Do wczoraj miałam króliczka. Miałam.
Po rozstaniu z chłopakiem został mi tylko on. Budził mnie szarpiąc za włosy, wskakiwał na kolana. Wczoraj, korzystając z piękniej pogody zabrałam go na spacer do pobliskiego parku. Wszystko było pięknie, dopóki nie podbiegł do nas jakiś menel i po prostu go zadeptał.
Właśnie wyszłam z komisariatu, jestem oskarżona o pobicie z uszczerbkiem na zdrowiu. Ale równie dobrze mógł i mnie w tamtym parku zabić. Mój mały przyjaciel nie żyje, straciłam już wszystko.
Od roku pracuję w ośrodku, w którym przebywają chorzy, starzy ludzie. Dziś byłam świadkiem najpiękniejszego dowodu miłości.
Jeden z naszych pensjonariuszy po obiedzie zniknął. Zgłosiłam to do kierownika. Szukaliśmy go po całym ośrodku i nic, nie ma go. Minęły 3 godziny, w tym czasie szukaliśmy go nawet w okolicach ośrodka. Nasze poszukiwania były bez sensu. Nagle zadzwonił telefon kierownika i okazało się, że nasza zguba jest w ośrodku, gdzie znajduje się jego żona. Warto dodać, że te dwa ośrodki dzieli 50 km.
Wraz z kierownikiem pojechaliśmy po niego. Siedział przy łóżku swojej żony, która jest chora na raka. Delikatnie całował jej dłonie i mówił do niej. Kobieta ledwo żyła. Po powrocie do naszego ośrodka zapytałam naszego pensjonariusza, jak on się tam znalazł. Spojrzał na mnie, uśmiechnął się i powiedział: "Bo wie pani, miłości nic nie jest w stanie rozłączyć, nawet te kilometry".
Cudownie było zobaczyć ten obraz miłości.
Przychodzi ksiądz na kolędę. Modlitwa, rozmowy, ogólnie miła atmosfera :) Po wszystkim ksiądz się zbiera i przy wyjściu dostrzegł cichą, nie odzywającą się mnie, głaszcze mnie po głowie i rzecze:
- A ty, dziecko, do której klasy chodzisz?
- Yyy... jestem na drugim roku studiów, proszę księdza.
Ksiądz cofnął rękę jak poparzony i odparł:
- Ooo! To już prawdziwa kobieta!
Reszta familii nie wytrzymała i gruchnęli śmiechem.
1,5 metra człowieczka może zmylić :)
Październik, rok 1997. Do szpitala trafia 20-letnia ciężarna kobieta, której dziecku nie śpieszyło się na świat, 12 dni po terminie już jest. Lekarze robią badania, dają leki na wywołanie skurczy i na porodówkę, bo dziecko jest źle ułożone - ułożenie twarzyczkowe.
Zaczyna się akcja porodowa, kobieta rodzi siłami natury, ponieważ lekarze nie pomyśleli nad tym, by zrobić cesarkę. Wszystko trwa długie godziny, kobieta ma już coraz mniej sił. Zaczyna opadać z sił i przestawać przeć. Słyszy kawałek rozmowy, gdy lekarze rozmawiają się ze sobą i zdanie "Którą ratujemy? Jedna musi umrzeć". Kobieta w myślach modli się, by ratowali jej dziecko, przecież będzie miał się kto nim zaopiekować. Potem czuje jak lekarz naciska na jej brzuch, by dosłownie wypchać dziecko, a ona widzi biały tunel, jasność, do której idzie i piękną łąkę. Tylko ktoś nie pozwala jej tam iść, wypycha ją, mówiąc, że to jeszcze nie jej czas.
Dziecko rodzi się, dostaje 5 punktów w skali Apgar, trafia do inkubatora. Kobieta po odzyskaniu przytomności trafia na sale poporodową i usypia. Ale nie na długo. W nocy budzi ją pani doktor z informacją, że nie wiadomo, czy dziecko przeżyje dobę i czy ma wybrane imię, bo pielęgniarki chcą ochrzcić dziecko. Kobieta podaje imię i zaczyna płakać, tej nocy już nie uśnie.
