Jakiś czas temu znajomi moich rodziców poprosili mnie, abym pod ich kilkudniową nieobecność nocowała u nich, pomagając starszej niani zająć się ich roczną córką. Chętnie się zgodziłam.
Jednego dnia podczas mojego pobytu w ich domu nie zapomnę nigdy... Czekałyśmy z panią Bożenką na obiad, gdy nagle zachciało mi się wypuścić z pozoru małego "cichacza". Pech chciał, że kiedy w domu było tak cicho, że można było spokojnie nasłuchiwać własnego bicie serca, wypuściłam najgłośniejszego bąka, jak nigdy dotąd, którego dźwięk odbił się echem o wszystkie ściany. A że się kompletnie tego nie spodziewałam, podskoczyłam na krześle, bo się wystraszyłam. Spaliłam niezłego buraka. Nigdy nie zapomnę wyrazu twarzy pani Bożenki - była zaskoczona i również się wystraszyła.
Postanowiłam, że zaimprowizuję i udam, że nie wiem o co chodzi, więc powiedziałam:
- Ale się wystraszyłam!!
Kiedy zapytała:
- A co to się stało?? Czy to coś w kuchni spadło? - wzruszyłam ramionami.
W czasie, gdy pani Bożenka poszła do kuchni sprawdzić co się stało, ja poleciałam do łazienki, żeby tam wypłakać się ze śmiechu.
Nie wiem, czy ktoś zauważy moją anonimową opowieść.
Będzie ona o bezwarunkowej miłości do ukochanej osoby.
Dzień 22 grudnia, kładłem się już spać zmęczony, nagle do mojego pokoju weszła moja siostra i wzięła sobie batona, nie spodobało mi się to i powiedziałem do niej "sama se kup p*zdo" i odeszła...
Dzień 23 grudnia, siostra wyjeżdżała rano na praktyki (na 8.00), więc wyjechała koło 7.30.
Godzina 7.40, usłyszałem syrenę wozów strażackich, jako że lubię "sprawdzać to co się dzieje" i tym razem pojechałem. Na drodze szklanka, można było jechać jakieś 40 km/h max.
Dojeżdżam do miejsca wypadku (widziałem go już z daleka). Zaparkowałem auto i widzę, że kogoś reanimują... Myślę sobie tak ślisko, nie dziwię się, że ktoś uderzył w drzewo... Idę dalej, mija mnie 2 znajomych i się pytają, czy moja siostra jeździła zielonym lanosem na praktyki, odpowiedziałem, że tak, kazali iść sprawdzić, czy to nie ona. Odpowiedziałem im, że to niemożliwe, bo na 8 musiała być na praktykach (była 7:50), ale podszedłem bliżej i nagle moje serce pękło...
Tak, to było to rozbite auto na drzewie, a lekarze próbowali ją jeszcze ratować, niestety w wieku 18 lat zmarła... Nie mam już pretensji do drzew, do niej... Mam tylko pretensje do siebie, że dzień wcześniej ją wyzwałem od najgorszych... Nie było mi dane się z nią pożegnać, byłem totalnie załamany, że to ona, moja Kasia zawsze uśmiechnięta, wesoła i radosna dziewczyna, właśnie nas opuściła....
Czy to czyta brat, siostra, rodzic, niech wie jedno: kochaj swoich bliskich w każdej sytuacji, nie kłóćcie się, bo nie wiadomo co was czeka. Po prostu kochajcie... Ja mam nadzieję, że gdy się z nią spotkam tam u góry, to ona odpowie mi: "Nic się nie stało, bracie, tutaj będziemy już szczęśliwi".
To uczucie kiedy jesteś tak zmęczony, że w kościele przy przeżegnaniu się zamiast powiedzieć "W imię Ojca, i Syna, i Ducha Świętego, amen" mówisz "jeden, dwa, trzy, cztery, pięć"...
Mój tata przyjechał po mnie i po dwie koleżanki na studniówkę. Nasi partnerzy wcześniej popili, więc stwierdziłyśmy, że nie ma mowy, abyśmy pojechały z którymś z nich. Odwieźliśmy jedną z koleżanek. Akurat napadało śniegu i mój tata utknął w śniegu. Stwierdził, że on popchnie samochód, a ja mam ruszyć. Usiadłam za kierownicą i rura! Auto nadal stoi. No to kolejna próba, silnik wyje, tata niczym Pudzian próbuje popchnąć autko, a to stoi. W końcu zrezygnowany tata puka w szybkę:
- Córka, a zwolniłaś ręczny?
