#Su4o5

Miałam wtedy 6 lat. W miejscowości niedaleko mnie zapisałam się do szkoły muzycznej. Większość dzieci która również chciała się uczyć gry na jakimś instrumencie była od mnie dwa lata starsza lub młodsza. Była jeszcze jakaś 10 latka i on. Chłopak metr dziewięćdziesiąt. Z powodu iż nie należałam do rodziny wysokich, sama byłam tak zwanym "kurduplem". Sięgałam mu do pasa, lecz nie przeszkodziło mi to by następnego dnia chodzić po szkole i rozpowiadać koleżankom, że znalazłam miłość mojego życia. Co najlepsze- nie zamieniłam z nim żadnego słowa a on miał.... 16 lat.

Do szkoły dostaliśmy się oboje. Okazało się, że nawet poszliśmy na ten sam instrument. Nie no to przecież przeznaczenie! Tylko był jeden problem... Na lekcje przychodziła z nim pewna dziewczyna. Zawsze czekała na niego i chodzili razem za rękę. W mojej małej główce dostałam okropnego olśnienia: ona chce mi odebrać chłopaka! A my przecież jesteśmy sobie przeznaczeni!

Musiałam działać. Jako że mój ukochany miał lekcje zaraz po mnie wiedziałam, że spotkam tę dziewczynę i będziemy mogły porozmawiać sam na sam. Gdy wychodziłam z klasy minęłam się w progu z moim ukochanym. Posłałam mu uśmiech który od razu zamienił się w chęć mordu gdy zobaczyłam tę dziewczynę. Po zamknięciu się drzwi podeszłam do niej i powiedziałam, że musimy porozmawiać na osobności. Była trochę zdziwiona ale zgodziła się ciągle mówiąc z uśmiech na twarzy, że jestem słodka czy coś. Mnie osobiście bardzo to denerwowało. Zaprowadziłam ją w jakiś kąt i z spokojem(jak to bywa w różnego rodzaju bajkach i filmach których się naoglądałam) powiedziałam coś w stylu: „odczep się od Michała. Jest mój! Nie zepsujesz naszej miłości!”.

Myślałam, że zacznie mnie przepraszać a ona się śmiała! Bezczelna. Popłakałam się. Ona wtedy się uspokoiła i zaczęła ze mną rozmawiać o mojej "miłości" do jej chłopaka. Na końcu stwierdziłam, że jest całkiem spoko dziewczyną i ostatecznie mogę jej odstąpić Michała.

Tak oto moi drodzy, wyglądała moja pierwsza miłość.
Niestety nie jesteśmy razem, i nie mamy dzieci.
Ostatnio widziałam ich chyba na mieście z wózkiem, więc im w przeciwieństwie do mnie się powiodło :-)
Pozdrawiam singlów!

#vCms6

Dzisiaj rano jak to zwykle ja zaczęłam dzień od porannej kawki :) Ale to najmniej istotne. Zatem siedziałam rano w kuchni i słyszę dzwonek do drzwi, bardzo się zdziwiłam, bo było ok. 10, a ja nie spodziewałam się gości. Otwieram, patrzę, a to nie kto inny jak Świadkowie Jehowy. 

Były to dwie młode panie ok. 30 lat, ładnie się przywitały i wtedy nawiązał się dialog:
- Dzień dobry, czy możemy porozmawiać o Bogu ? - pytają mnie. Ja zazwyczaj szybko zbywam takich ludzi, ale wtedy przypomniał mi się tzw. "suchar", mianowicie:
- Dzień dobry, ależ oczywiście możemy porozmawiać, ale najpierw mam do pań pewne pytanie, jeżeli na nie odpowiecie poprawnie, znajdę chwilę czasu na rozmowę.

Zgodziły się, więc ja kontynuowałam:
Więc moje pytanie: Czy wiedzą panie co robi Jezus z tatuażami? - pytam je, oczywiście poważną miną. Kobiety były w osłupieniu, ale dociągnęłam do końca.
Powiem szczerze, że jeszcze takiego zdziwienia nie widziałam, spojrzały po sobie i spojrzały na mnie pytającą miną, więc ja im na to:
- " JE...HOWA"- odpowiedziałam , wciąż z powagą, ale przyznam, nie umiałam już wytrzymać.

Panie grzecznie przeprosiły i poszły. Jeszcze w życiu się tak nie uśmiałam, a panie pewnie już u mnie nie zawitają :)

#nwJPG

Historia o dresach i metalowcach.

Sam mieszkam w domu jednorodzinnym, ale w "obwodzie" mojej zarówno podstawówki jak i gimnazjum znalazły się kamienice z mieszkaniami socjalnymi, gdzie ulokowano największa patologię miasta, jak i blokowiska pełne barwnej młodzieży, a nawet dom dziecka... Także początkowe etapy edukacji współdzieliłem z typowymi sebkami. 

