#vZMqn

Jakiś czas temu jechałam autobusem z uczelni w Krakowie. Siedziałam na ostatnim siedzeniu na środku, więc przede mną był tylko korytarz autobusowy. Na kolanach trzymałam otwartą torebkę, bo przez chwilę coś w niej szukałam.

W pewnym momencie autobus gwałtownie zahamował i torebka spadła mi na podłogę, a jej zawartość wysypała się. Wzięłam powoli wszystko pozbierałam i sprawdziłam, czy niczego nie brakuje. Niestety brakowało mi telefonu. Sprawdziłam jeszcze, czy nie mam go w kieszeniach i zerknęłam jeszcze raz na podłogę, ale niestety nigdzie go nie było. Jednak byłam pewna, że miałam go przy sobie.

Postanowiłam zgłosić sprawę kierowcy. Ten zatrzymał autokar i poprosił pasażerów, aby się rozejrzeli, czy nie leży przy nich telefon. Przecież musi gdzieś być, bo nikt w tym czasie nie wysiadał. Niestety nikt telefonu nie znalazł. Jedna z pasażerek zaproponowała mi, abym podała swój numer, to ona zadzwoni ze swojego telefonu i będzie łatwiej zlokalizować telefon. I tak zrobiłyśmy.

Nagle w autobusie słychać było dźwięk telefonu. Wydobywał się on z torebki starszej pani, która podróżowała wraz ze swoim mężem. Kobieta zmuszona przez kierowcę otworzyła torebkę i okazało się, że ma tam ów zagubiony telefon. Oburzony kierowca powiedział, że to kradzież i ma prawo zadzwonić na policję i wyprosić ową parę z autobusu. Kobieta nie wykazała żadnej skruchy, wręcz powiedziała, że kierowca nie może jej oskarżać, bo nie wydał jej grosza przy kupnie biletu.

#InR1n

Mam siostrę bliźniaczkę. Mamy już po 17 lat. Kiedyś każdy mówił nam, że choć jesteśmy identyczne, to charaktery mamy zupełnie inne i robimy inne rzeczy. Ogólnie twierdzili, że łączy nas tylko wygląd.

Zmieniło się to dwa lata temu. Byłyśmy z rodziną na wakacjach w górach. W pensjonacie, w którym mieszkaliśmy, były takie wielkie szklane drzwi, które zawsze były otwarte.

Z samego rana postanowiliśmy pójść nad Morskie Oko. Ja jak zawsze się spóźniałam, więc rodzina powiedziała, że poczeka na mnie na zewnątrz. Kiedy już byłam gotowa, wybiegłam z pokoju i chciałam wyjść przez drzwi. Myślałam, że są otwarte, więc z całym impetem w nie wbiegłam. Niestety zatrzymałam się na szybie. Cała rodzina się ze mnie śmiała. Potem dowiedziałam się, że moja siostra bliźniaczka zrobiła to samo kilka minut wcześniej.

Od tamtego czasu często się powtarzamy, jakby coś się odblokowało. Wszyscy się śmieją, że to poprzez uderzenie głową w szybę. A my z siostrą cieszymy się, że wreszcie jesteśmy prawdziwymi bliźniaczkami. Tak że jeśli masz brata lub siostrę bliźniaka, a jesteście inni... nie znasz dnia ani godziny :D

#u5EPh

Zacznijmy od tego, że poprosiłam mamę żeby jak będzie gdzieś w sklepie kupiła mi termiczny kubek. Chyba wszyscy pamiętamy tegoroczne mrozy i jak przed zamarznięciem potrafiła uratować tylko ciepła herbatka. Kochana mama spełniła prośbę i oto dostałam swój kubek. Kubek w odcieniu ostrego różu, z cóż... dość osobliwym napisem. Mianowicie: "Jestem zajęta, a ty brzydki". Mama była bardzo ucieszona tym jaki śmieszny prezent mi zrobiła, więc nie chcąc jej robić przykrości nosiłam go, zawsze pilnując żeby był odwrócony do ludzi pustą stroną.

No i przechodząc do sedna historii, któregoś dnia jechałam autobusem i zauważyłam pilnie śledzącego mnie wzrokiem chłopaka. Kiedy zobaczył, że wreszcie złapałam jego spojrzenie, uśmiechnął się. Odwzajemniłam uśmiech, no bo czemu nie, mimo że ciągłe wpatrywanie się we mnie było już lekko irytujące. Zachciało mi się pić, więc upiłam łyk z mojego fantastycznego kubka... zupełnie zapominając o napisie. Chłopak odczytał wiadomość i mina od razu mu zrzedła. Wysiadł na następnym przystanku.