Nie zwolniłam. Po zwolnieniu auto ruszyło.
Cóż, kobieta z blondu wyjdzie, ale blond z kobiety nigdy :)
Nauczyciel zabrał mi na lekcji telefon, bo sprawdziłam godzinę. Na tapecie był napis po hiszpańsku (uczyłam się hiszpańskiego), oznaczający "Nie dotykaj mojego telefonu idioto".
Pan spytał się, co to znaczy.
Powiedziałam mu to słowo w słowo.
Dostałam uwagę za obrazę nauczyciela.
Pewnego razu wracałam bardzo późno z pracy i nawet nie wiecie jakie było moje zaskoczenie, gdy weszłam do domu, a moi kochani rodzice zabawiali się na blacie w kuchni. Nie żeby coś, ale w wieku 80 lat mieć jeszcze na to siły, po prostu szacunek! :)
Ostatnio byłam u lekarza (nie było to w Polsce i wszystko jest okay).
Chwila rozmowy, opowiadam pani doktor co mi dolega, a ona zapisuje wszystko na komputerze, po chwili mówi, że chyba wie co mi dolega, ale idzie się skonsultować.
Nie mogłam się doczekać, wiec sprawdziłam co tam było...
Pani doktor wpisywała i szukała wszystko w Google...
Walnę prosto z mostu.
Zwymiotowałam na partnera na moim ślubie w momencie przysięgi. Tak, przed całym kościołem.
Ale to nie koniec.
Na weselu rzygałam jeszcze trzy razy, w tym do łazienki udało mi się dobiec raz.
Jestem w gimnazjum. Jestem wesołą nastolatką. Zawsze się uśmiecham. Nie potrafię tego opanować. Nawet gdy nie powinno mi być do śmiechu, ja się śmieję. Więc nauczyciele uważają mnie za arogancką, ironiczną i olewającą wszystko.
Tydzień temu na pracy klasowej z fizyki, gdy po 10 min skończyłam cały sprawdzian, wcześniej w ogóle się nie ucząc, byłam bardzo ucieszona! Praca była mega łatwa. Ciągle się uśmiechałam, a nauczycielka dziwnie się na mnie patrzyła. Na przerwie miałam atak głupawki. Na kolejnej lekcji również się śmiałam, aż nauczycielka zaczęła zwracać mi uwagę i pytać, czy dobrze się czuję.
W piątek miałam rozmowę z wychowawcą, psychologiem szkolnym i z dyrektorem. Pytali się mnie co biorę, przeszukali moją szafkę szkolną, plecak i kieszenie. Oczywiście nic nie znaleźli. Byłam ucieszona, bo kto by nie był, jak by okazało się, że miał rację i nieomylni nauczyciele się pomylili? Każdy!
Dodam tylko, że przeskoczyłam dwie klasy w podstawówce i nie jestem jeszcze dojrzała psychicznie, choć gdy chcę, to potrafię. Te dwa lata różnicy w gimnazjum to jest ogromna przepaść.
Ale wracając do oskarżeń o narkotyki, nauczyciele mi nie wierzą.
Ludzie! Nie każda wesoła nastolatka to ćpunka!
Czwarta klasa podstawówki. Pani oddała sprawdzian z niemieckiego, muszę przyznać, że z niechęcią spoglądałam na kartkę - a raczej ocenę.
Nauczycielka kazała przeliczyć punkty i w razie zastrzeżeń - podnieść rękę. W tym momencie wpadłam na brawurowy pomysł.
Podniosłam rękę: A mama mówiła, że pani to jej daleka kuzynka!
Trochę zdziwiona i zmieszana nauczycielka rzuciła tylko krótkie: A co to zmienia?
Na co rezolutna ja udzieliłam krótkiej i treściwej odpowiedzi: OCENĘ.
PS Nie, to jednak niczego nie zmieniło...
Dodaj anonimowe wyznanie