14 lutego, Rossmann. Nie, nie będzie to romantyczna historia. Będzie dosyć śmieszna.
Wieczorem miałem jechać do swojej dziewczyny, walentynkowy prezent już kupiłem, brakowało mi natomiast prezerwatyw. Pojechałem do Rossmanna, tam zawsze kupuję. Podchodzę do stoiska, gdzie stoi dwóch facetów w podobnym wieku. Prezerwatyw nie było za dużo, wszystko wyprzedane. Nawiązała się między nami krótka wymiana zdań, po czym każdy z nas wziął to samo opakowanie i powędrowaliśmy dumnie w stronę kas.
Miło przywitałem się z panią przy kasie, podałem swoje zakupy. Gdy ta spojrzała, że wszyscy kupujemy dokładnie to samo, wstydliwie się uśmiechnęła i powiedziała:
- Widzę, że walentynki będą udane.
Pozdrawiam panią z Rzeszowskiego Rossmanna :)
Dwa lata temu przed świętami, dostaliśmy list od proboszcza z naszej parafii. Okazało się, że ksiądz poobliczał sobie ile parafianie mają powkładać w koperty na kolędę i porozsyłał te swoje obliczenia.
Nie były to niskie kwoty, np. nasza rodzina miała włożyć... 500 zł!
Od dziecka byłam osobą dość otyłą. Na początku pierwszej gimnazjum postanowiłam z tym skończyć - codziennie rano chodziłam biegać, raz na tydzień albo częściej jak się dało, basen lub siłownia, no i takim sposobem w ciągu 3 lat schudłam naprawdę dużo kilogramów i mogłam się nazwać szczupłą.
Jednak przezwisko "grubasa" pozostało.
Pewnego dnia już nie wytrzymałam i przywaliłam chłopakowi, który tak mnie nazwał. Złamałam mu kość policzkową i nos. Od tamtej pory mówią do mnie "mięśniak".
Sytuacja w moim bloku. Stoi sąsiadka przed klatką i dzwoni domofonem do swojego mieszkania. Odbiera jej synek Jaś, mądre i sprytne dziecko:
J: Dzień dobly, słucham?
S: Cześć, synku, otwórz mi...
J: Nie otworzę.
S: Synku... Nie wzięłam kluczy.
J: Mama mówiła, żeby nigdy nie otwierać, jak rodziców nie ma w domu.
S: Tak, ale to ja, twoja mamusia.
J: Moja mama ma klucze, to sobie otworzy.
S: Nie wzięłam, śpieszyłam się do pracy.
J: Nie. A co jeśli ty to nie mama? Nie otworzę, prawdziwa mama wie, że mam nie otwierać.
Wyobraźcie sobie minę sąsiadki, która musiała dzwonić po wszystkich sąsiadach, a potem do męża, żeby przywiózł jej klucze.
To było ze dwa lata temu. Byłam wtedy w liceum, wracałam z jakiejś wycieczki szkolnej i bardzo mocno wiał wiatr. Tak mocno, że oczy zaczęły mi łzawić, więc stwierdziłam, że na pewno rozmazał mi się tusz do rzęs i wyglądam jak panda, niestety nie miałam gdzie tego zweryfikować (nie było wtedy telefonów z wielkimi wyświetlaczami ani nie miałam lusterka) .
Niedaleko stał zaparkowany samochód z przyciemnianymi szybami, stwierdziłam, że świetnie mnie w nim widać. Zaczęłam dłubać sobie w oku. Stwierdziłam też, że spadają mi rajstopy i przydałoby się je poprawić. Oglądam się, czy nikt nie idzie i hyc, kieca do góry. Poprawiam, poprawiam, odwracam się, żeby jeszcze raz zobaczyć oczy, a wtem szyba w samochodzie się opuszcza i gość z bananem na twarzy pyta:
- Pomóc w czymś pani?
Zwiałam stamtąd błyskawicznie.
Czytałem te historie o Sebkach, czas na moją.
Idę z kolegą, po drugiej stornie Sebki. Podbiegli do nas. Było ich 6-7.
Skończyliśmy w szpitalu.
Było to kilka/kilkanaście lat temu. Pojechałam na wakacje do babci, byli tam też moi kuzyni, więc się nie nudziłam. Po kilku dniach ktoś wysunął propozycję zabawy - chowanego. Pierwszy szukał najstarszy kuzyn, więc wszyscy pobiegliśmy do kryjówek.