Mimo, że akcja nie była zaplanowana, to i tak mi do dzisiaj trochę głupio jak o tym myślę...

#B5ml8

Od zawsze byłam dość bystrą i lubiącą pokazać swoją wiedzę dziewczynką.
Szybko chwytałam trudne słowa wypowiadane przez dorosłych czy w telewizji, a następnie w rozmowach z rodzicami, czy przedszkolankami używałam słów typu: irracjonalne, infantylne, itp. Oczywiście z pełną świadomością ich znaczeń.

Pewnego razu, gdy miałam ok. 6 lat usłyszałam w telewizji słowo "antykoncepcja". Nie miałam pojęcia co ono znaczy, do czego duma nie pozwalała mi się przyznać... Więc w swoim dziecięcym móżdżku zaczęłam układać sobie sensowne znaczenie. I bingo, wymyśliłam! Koncepcja - inaczej pomysł, anty- przeciwieństwo. Rozwiązanie jest proste! Antykoncepcja - złowieszczy pomysł.

No ale skoro już znam kolejne nowe i jakże trudne słowo, to trzeba się nim pochwalić!
I tak siedząc na kanapie i rozmyślając jak go użyć, podeszła do mnie siostra, która chciała się pobawić. Okazja idealna! Krzyknęłam do niej:
- Przestań! Przerywasz mi moją antykoncepcję!
I tak ona w szoku, bo nie wie co to znaczy, a rodzice pokładają się ze śmiechu...

Przez chwilę była to rodzinna historia każdego spotkania, ale po pewnym czasie wszystkim się znudziło i zapomnieli.
Aż do momentu gdy przyprowadziłam do domu swojego chłopaka po raz pierwszy... Siedząc z rodziną przy stole, ojciec wypalił:
- Kochanie, a jak tam twoja antykoncepcja?
Cała rodzina w śmiech, chłopak lekko zmieszany, a ja zawstydzona....

#Dl69G

Mam 28 lat i na 95% nie dożyje 30. Od kilku lat poważnie choruję na nieuleczalną chorobę, ale nikt z rodziny czy znajomych o tym nie wie. Zupełnie nikt.

Przez długi czas nie było po mnie widać, że jestem chora, dopiero niedawno mocno schudłam. Na szczęście zbiegło się to z postanowieniem mojego partnera (i moim) o lepszej diecie.

Ja załatwiłam sprawy, którymi mogłam się zająć przed śmiercią: napisałam testament, zamknęłam dodatkowe konta bankowe, upoważniłam rodzinę do wszystkiego co może im ułatwić wszystkie sprawy, sprzedałam nawet część garderoby pod pretekstem że nie chcę już wracać do starej wagi, więc lepiej żeby mnie nic nie kusiło. Poza pozamykaniem pewnych spraw, nic się w moim życiu nie zmieniło, bo nie chciałabym nic zmieniać.

Wiem, że to zabrzmi dziwnie, ale tak jakby nie mogę się doczekać. Te wszystkie rzeczy, które robiłam do tej pory stanowiły dla mnie swego rodzaju rytuały, które mnie ze śmiercią oswoiły. Jeszcze nie wiem czy komuś powiem, że zostało mi niewiele czasu, zwłaszcza, że ja wolałabym chyba nie wiedzieć.

#aFeKW

Poruszyła mnie ostatnio historyjka o dziewczynie co wychowywała swoją kuzynkę, bo jej ojciec znikał z domu ze względu na problem z alkoholem. Postanowiłem więc podzielić się z Wami swoją refleksją i w zasadzie odpowiedzią na komentarz pewnego użytkownika, który nie może sobie wyobrazić jak można tak zostawić swoje dziecko.

Otóż mam (a raczej miałem) taką ex-przyjaciółkę. Przyjaźniliśmy się, wiedzieliśmy o sobie dosłownie wszystko, wszystkie nasze problemy, uczucia, nikomu tak nie ufałem, ale przyjaźń się skończyła. Owa dziewczyna miała w zasadzie tylko matkę... zgadliście. Alkoholiczkę. Jej matka potrafiła wyjść na kilka dni, zostawić dom, dziecko, pracę i pogrążyć się w alkoholu błąkając się po mieście. I tak właśnie co dwa tygodnie. Dopóki się przyjaźniłem z dziewczyną jakoś starałem się jej pomóc. Zawsze okazywałem wsparcie, byłem na każde wezwanie.