Dziecko przeżyło tę noc, a nawet i kolejną . Potem były diagnozy, że dziewczynka zacznie chodzić dopiero w wieku 5 lat, a pierwsze słowa może zacząć wymawiać ok. 3 roku życia. Miała też być opóźniona w rozwoju o 2 lata od rówieśników.
Mała pierwsze słowo wypowiada jak ma 1,5 roku. Gdy ma 2 latka, stawia pierwsze kroki. Potem szkoła podstawowa, uczy się dobrze, w niczym nie dostaje od rówieśników, ale i tak życie daje jej w kość, choć ona się nie poddaje. Potem gimnazjum - nauka idzie jej OK, nie odstaje od rówieśników. A teraz chodzi do 3 klasy technikum, a wiedzą, mimo nieprzesiadywania nad książkami, może przebić niejednego. Od małego walczy, dzięki czemu jest silna.
Cześć, tu JA, ta dziewczynka, która miała nie przeżyć najpierw porodu, a potem doby :)
Od 2 tygodni się odchudzam, mam kilka zbędnych kilogramów, toteż trzeba było się za siebie wziąć - dieta, ćwiczenia i takie tam.
Założyłam dzisiaj rano czarne spodnie, jednak jakoś dziwnie się układały, były to tu, to tam za luźne. Pierwsza myśl: PEWNIE SCHUDŁAM! Tak, przecież wczoraj byłam na siłowni, niemożliwe, schudłam aż jeden rozmiar, a więc dieta i zdrowy styl życia się opłacają!
Wróciłam przed chwilą do domu.
Nie, nie schudłam.
To były spodnie mojej mamy sprzed kilku lat, kiedy to w ciąży się roztyła.
Nadal jestem gruba :(
Mając 19 lat uwielbiałam imprezować, korzystałam z życia na maxa. Byłam żywą i energiczną osobą. Miałam wielu przyjaciół. Przechodząc do sedna. Po maturze razem z przyjaciółmi wybraliśmy się na tygodniowy wyjazd, żeby się zabawić i odpocząć po wielu romantycznych nocach spędzonych z matematyką. Podczas jednej z imprez poznałam Tomka, który swoją urodą przyciągał wiele dziewczyn. Z małymi wyjątkami, do których ja się zaliczałam. Pierwsze co o nim pomyślałam to "typowy cwaniak". Mieszkał od nas 60 km. Spotykaliśmy się dosyć często, jeździliśmy na wspólne wyjazdy.
Coraz więcej czasu spędzałam w jego towarzystwie, zdałam sobie sprawę, że jestem w nim po uszy zakochana. Jak się później okazało, on także. Byłam typem osoby, która nie angażowała się w żadna związki, nie lubiłam zobowiązań. Ale spróbowałam. Było cudownie. Troszczył się o mnie, wspierał, jednym słowem - ideał. Po 4 latach związku nastał okres, że miałam nudności i co jakiś czas wymiotowałam. CIĄŻA - pomyślałam. Bardzo się ucieszyłam. Poszłam zrobić badania.
Jednak lekarz postawił inną diagnozę. Miałam guza mózgu. Minął spory czas, zanim przyswoiłam do siebie tę informację i zebrałam się, aby powiedzieć o fakcie chłopakowi, przyjaciołom i rodzinie. Chłopak nie mógł się z tym pogodzić, przyjaciele, ci "prawdziwi", wraz z rodziną mnie wspierali. Z dnia na dzień byłam coraz słabsza. Podjęłam się leczenia. Pewnego dnia mój cudowny chłopak oświadczył mi, że nie możemy być już razem. Jestem innym człowiekiem. Wyglądam inaczej. Nie zasługuję na miano jego "żony". On chce się nadal bawić, a ja już nie mam predyspozycji do tego. Ot! Cała prawda wyszła na jaw.
W moim życiu musiał nastąpić przełom, aby zrozumieć kto należy do "prawdziwych" przyjaciół. Bardzo ciężko to zniosłam. Nie mogłam się pogodzić z tą sytuacją. Ale dziękuję rodzinie, że była i jest przy mnie. Po powrocie do zdrowia (wraz z wyglądem) przyszedł Tomek i powiedział, że chce zacząć od nowa razem ze mną. Wyśmiałam go i to ja mu oświadczyłam, że zaczynam całe moje życie od nowa i bardziej będę przykładała uwagę na to z kim się wiążę. Odszedł w niepamięć.
