#8KdHP

Postanowiłem ożenić się ze swoją dziewczyną.
Zaręczyny wyglądały w ten sposób, że zobaczyłem ją, kiedy stała do mnie plecami, stuknąłem ją palcem i w czasie, kiedy ona się odwracała, ja już uklęknąłem. Odwróciła się i wtedy patrzę na jej twarz. A TO NIE ONA, pomyliłem ją z moją dziewczyną z powodu płaszcza, które obie miały taki sam.

Niestety moja luba widziała to i dostałem z liścia. Musiałem zaręczyny przesunąć na przeprosinową kolację.

#IGpMg

Kilka lat przed ślubem odbyłam poważną rozmowę z moją babcią.
Dziadek był starszy od babci o 10 lat, to dużo, nawet bardzo dużo, ale babcia nie zastanawiała się wtedy nad tym, bo bardzo kochała dziadka. W końcu wzięli ślub, przeżyli ze sobą szczęśliwych 40 lat. Naszedł dzień, że dziadziuś zachorował i zmarł.

 Nie wiem, czy to u nas rodzinne, ale ja również poznałam mężczyznę dziesięć lat starszego od siebie i długo myślałam, czy wiązanie się z nim to najlepsza decyzja, ponieważ wszyscy naokoło doradzali mi żebym sobie odpuściła. Zwłaszcza rodzice, głównie mama. Byłam w rozterce. Wiedziałam, że go kocham, ale słysząc powtarzające się słowa mojej mamy: "Zobaczysz za parę lat, to ty będziesz musiała się nim opiekować, bo on się szybko zestarzeje, a ty będziesz jeszcze bardzo młoda".

Słysząc tak przykre słowa nie mogłam poradzić sobie ze swoimi myślami i ciągle zadawałam sobie pytanie, czy to wszystko ma sens. W końcu postanowiłam zwrócić się z problemem do mojej babci, której opowiedziałam całą sytuację i w odpowiedzi usłyszałam tylko:
"Mnie nikt nie doradzał, jakiego męża mam sobie wybrać. Tego wyboru nie żałuję. Przeżyliśmy razem 40 wspaniałych lat". I na koniec dodała "Wiekiem się nie przejmuj, jak kochasz, to się nie zastanawiaj, nie trać czasu na myślenie. Twój każdy życiowy wybór jest zapisany w niebie".
Kocham moją babcię najbardziej na świecie.

#XoFNM

Kiedyś strasznie nie chciało mi się iść do szkoły. Postanowiłem więc, że wmówię mamie ból głowy. Ale jako że nie lubiłem kłamać, musiałem coś wymyślić.

Wtedy wpadłem na genialny pomysł. Oparłem się rękoma o parapet i mocno uderzyłem w niego głową. Zadziałało. Głowa bolała, a ja nie poszedłem do szkoły. :)

#ML1sr

Powszechnie wiadomo, że psy są jednymi z największych mistrzów zjadania niecodziennych rzeczy (oczywiście zaraz po człowieku :D). Mój nie odstępował od nich na krok. Był papier kolorowy, chusteczki, błoto, nawet serpentyna (to niesamowite doświadczenie, kiedy twój pupil zaczyna biegać po dworze z zieloną wstążką wystającą z tyłka, a ty uświadamiasz sobie, że musisz ją wyjąć).
Jednak nawet to przestało mieć jakiekolwiek znaczenie po wczorajszym dniu. Mój mądry piesek zjadł mi... kaktusa. Tak. Kaktusa. Całego kaktusa z kolcami.
Po nocnych żołądkowych rewolucjach ma się dobrze :) Mam nadzieję, że jednak tego nie powtórzy.

#rpATP

Pracowałam nad morzem w restauracji. Pech chciał, że kolejnego lata pracowałam w tym samym miejscu przez krótki czas.

Przyszedł do knajpy pan z kobietą, którego pamiętałam z poprzedniego roku. Zamówili, zjedli, a że kojarzyłam typa, to chciałam nawiązać krótką pogawędkę. Na pytanie, czy smakowało, kobitka odpowiada "co w przypadku, gdyby jednak nie smakowało?". Na to ja z entuzjazmem, że widzę puste talerze i kojarzę państwa z poprzedniego roku, więc cieszę się, że do nas wrócili.

Babka patrzy na faceta, ja spojrzałam na faceta, facet patrzy już przez okno, po czym kobieta mówi, że jest tutaj pierwszy raz...