Jednak okazałem się dupkiem. Po prostu jej problemy przerosły i mnie. Załamałem się psychicznie, nie wiedziałem już co robić, chciałem jakby "odpocząć" od tej przyjaźni, trochę wrzucić na luz.

Pewnego wieczora jej matka znowu poszła w libację, ona chciała żebym do niej przyjechał, bo już sobie nie radzi, psychika jej wysiada (dodam, że dwa lata wcześniej spędziła kilka miesięcy w psychiatryku). Ja to jednak zignorowałem. Musiałem jakoś odreagować. Byłem idiotą. Jednym, wielkim, idiotą, ze względu na to, że wtedy się nie zjawiłem, kiedy ona mnie potrzebowała. Dziś mam ją na sumieniu.

Kiedy jej matka wróciła po dniach libacji do domu, zastała swoją córeczkę zawieszoną pod sufitem za szyję. To wydarzyło się rok temu, ja ciągle ubolewam i nie mogę uwierzyć, że to przeze mnie ona zginęła.

#JExyl

Chodzę do 1 gimnazjum. W naszej szkole jest automat.
Odkąd wycofali to "śmieciowe jedzenie", są w nim produkty drogie i w ogóle niepożywne.
Zwykła woda, herbatniki i słonecznik bez przypraw w ogóle mnie nie zadowalają.

W środę po WF-ie byłam głodna, a że jestem z tych, którzy dużo jedzą, nie mogłam odpuścić sobie przekąski .
Swoje pieniądze miałam w kurtce w szatni, dwa pietra niżej, więc nie uśmiechało mi się po nie iść.
W mojej klasie jest 28 uczniów i dziwnym trafem tylko jeden...
Tylko jeden chłopak miał 2 zł.
A że jest dziwny, ledwo go ubłagałam, żeby mi je pożyczył, tłumacząc, że przecież oddam mu po lekcji.
Doszliśmy do ładu.

Ja szczęśliwa podeszłam do maszyny, która miała mnie tak bardzo uszczęśliwić. Zobaczyłam tam produkt za 1,5 zł.
Wyglądał jak biały, podłużny żelek w kształcie zegarka.
Długo się nie zastanawiając, wrzuciłam pieniądze i wyciągnęłam moje "jedzenie".
Szybko odpakowałam produkt i w ogóle nie myśląc odgryzłam pół "żelka"...

Wyobraźcie sobie moją minę, gdy zorientowałam się, że to gumka do mazania ołówka...

To wydarzyło się miesiąc temu, a ja obiecałam sobie, że nigdy więcej z tej maszyny nie skorzystam.
Gumka mi nie smakowała :)

#UjqHB

Nie istnieje coś takiego jak karma.

Półtora roku temu stanęłam w obronie mojego (eks) faceta. Zostaliśmy napadnięci i kiedy on leżał już w kałuży krwi, nie mogłam patrzeć obojętnie. Zapłaciłam słono - zostałam brutalnie zgwałcona przez dwóch karków. Nie da się opisać co czułam. Większych ból jednak czułam pół roku później, kiedy w moje urodziny zdradził mnie ten właśnie mężczyzna, za którego gotowa byłam oddać życie.
Nie dałam rady wybaczyć, mimo że próbowałam. Zwłaszcza że owocem zdrady jest potomstwo.

Jesień tego roku. Zakochałam się. W sumie to spotkałam TEGO JEDYNEGO. To się czuje... Moja opinia: jest między nami chemia, iskry, jest COŚ. Jego opinia: nie mam tego czegoś. Moje serce krwawi.

Na koniec wisienka na torcie. Od miesiąca wiem, że mam raka trzustki. Załamałam się. Napisałam do wyżej wspomnianego faceta, pożaliłam się, że nie chce mi się żyć. Niczego nie oczekiwałam, nie chcę litości, ale chciałabym zaprzyjaźnić się chociaż. Co usłyszałam? Że mam się czymś zająć... Że on mi nie pomoże.
Czeka mnie ostatni rok życia. Ze złamanym sercem i totalnie samotny. Brawo życie!

I pomyśleć, że to wszystko spotkało mnie w nagrodę za to, że zawsze szłam przez życie z uśmiechem na twarzy, bez większych wymagań. Pomagałam innym i wierzyłam, że warto żyć dobrze.
NIE WARTO...
Dodaj anonimowe wyznanie