Teraz mam 34 lata, dwójkę kochających dzieci, cudownego męża Piotra i jestem w pełni zdrową, szczęśliwą kobietą.
Od niedawna biegam, próbując ze słonia stać się gazelą, coby nie wypaść źle na weselu siostry.
Jak każdy biegacz mam pewną swoją ulubioną trasę, znaczy miałam do dzisiaj, ot, taka dróżka przez osiedle. Mieszkańcy ogółem 60+, no ale przywykli do intruza tuptającego co dzień pod oknami i nawet czasem odpowiadają na moje zdechłe dzień dobry :)
Niestety, spośród całkiem miłych babć i dziadziusiów, dziś natrafiłam na typowego Janusza, który przy swojej bramce strzygł żywopłot. Na moje powitanie odwrócił się, a jego pies zaczął ujadać przez zamkniętą bramkę. Nie przejęłabym się tym, gdyby nie to, że kilka sekund później Janusz otworzył ją i wypuścił bestię prosto na mnie...
Dostałam takiego speeda, że o mało nie spaliłam gumy w moich adasiach. Na szczęście po blisko kilometrze psina się zmęczyła i odpuściła, a ja zawdzięczam Januszowi mój pierwszy trening interwałowy.
Mimo wszystko nie polecam. Chyba czas szukać ścieżek na odludziu.
To było kilka lat temu, podczas jednej z lekcji w gimnazjum, do którego uczęszczałem. Mieliśmy wtedy religię z katechetką, więc wyłączyłem się na chwilę, uciekając w świat marzeń i fantazji. Siedziałem w jednej z ostatnich ławek i patrząc z rozmarzeniem przez okno, popijałem sok jabłkowy. Myśląc o czerwonym ferrari, wziąłem potężny łyk soku, gdy nagle słyszę donośny głos katechetki:
- Wypluj to!
Na co ja, przestraszony wykonałem jej polecenie i niczym szlauch spryskałem siedzącą przede mną koleżankę. Klasa w jednym momencie ucichła, wszyscy wzrok na mnie, a ja niczym pies ze wścieklizną i śliną toczącą się z ust, wlepiłem wzrok w przerażoną katechetkę, a koleżanka, którą oplułem, zaczęła zwijać się w takich konwulsjach, jakbym co najmniej wbił jej nóż w plecy. Spojrzała na mnie wzrokiem dziewczynki z popularnego ostatnio mema, po czym przerwała pogrzebową ciszę zwrotem:
- Po*bało cię?
Skończyło się na tym, że klasa udusiła się ze śmiechu, katechetka wstawiła mi uwagę, za picie napoju w trakcie lekcji, a koleżance za używanie wulgaryzmów. W akcie przeprosin oddałem jej swoją bluzę, żeby nie było widać żółtawych plam po soku jabłkowym na jej białej bluzce.
Gdy kilka minut później zadzwonił dzwonek, nadal czerwony jak burak wyszedłem z klasy z kolegami, którzy nie powstrzymując się od śmiechu wytłumaczyli mi, że katechetka krzycząc "wypluj to!" zwracała się do jednego z nich, który zapytał się jej, co by było gdyby ktoś podpalił szkołę. Do końca gimnazjum żartowali, że w razie pożaru Paweł (czyli ja) ugasiłby ogień opluwając całą szkołę sokiem jabłkowym.
PS. Koleżanka oddała mi bluzę i nie, nie jesteśmy razem ;)
Niedawno pojawiło się tu wyznanie dziewczyny, która pomogła cukrzykowi na przystanku. Nie wiem, czy dotarło na główną, ja przeczytałam je w poczekalni. I chociaż pod wyznaniem wypowiedziało się kilka osób obeznanych z tematem, większość komentarzy brzmiała: brawo! Świetnie zrobiłaś! - co sugeruje, że te kilka osób mogło komentarzy nie przeczytać, zapamiętać postawę z wyznania jako wzorcową i tak się zachowywać.
