Gdy byłam w liceum, udzielałam dzieciakom korepetycji z różnych przedmiotów. Brałam za nie niewiele, wszystko działo się w małej mieścinie, toteż jedna mama polecała mnie innej mamie i chętnych było sporo. Z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że zawsze szanowałam swoją "pracę". Nigdy się nie spóźniałam, do każdego dzieciaka miałam indywidualne podejście. Zarabiając "głową" zdołałam odłożyć sobie na swoje potrzeby, ale przede wszystkim czułam się świetnie wiedząc, że pomagam "szerzyć wiedzę" i zarazem trochę zarabiam.
Oczywiście, jak w każdej bajkowej historii, musi być jakieś "ale". W moim przypadku była nim pewna pani, której wpadł w ręce mój numer telefonu. Przez kilka miesięcy chodziłam do jej córki niemal co drugi dzień, ze wszystkich przedmiotów miała spore braki, mimo to dziewczynka była chętna do nauki i bardzo się polubiłyśmy. Niestety, coraz częściej pojawiały się problemy z jej mamą. Gdy na koniec przychodziło do płacenia, okazywało się, że jeszcze wypłata nie przyszła, albo że nie ma jak teraz wypłacić z bankomatu pieniędzy, itd. Czasem umawiałam się z nią, że wpadnę po szkole tylko żeby odebrać zaległą gotówkę, a gdy przychodziłam nikt nie otwierał mi drzwi. W końcu powiedziałam sobie: dość tego. Następnym razem, gdy kobieta zadzwoniła do mnie, by się umówić na korepetycje odmówiłam jej, powiedziałam, że rezygnuję, między innymi z powodu problemów z pieniędzmi. Wszystko to spokojnie wyjaśniłam, bez gniewu ani wyzwisk. Niestety, odpowiedź taka nie była. Babka po prostu się wściekła, zaczęła mi grozić, obrażać mnie. Kilka dni potem zjawiła się u dyrektora w mojej szkole, właściwie nie wiadomo po co. Ten jednak wyprosił ją z gabinetu, stanął po mojej stronie.
Miesiąc potem otrzymałam pismo o wszczęciu postępowania. Chora kobieta zawiadomiła prokuraturę, założyła sprawę w sądzie, oskarżając mnie o nielegalną działalność (tj. nieodprowadzanie podatków od zysku z korepetycji). Tu zaczęło się bagno. Opinie na mój temat zbierano przede wszystkim od nauczycieli, rodziny, znajomych i moich pozostałych "klientów". I o ile pierwsi trzej stanęli za mną murem, tak ludzie, których dzieci dzięki mojej pomocy zdały do następnej klasy, wszyscy, z wyjątkiem jednej pani, wzięli stronę mojej nemezis, a po wszystkim nie odezwali się, do tej pory odwracają wzrok mijając mnie na ulicy. Oczywiście nie poniosłam żadnych konsekwencji (nie przekroczyłam nawet połowy kwoty wolnej od podatku), ale niekończące się postępowanie wyssało ze mnie cały zapał.
Dziś jestem wolontariuszką w fundacji, uczę małe dzieci pisać, czytać, liczyć. Od czasu do czasu udzielam korepetycji córce pani, która jako jedyna powiedziała prawdę na mój temat. Niedawno dowiedziałam się, że pani, która mnie oskarżyła ma sprawę w sądzie o kradzież...
Pewnego dnia postanowiłam (razem z 2 koleżankami) pojechać do Włoch "na stopa". Utknęłyśmy w małym miasteczku - Rawennie. Robiło się późno, a my nie mogłyśmy się stamtąd wydostać. Kiedy szłyśmy już zrezygnowane przez miasto, podszedł do nas jakiś mężczyzna, który wyglądem przypominał klasycznego Araba.
Oczywiście nie mówił po angielsku, ale po długim czasie udało się nam ustalić, że on z samego rana jedzie do Rzymu i chętnie nas tam zabierze. Co więcej - zaproponował nawet, że możemy u niego przenocować. Tak - 6 lat temu mój mózg uznał, że to doskonały pomysł. Poszliśmy do niego do domu, ale okazało się, że musimy udać się jeszcze na jakieś zakupy przed jutrzejszą podróżą.
Dotarliśmy pod mały sklepik gdzieś na uboczu. W środku było pusto, ale w trakcie, kiedy robiliśmy zakupy, zaczęło się pojawiać coraz więcej przedstawicieli jego nacji. Wszyscy na nas patrzyli i porozumiewali się ze sobą w niezrozumiałym dla nas języku.
