Bylem w Polsce na urlopie. Dwa dni przed wylotem do Londynu, poznałem atrakcyjną dziewczynę, była bardzo mądra. Dzień przed wylotem jeszcze zaprosiłem ją na spacer, rozmawiało się świetnie, ale wszystko co dobre szybko się kończy. Wróciłem do pracy i na szczęście ciągle utrzymywałem z nią kontakt. Czułem coś takiego, że muszę bliżej ją poznać. Trwało to długo, aż w końcu zdecydowałem zrezygnować. Tak, zrezygnować z życia tam, by zdobyć właśnie tę dziewczynę.
Udało się, jesteśmy razem, za kilka miesięcy nasza rocznica. Ona bardzo się stara i jest naprawdę szczęśliwa, co bardzo mnie cieszy. Nie żałuję tej decyzji. Jest teraz dla mnie wszystkim. Nie wyobrażam sobie życia bez niej.

Miłości zawsze warto dać szansę! Nieważne ile by się zarabiało, jak ważna byłaby ta praca, czy ile ryzykujecie dla innej osoby... Nigdy nic nie stoi na przeszkodzie, by dać sobie szansę, a na pewno warto. Miłość jest najważniejsza, czyż nie? :)

PS. Moja ukochana przegląda anonimowe, mam nadzieję, że mile ją zaskoczę tym wyznaniem :)

#DJ07d

Było ciepłe lato, nie padało. Zdarzenie to miało miejsce jakieś 10 lat temu, miałam wtedy 10-11 lat. Moja przyjaciółka zachorowała i razem z jej mamą udałyśmy się do miejscowej przychodni spacerkiem.
Do przychodni prowadziły dwie drogi, wybrałyśmy tę po schodkach, od centrum miasteczka.

Jako, że lubiłam na nich przesiadywać, postanowiłam poczekać na Hanię i jej mamę. Obydwie udały się w kierunku przychodni, a ja klapnęłam na poręczy i zaczęłam zjeżdżać.

W pewnym momencie podszedł do mnie nieznajomy. Ów nieznajomy był średniego wzrostu, łysy, ubrany w ciemny garnitur oraz posiadał walizkę. Jako 10-letnia dziewczynka miałam gdzieś, kto przechodzi obok, miałam przecież ciekawsze zajęcie - zjeżdżanie.

Nie zwróciłabym na niego uwagi, gdyby nie fakt, że przyglądał mi się dłuższą chwilę. W końcu podszedł do mnie i zapytał, co robię tutaj sama. Jak na dziewczynkę w swoim wieku, byłam wiele razy uświadamiana o zagrożeniach ze strony nieznajomych, że wiedziałam, iż, jeśli skłamię w takiej sprawie, Bozia mnie nie ukaże. Odpowiedziałam, że "czekam na mamę, za sekundę ma wrócić".
Ale nieznajomy nadal nie odchodził. Skonsternowana, nie wiedziałam już co mam robić, jak się zachowywać.
- Słuchaj, pewnie lubisz słodycze, co? Tu niedaleko mam autko, a w nim mam dużą reklamówkę słodyczy. Może się przejdziemy? Dam ci wszystko. - Powiedział z uśmiechem na twarzy.

Miałam już wołać o pomoc, ale moje oczy padły w kierunku Hani i jej mamy, a gdy się odwróciłam, żeby grzecznie odmówić, nieznajomego już nie było.

Ucieszona, że przyjaciółka jest już po wizycie u lekarza i będzie żyć, o całej sprawie zapomniałam. Dopiero kilka dni później, będąc u Hani na obiedzie, opowiedziałam jej rodzicom o tamtejszym popołudniu i co się stało. Ci uświadomili mi, co tak naprawdę mogło się stać, a ja na dzień dzisiejszy wspominając tamten dzień, mam gęsią skórkę i dziękuję rodzicom, że od małego wpajali mi zasady, żeby nie ufać nieznajomym.

#a9fiR

To było w roku 1998, ja miałam 5 lat moja siostra miała lat 6. Mieszkałyśmy w bardzo małej wiosce w województwie łódzkim – miała ona ok.100 mieszkańców. Miałyśmy zawsze dużo głupich pomysłów i większość czasu spędzałyśmy na zabawie w piaskownicy lub na placu zabaw obok domu. Nasi rodzice zazwyczaj nas nadzorowali, będąc w pobliżu.

Pewnego słonecznego dnia w lipcu, któraś z sąsiadek wychodziła za mąż. Nasi rodzice wiedzieli od dawna o tym i postanowili zakpić z własnych córek. Obie z siostrą byłyśmy ogromnymi fankami Michaela Jacksona i jego muzyki... Nasi rodzice wiedzieli, że sąsiadka będzie jechała do ślubu białą limuzyną (co na ówczesne czasy na wsi, rzadko się zdarzało), opowiedzieli więc nam historię o tym, że dzisiaj przez naszą wieś będzie przejeżdżał Michael Jackson i będzie szukał dzieci do teledysku...

Nie zastanawiając się wiele z siostrą i pomocą mamy (która jest przedszkolanką) zaczęłyśmy robić wielkie plakaty ze zdjęciem naszego idola, który owego dnia miał przejeżdżać obok naszego domu.

Najlepszy punkt widokowy był koło piaskownicy... Nadeszła godzina zero.
Biała limuzyna miała zaraz przejechać obok naszego domu, obie z siostrą stałyśmy przy ogrodzeniu w typowym dla małych dzieci szale, machałyśmy plakatami z wielka podobizną Jacksona i machałyśmy jak opętane aby limuzyna się zatrzymała.
Przejechali obok.

Szkoda, że nie widzieliście miny naszych rodziców. Do tej pory się z nas nabijają... A panna młoda nadal nie wie o co chodziło.

#j5a3X

Kiedy byłam mała myślałam, że w ściekach mieszkają krokodyle, ale nie byle jakie krokodyle. Krokodyle czytające listy. Za każdym razem kiedy kończyłam sprawę na tronie, brałam kawałek papieru toaletowego, długopis ze stosu krzyżówek na pralce i pisałam do nich listy.
Prosiłam w nich żeby nie przychodziły do mojego domu (zawsze bałam się, że siedząc na tronie, któryś z nich ugryzie mnie w tyłek), a w zamian za to będę im wysyłać jedzenie.
I tak oto mała dziewczynka spłukiwała połowę obiadu w toalecie.
Dodaj anonimowe wyznanie