Ja ruszyłam w stronę mojej niedawno odkrytej miejscówki, która znajdowała się w najdalej od ulicy wysuniętej części ogrodu. Rosła tam wysoka trawa, kilka krzaków i drzew. Położyłam się w tejże trawie i napawając się lekkim wietrzykiem, szumem drzew i śpiewem ptaków, zamknęłam oczy. Leżałam tak, jak się zdawało, kilkanaście minut, po czym stwierdziłam, że zapewne wszyscy już znalezieni, więc wstałam i zadowolona ruszyłam w stronę podwórka.
Jakież było moje zdziwienie, kiedy na miejscu zobaczyłam... radiowóz, spanikowaną babcię rozmawiającą z policjantem i zapłakanych kuzynów obok!
Okazało się, że zasnęłam w trawie i nie było mnie kilka godzin. W końcu babcia wezwała policję, a dziadek szukał mnie z psem po lesie. Nikt nie podejrzewał, że przez cały ten czas byłam w ogrodzie.
Historia miała miejsce podczas tegorocznych Świąt Bożego Narodzenia. Mój chłopak mieszka w Anglii, wyjechał tam do pracy.
Mój dajmy na to Paweł często wysyła mi kwiaty na różne okazję, tak też było tym razem. Wysłał mi róże na urodziny. Zdziwiło mnie, że na kartce od pana z poczty kwiatowej pisze, że zostały nadane z Polski. Stwierdziłam, że Paweł chce zrobić mi niespodziankę i przyleciał do kraju, aby świętować ze mną urodziny.
Postanowiłam, że i ja go zaskoczę i odwiedzę mojego lubego w domu, w którym mieszka sam, gdy wraca na jakiś czas. Ale żeby efekt był lepszy, to ubrałam na siebie tylko seksowną koronkową bieliznę i pończochy, na wierzch założyłam długi płaszcz i w drogę. Ludzie na ulicy patrzyli na mnie jak na debilkę, ponieważ na mych stopach były wysokie szpilki, a pogoda sugerowała aby wziąć kozaki.
Dobra, jestem na miejscu, dzwonię dzwonkiem, drzwi się otwierają, ja rozpinam płaszcz i wychodzi mój Pawełek! Był trochę zdziwiony, ale o to chodziło. Ja wpycham go do środka mieszkania, już chcę skierować go na kanapę, gdy mój miś mówi, że chętnie by mnie przyjął, ale nie zrobi tego bratu. Tak, mój chłopak ma brata bliźniaka! Wstyd mi było za siebie, że go nie poznałam.
Zaraz wszystko mu wyjaśniłam, przeprosiłam i dowiedziałam się, że kwiaty faktycznie były wysłane przez niego, bo Pawełek zapomniał i poprosił brata, aby to zrobił, bo wiadomo, z Polski dojdą szybciej niż z Anglii. Po wszystkich wyjaśnieniach przyszły szwagier (mam nadzieję), odstawił mnie do domu i tak zakończyła się moja przygoda.
Kilka tygodni temu otrzymałam wyniki badań. Guz mózgu. Nie do wyleczenia.
Tydzień temu zrobiłam kolczyk w języku, a wczoraj tatuaż.
Dziś nie wyszłam z łóżka z bólu. Może już z niego nie wyjdę.
Róbmy to, na co mamy ochotę, dopóki możemy.
Jak byłam mała - miałam może 4 latka, mama zawsze mi wmawiała w trakcie burzy, że gdy grzmi, to wtedy krzyczy Bozia.
Pewnego razu w mamy imieniny, kiedy było mnóstwo gości (w tym także nasza sąsiadka, której nie lubiłam), ja byłam bardzo nieznośna. Biegałam, krzyczałam i nie dawałam wszystkim spokojnie porozmawiać. Tak się złożyło, że była wtedy burza. Grzmiało ostro. Sąsiadka już nieco zdenerwowana, rzekła:
- Widzisz? To Bozia na ciebie krzyczy, bo jesteś niedobra.
I co wtedy zrobiła wkurzona 4-latka?
Ku zaskoczeniu wszystkich wybiegłam na dwór i zaczęłam krzyczeć:
- BOZIA, ZAMKNIJ TĘ MORDĘ!
Jak widać to nie był dobry sposób, żeby mnie uspokoić :D
Dodaj anonimowe wyznanie