Z mieszkania wzięłyśmy dokumenty i pieniądze, plecaki z ubraniami zostały. I - szczerze mówiąc - gotowe byłyśmy wrócić do Polski w tym, co miałyśmy na sobie. Na domiar złego podszedł do nas jakiś gość, który okazał się być Polakiem i powiedział, że mamy uciekać, jeśli życie nam miłe, bo (podobno) on doskonale rozumiał, o czym pozostali tak zawzięcie dyskutują. Kiedy poprosiłyśmy go o pomoc, to powiedział tylko, że same się w to władowałyśmy i on nie ma zamiaru nam pomagać i wyszedł.
Do dziś nie rozumiem, dlaczego wróciłyśmy z powrotem do mieszkania. Plan był taki, że zabieramy nasze plecaki i się zmywamy. Kiedy weszłyśmy, okazało się, że w środku jest koło 20 osób (sami mężczyźni) i rozkręca się jakaś gruba impreza. Zabrałyśmy nasze rzeczy i pobiegłyśmy do wyjścia. Aby dostać się na w miarę oświetloną ulicę (wtedy wydawało się nam, że tam już będziemy bezpieczne), musiałyśmy pokonać ok. 300 m. Ja miałam gaz pieprzowy, więc szłam ostatnia i miałam osłaniać koleżanki, bo one do obrony miały jedynie długopisy.
Imprezowicze ruszyli za nami, ale zdążyłyśmy wbiec na oświetloną ulicę... a tam pusto. W naszą stronę szło tylko dwóch groźnie wyglądających Murzynów. Jak się pewnie domyślacie, nasza tolerancja do przedstawicieli innych nacji spadła do poziomu krytycznego, ale ci przechodnie byli naszą jedyną deską ratunku. W dwóch zdaniach wytłumaczyłam im, o co chodzi, a oni stanęli w naszej obronie, mając za przeciwnika ok. 20 facetów. Nie mam pojęcia, co im powiedzieli, ale tamci szybko się oddalili.
Nasi wybawcy zaprowadzili nas na dworzec i czekali z nami do rana, w razie gdyby prześladowcy wrócili.
W trakcie rozmowy okazało się, że przez swój kolor mieli wiele nieprzyjemności, ale i tak zdecydowali się nam pomóc i uratować skórę. To dzięki nim mogę wam opowiedzieć o błędach młodości. Często pomoc nadchodzi z najmniej spodziewanej strony.
Paradoks? W styczniu, gdy skończyłam 18 lat, zarejestrowałam się jako potencjalny dawca szpiku. Czekałam tylko na uzyskanie pełnoletniości. Można powiedzieć, że to za mną chodziło. Bardzo chciałam komuś pomóc. Podświadomie chyba czułam to, co się miało niedługo wydarzyć. Dwa tygodnie później sama dowiedziałam się, że mam białaczkę i trafiłam do szpitala…
Nikt nie podejrzewał u mnie tej choroby. Od pół roku miałam w nocy gorączki co jakiś czas, a następnie doszły okropne bóle stawów. Leczyłabym się teraz prawdopodobnie na tarczycę bądź reumatyzm, gdybym pewnego wieczoru nie trafiła na stronę „Gorączka a białaczka”. Moje jedyne dwa objawy się zgadzały, nie miałam jednak żadnych innych (anemii). Żadnych typowych objawów tej choroby. Powiedziałam mamie co wyczytałam i postanowiła zrobić mi odpowiednie badania na drugi dzień.
Gdy kolejnego dnia przyszłam ze szkoły, zobaczyłam wyniki – białaczka. Nie byłam zdziwiona. Kolejny dzień, wizyta u hematologa, który nas uspokoił i postanowił zrobić własne badanie. Kolejna wizyta. Dowiedziałam się, że na następny dzień muszą przyjąć mnie do szpitala, aby pobrać mi szpik. Kolejny dzień. Szpital, pobranie szpiku. Po południu wyniki – mam białaczkę. Teraz tylko trzeba określić jej typ… Psycholog rozmawiając i tłumacząc mi wszystko, powiedział mi, że mam zrezygnować ze szkoły i mam wycięty rok z życia. Kobieta mistrz. Od razu postanowiłam, że z niczego nie rezygnuję i nie pozwolę sobie na wycięcie niczego z życia, ponieważ można się leczyć i normalnie funkcjonować. Oczywiście 18-latce z tyloma planami w tym momencie wszystko runęło. Ale ja się nie poddaję i zawsze walczę o swoje, dlatego postanowiłam, że ani się nie poddam, ani nie załamię, tylko pokonam chorobę z podniesioną głową i uśmiechem na twarzy.