O co chodzi? Autorka wyznania spotkała na przystanku słaniającego się pana z opaską cukrzyka na ręku. Nie oceniam prawdziwości wyznania (chociaż cukrzyk nie nosiłby opaski z napisem "podaj mi insulinę", dlaczego - niżej), ale myślę, że bardzo ważne jest wypunktowanie kilku rzeczy, żeby kogoś z dobrych chęci po prostu nie zabić:
1. Nie ma dwóch rodzajów cukrzycy: "hipoglikemicznej" i "hiperglikemicznej". Typów jest kilka, w tym dwa główne: I i II. I to w skrócie brak wytwarzania insuliny przez organizm, II - oporność tkanek na insulinę. W obu to typach zdarza się hipo- i hiperglikemia, zależnie od tego, czy cukrzyca jest rozpoznana i jak dobrze jest leczona, jak ktoś przestrzega dawek, czy nie wziął najpierw insuliny, a potem zapomniał zjeść...
2. Jeżeli widzisz cukrzyka, który mdleje, znacznie bardziej prawdopodobna jest hipoglikemia. Dlatego jeśli już coś robić bez możliwości porozmawiania z samym cukrzykiem, bo nie wie co się dzieje dookoła, to dać do picia colę albo rozpuszczoną glukozę, o ile jest dostępna. Jak napisał ktoś w komentarzu pod tamtym wyznaniem, to go nie zabije, jeśli ma hiperglikemię, a jeśli hipo - to podanie insuliny z dużym prawdopodobieństwem może zabić
3. NAJPIERW wzywamy pomoc, jeśli wiemy, że dzieje się coś poważnego, a potem zaczynamy działać sami.
4. Człowiek bez odpowiednich uprawnień NIE MOŻE podać komuś leków. Takiej "dupereli" jak insulina również, uzasadnienie powyżej. Jeśli ratowany zginie, bardzo słusznie zostanie się oskarżonym o nieumyślne spowodowanie śmierci.
Dlaczego to piszę, chociaż wyznanie to z pewnością nie jest? Mój dziadek jest diabetykiem i bardzo bym nie chciała, żeby ktoś go kiedyś we wspomniany w wyznaniu sposób "ratował".
Że autorka tamtego wyznania w ogóle zareagowała - chwali się.
Mój tata od dawna ma problemy ze wzrokiem. Często kupował najmocniejsze "sklepowe" okulary, jakie tylko mógł znaleźć, ale i tak były one za słabe. Nigdy nie słyszałam jak narzeka, że słabo widzi i potrzebuje czegoś lepszego. Wielokrotnie namawiałam go, by poszedł do okulisty, ale on zawsze mówił, że nie ma czasu i dobrze mu z tymi okularami, które ma.
Kilka dni temu udało mi się go nareszcie namówić na wizytę. Badanie trwało długo, bo wada była spora i tata był u okulisty pierwszy raz od ok. 15 lat. Po wyjściu powiedział tylko, że fajnie, że będzie miał nowe okulary. Nic więcej. Zero jakiegokolwiek entuzjazmu. No ale pomyślałam, że to może być spowodowane jego zmęczeniem po pracy.
Dzisiaj byliśmy odebrać nasze okulary (też sobie sprawiłam :)). Weszliśmy, przymierzyliśmy okulary, zapłaciliśmy (a właściwie w większości zapłacił tata) i wyszliśmy. Od tego momentu widziałam tatę pierwszy raz od dawna w okularach. Przy okazji udaliśmy się do sklepu, bo tata strasznie nalegał. Nie rozumiałam po co, no ale nie sprzeczałam się. Później wszystko stało się jasne. Mój tata był tak szczęśliwy, że nareszcie widzi wyraźnie, że zaczął mi czytać wszystkie ceny i skład produktów. Cały czas mówił, że sprawdzi ile to kosztuje, chociaż dobrze wiedział, bo nie pierwszy raz to kupował. Po wyjściu jeszcze długo mówił jakie piękne kwiatki rosną komuś w ogrodzie i jakie ktoś ma rejestracje w aucie.
Moment, w którym słyszałam to wszystko co mówił mój tata, kiedy widziałam jego uśmiech i radość... Nie do opisania. Widok i uczucie zdecydowanie lepsze, niż wygranie w totka :)
Dodaj anonimowe wyznanie