Nigdy nie chodźcie z kobietą w miejsca, w których byliście z inną! ;)

#PL0rG

Jestem pracownikiem dużej sieci sklepów, która zajmuje się sprzedażą zabawek. Jako że zbliżały się walentynki, to na półkach królowały serduszka, misie i inne rzeczy, które nadawały się bardziej lub mniej na prezent dla drugiej połówki. W niedzielę mieliśmy ogromny ruch i ciężko było nadążyć.

Ludzie młodzi i starzy, kobiety i mężczyźni na ostatnią chwilę kupowali upominki. Dzisiaj około godziny 13.00 wszedł młody chłopak (około 19 lat) i ze smutną miną podszedł do kasy. Wyciągnął z torby pluszowego misia i z lekko łamiącym się głosem powiedział, że kupił go wczoraj i że chce go oddać. Bez słowa oddałem mu pieniądze.

Do końca dnia nie mogłem zapomnieć widoku tego chłopaka, jak opuszcza sklep ze łzami w oczach. Nawet nie umiem sobie wyobrazić, co mógł czuć ten, ale mam nadzieję, że kiedyś znajdzie tę właściwą.

#MAXwn

Wiele lat temu mój tata miał pewien zatarg z innym facetem. Nie wiem dokładnie o co chodziło, nigdy nie wypytywałam. Wiem jedynie, że sprawa dość poważna. Żaden nie chciał odpuścić, dochodziło nawet do bójek.


Od 5 lat jestem z synem tego faceta, a wczoraj dowiedziałam się, że jestem z nim w ciąży.

#bvCFy

Zacznę od tego, że mam niepełnosprawnego brata - niemówiącego, niepiszącego, nieczytającego, o bardzo wyczulonym słuchu, o ograniczonych ruchach i mimo dwudziestu paru lat o rozumie kilkulatka. Porozumiewamy się z nim, wyrobionym swego rodzaju "szyfrem". Na ulicy ludzie zwracają na niego uwagę, bo wygląda "inaczej". Wszystko dlatego, że urodził się z niezbyt popularną chorobą, a przy życiu utrzymują go zażywane codziennie leki. Nie jest zdolny do samodzielnego funkcjonowania. Mimo że zawsze chciałam mieć starszego brata, który byłby moim dobrym kumplem NIGDY, ale to NIGDY nie zamieniłabym go na żadnego innego.

Na tyle na ile potrafi stara nam się pomóc - np. po podaniu mu talerzy zaniesie je na stół, ale z tak wielkim błyskiem w oku i uśmiechem na twarzy, że wydaje się jakby spotkało go coś najlepszego. Cieszy się z każdej, nawet najmniejszej rzeczy, potrafi tak po prostu się przytulić i podziękować za wszystko. Jest wspaniałym człowiekiem. Mimo że jest niepełnosprawny, rodzice nie chcieli ograniczać mu kontaktu z ludźmi - i tak oto od najmłodszych lat chodził do przedszkola specjalnego, później do kolejnych szkół, również specjalnych, a teraz uczęszcza na warsztaty, na których spotykają się ludzie z różnymi schorzeniami. Sami odbierając go z owych warsztatów poznaliśmy wielu wspaniałych, radosnych i otwartych ludzi. Na ile to możliwe staramy się nie izolować go od rówieśników, przyjaciół, otoczenia, a nowych gości w domu wręcz uwielbia. Ale nie o tym - po powrocie z warsztatów ma w zwyczaju - po przywitaniu każdego z domowników - iść się położyć, czy to u siebie w pokoju, czy na kanapie w pokoju dziennym i słuchając muzyki odpoczywać. Potrafi jej słuchać godzinami, uwielbia ją tak samo jak zwierzęta i naturę.

Jak już wspominałam nie potrafi mówić (ewentualnie półsłówka albo wyrazy typu 'mama', 'tata', 'tak' i o dziwo 'mgła'), więc jakież było moje zdziwienie, gdy podczas szukania odpowiedniego kanału muzycznego, mój brat zaczął na swój sposób wyśpiewywać pewne słówka z tekstu "szalonej rudej". I pomyśleć, że są ludzie, którzy mówią "on i tak nic nie rozumie" - otóż rozumie, rozumie więcej niż się wydaje. I nie piszę tego oczekując ciepłych słów, tylko po to by ukazać, że wszyscy niepełnosprawni - niezależnie od schorzenia - są wspaniałymi ludźmi, nieco inaczej spoglądającymi na otaczający świat. Nie izolujmy się od nich, bo sami wiele możemy się od nich nauczyć.
Dodaj anonimowe wyznanie