W bardzo krótkim czasie zmieniłam patrzenie na świat, na wszystkie rzeczy. Tak bardzo wiele doceniłam. Doceniłam szkołę, na którą tak bardzo narzekałam, włosy, których z każdym dniem mam coraz mniej. Zobaczyłam ile znaczy rodzina i przyjaciele, ale ile i ja znaczę dla nich… Narzekamy w życiu na tak wiele rzeczy, ale doceniamy je dopiero, gdy je stracimy. Dlatego teraz, gdy słyszę, że ktoś narzeka, ze musi iść do szkoły, zrobić cokolwiek w domu, mam ochotę dać mu w twarz. Jestem sama w szpitalu, najmłodsza na oddziale, od 5 tygodni i jeszcze wiele tu spędzę, nie mogę nic. Mam jedynie telefon, laptopa, telewizor, książki, zadania domowe, notatki, podręczniki…
Cieszcie się z tego co macie, że możecie normalnie żyć, a nie walczyć z chorobą. I pamiętajcie: w życiu z niczego nie wolno rezygnować!
Kilka lat temu, miałam ok. 12 lat. Jako przykładna katolicka rodzina każdej niedzieli zbieraliśmy się na mszę do kościoła. Byłam już spóźniona i biegałam po domu w poszukiwaniu spodni, skarpetek, spinek do włosów i tak dalej. Szukałam akurat w szufladzie w kuchni paczki z chusteczkami, było to w zimie i byłam lekko przeziębiona, kaszlałam i miałam katar. Wtedy babcia (która nosi protezę na górnej szczęce) weszła do kuchni i pyta:
- Czego szukasz?
Ja na to:
- Szukam chusteczek.
A babcia:
- Skończyły się, dam ci swoje, bo jak kichniesz w kościele i zrobisz AAACIUCH...
Nie dokończyła, bo tak głośno i z takim zapałem krzyknęła to AAACIUCH, że wyleciała jej proteza z ust i poleciała na odległość 1-2 metrów, wpadając prosto do patelni z tłuszczem, która stała na kuchence gazowej.
Ot, i musiałam jeszcze przebrać majtki i spodnie przed wyjściem z domu, bo się osikałam ze śmiechu.
Pewnego dnia w wakacje dość mocno poniósł mnie melanż... do tego stopnia, że następnego dnia obudziłam się na dachu dwupiętrowego budynku. Nie byłoby to może takie bardzo dziwne, jednak blok ten nie miał ani wejścia na dach ani drabinki, którą mogłabym tam wejść. Do tej pory nie mam pojęcia jak się tam znalazłam...
Rok temu na początku stycznia musiałam iść do szpitala, ale po raz pierwszy musiałam być przyjmowana przez SOR, tak więc kazali mi się stawić o 5 nad ranem. Siedzę więc tam w dresach, bez makijażu, z włosami spiętymi w byle kok. Nagle pani doktor woła moje imię, wchodzę do gabinetu, a tam asystent... Ale nie byle jaki - polski Enrique Iglesias.
No to z miejsca zmieniłam ton głosu, wyprostowałam się, ot ,nagle rozpuściły mi się włosy, a ja uśmiechałam się opowiadając o moim mini wylewie. Jednym słowem robiłam z siebie kompletną idiotkę flirtując jako tako z panem asystentem. Wtedy pani doktor mówi:
- Dobrze, proszę się rozebrać do bielizny, zbadamy z kolegą pani odruchy.
I wtedy przypomniałam sobie, że akurat tego dnia mam na sobie czarne prześwitujące stringi, które ilością materiału nadawałyby się bardziej na przepaskę na oko dla pirata niż bieliznę... Oczywiście stanik był do kompletu, tak wiec moje sutki również były na widoku...
Piękny pan asystent cały czas się uśmiechał, później, podczas mojego pobytu w szpitalu, co go mijałam, to zawsze się śmiał...
Ostatniego dnia, gdy żegnałam się z pielęgniarkami i salowymi, usłyszałam:
- No, kochanie, to zdrowia i szczęścia, i pamiętaj, że następnym razem jak do szpitala, to pełne majtki ubieramy!
Wtedy się dowiedziałam, że o mojej bieliźnie na SOR-ze wie cały szpital, łącznie ze stołówką...
Zdarzyło się to parę dobrych lat temu, podczas mroźnej zimy. W naszym domu od kilku miesięcy mieszkał sobie dorastający - a co za tym idzie - niesamowicie żywy owczarek niemiecki, co jest kluczowe dla tej historii.
Mama poprosiła mnie, bym przeszła się do skrzynki w celu sprawdzenia, czy nie przyszła do niej jakaś ważna paczka i przy okazji wzięła psa na spacer. Ubrałam ciepłe buty i kurtkę, psu nałożyłam smycz i poszłam. Dopóki nie wyszłam nie ulicę, wszystko przebiegało całkiem dobrze - zwierzak był uradowany śniegiem, próbował się w nim tarzać, biegał z kąta w kąt (dopiero uczył się chodzić na smyczy i średnio mu się to podobało), ale ja, stojąc na śniegu, miałam nad nim pełną kontrolę. Dopiero z chwilą wyjścia na ulicę dostrzegłam, że jest mi jakoś za ślisko pod stopami, ale zanim dotarło do mnie, czym się to może skończyć, to już się działo.
Zwierzakowi oblodzona ulica spodobała się na tyle, że zaczął po niej szaleńczo biegać, co skutkowało tym, że straciłam równowagę i przewróciłam się, ale on ani myślał się zatrzymać. Skończyło się na tym, że przez następne 500 metrów pies ciągnął mnie za sobą, leżącą na brzuchu i wrzeszczącą, żeby ten się zatrzymał, radośnie szczekając. Jakaś starsza pani akurat wychodziła z kościoła i kiedy nas tak zobaczyła, tyko się przeżegnała.
A mama nie mogła pojąć, jak można tak ubrudzić kurtkę.
Kiedy miałam około dwóch lat, nauczyłam się bardzo płynnie mówić. Mama, jak to mama - tryskała z dumy i lubiła się tym chwalić gościom, których u nas w domu nigdy nie brakowało. Może dlatego też byłam dość odważnym dzieckiem co do kontaktu z ludźmi.
Pewnego dnia odwiedziła nas siostra mojego dziadka i mama rozpoczęła swoje show pod tytułem "takie mam zdolne dziecko". Zawołała mnie do kuchni i poprosiła słodkim głosem "Kochanie, pokaż cioci, jak pięknie potrafisz mówić!". Ja jako bystre dziecko wyczułam podstęp i na złość rodzicielce zaczęłam gaworzyć i udawać, że nie potrafię mówić w jakimkolwiek stopniu.
Po paru próbach mamę już po prostu roznosiło i uniesionym tonem powiedziała, że jak jestem taka niegrzeczna, to mam iść do taty do pokoju. Na co ja oburzona popatrzyłam na nią i powiedziałam najwyraźniej jak potrafiłam "Pocałuj mnie w dupę" i wyszłam.
Całkiem niedawno jedna z nauczycielek zaczęła nas po kolei brać do tablicy. Wzięła jednego z uczniów, który ma wielkie poczucie humoru i jak to facet w wieku 18 lat, najczęściej rozmawia na tematy związane z seksem.
Uważa również, że ma bardzo dużego penisa, nie skrywa się z tym - śmiem przypuszczać, że wie o tym każdy w klasie.
Wracając do lekcji, pani kazała mu coś tam pisać i przy okazji zadawała mu różne pytania związane z tematem. Niestety kolega nie umiał. Babeczce opadły ręce i do niego z tekstem:
- Wiesz co, Maciek? Masz pałę jak stąd do Warszawy!
Kolega podziękował jej za komplement.
Mój brat na lekcji WF-u w gimnazjum miał bardzo kompetentnego nauczyciela.
Klasa ustawiła się do skoku przez kozła. Każdy miał oddać kilka skoków, ale bratu tak się to spodobało, że wepchnął się przed kimś, kto nie chciał skakać.
Kiedy był już w locie, nauczyciel złapał go za rękę i RZUCIŁ NIM O ZIEMIĘ, krzycząc, że to nie jest jego kolej i co on sobie wyobraża. Brat upadł na rękę, która zaczęła go boleć.
Na następnej lekcji nie był już w stanie trzymać długopisu, za co też dostał ochrzan, że co on sobie myśli, że jak ma zrobione zadanie, to nie jest lepszy od reszty klasy i ma sam robić (książka była po mnie i były tam moje notatki).
Wytłumaczył nauczycielce co się stało, ale mu nie uwierzyła.
Jak już zrozumiał, że ręka nie jest po prostu stłuczona, poszedł do lekarza. Lekarz usztywnił na szybko i kazał jechać do szpitala.
4 godziny siedzieli z mamą w poczekalni, aż ich wpuścili na prześwietlenie. Ręka złamana.
Kiedy na następnej lekcji WF-u powiedział nauczycielowi skąd się wzięło złamanie, nie uwierzył mu. Cała klasa potwierdziła. Im też nie uwierzył.
Nikt ze szkoły w to nie uwierzył.
Dodaj anonimowe wyznanie