Oczywiście kiedy mieli po 7 lat, tacy nie byli, ale sporo z nich zakończyło swoją edukację na gimnazjum i zasiliło szemrane towarzystwo na osiedlach. Ale nie ma co, chłopaki z osiedli o kolegach ze szkoły nie zapominają. Szczególnie, że z wieloma z nich się widziałem codziennie przez 9 lat edukacji. 

Sam jakoś w gimnazjum zboczyłem na ścieżkę ciężkiej muzyki i tak mi zostało i mój wygląd to zdradza... czym od czasu do czasu prowokuję różne zaczepki ze strony dresiarni różnej maści.

Jakiś czas temu wracałem już późnym wieczorem z imprezy. W bramie jak to w bramie, stoją dresiarze i są zajęci swoimi sprawami.
- Ej, kurwa brudasie! - Słyszę nagle z ich strony.
- Kurwa, to mój kumpel z podstawówki, jeszcze raz go brudasem nazwiesz to ci przypierdolę - dodał bliżej niezidentyfikowany głos... Chociaż mam swoje podejrzenia.

#fQprV

Mam 29 lat, mieszkam razem z mężem, synkiem i moją mamą.
Mój ojciec zmarł, gdy byłam dzieckiem. Mama żyje ze skromnej emeryturki. Nam też się nie przelewa.
Krótko po naszym ślubie w 2009 r mama zachorowała na raka. Moje rodzeństwo, brzydko mówiąc, umyło ręce. Ty z mamą mieszkasz, to ty się nią opiekuj.
Badania, wizyty prywatne, leki kosztowały majątek. Dla mojego męża było oczywiste zrezygnować z planów, marzeń, inwestycji na kilka lat, biorąc duży kredyt na leczenie mamy. "Bo mamę masz jedną"...

W tej chwili mama żyje. Jak może, to nam pomaga w opiece nad brzdącem.
Dla mojego męża jest jak własna matka, nie teściowa. I nie zawahałby się postąpić tak raz jeszcze :)

#Air8H

Pewna kobieta z pięcioletnim stażem małżeńskim, pytana wielokrotnie "na co czekacie?", "dlaczego nie macie jeszcze dzieci?", "kariera wam już całkiem przysłoniła prawdziwe wartości", "młodsza nie będziesz" itd. Kobieta ta uśmiecha się i ma gotowe odpowiedzi, że na wszystko przyjdzie czas, to nasza sprawa...

Kobieta wraca do domu i płacze, bo:
- Starają się o dziecko od 4 lat
- Swoją wyczekaną pierwszą ciążę straciła w 3 miesiącu
- Wie, że byłaby wspaniałą matką, ale nią nie zostanie
- Wie, że jej mąż byłby cudownym ojcem, a ona nie może mu tego dać
- Płacze, ponieważ kwestia ta jest powodem kryzysu w jej małżeństwie
- Płacze, bo jedni i drudzy rodzice chcieliby być już dziadkami
- Płacze, gdy widzi kobietę w wysokiej ciąży z alkoholem i papierosem w ręku
- Płacze, bo już wybrała imiona
- Płacze, bo dziecko to jej jedyne marzenie
- Płacze, bo ma pusty pokój w swoim domu z łóżeczkiem dla dziecka, które straciła
- Płacze, bo jedyne co może kupić w Dniu Dziecka to znicz....

Tą kobietą jestem ja.
Nie pytaj, nie oceniaj, uszanuj... Przemilcz.

#n2suK

Moja mama miała raka jajników. Obawiała się, że jej córki dziedzicznie mogą być narażone, dlatego też od zawsze mocno kontrolowała nasze miesiączki, ich bolesność, regularność.

Gdy moja siostra miała ok. 14 lat i dopiero wkraczała w życie dorosłej kobiety - stało się. Zaczęło ją mocno boleć w dolnej części brzucha. Było to jakoś niedługo po tym, jak mama wyszła z choroby, tak że wszyscy w rodzinie tworzyli już w głowach najgorsze scenariusze.

Mama pojechała z siostrą na badania. Młoda lekarka powiedziała, że na USG widać dużą torbiel na jajniku.
Minęło parę dni, ból był coraz większy. Płacz, rozpacz i zastanawianie się co robić dalej nie trwało jednak długo - drugi lekarz po przeprowadzeniu kolejnego badania powiedział, że to nie torbiel, a masy kałowe, które pewnie są przyczyną boleści (kto miał zatwardzenie, ten wie).

Rak okazał się być po prostu gównem na zakręcie.

Wszystko skończyło się dobrze, do dziś wszystkie jesteśmy zdrowe. Dziewczyny, badajcie się!

#DrHk4

O zbieżnościach nazwisk słów kilka :)

Kilka lat temu nasz perkusista postanowił zrobić prawko. Zapisał się, po teorii przyszedł czas na jazdy. Przychodzi na plac, wyciąga rękę, żeby się przywitać z nauczycielem, i wywiązuje się dialog:

Nauczyciel: Krzyżak.
Kolega: Pająk.
Nauczyciel: Napiernicza się pan?!

Kolega musiał pokazać dowód osobisty, żeby udowodnić, że się nie napiernicza z nazwiska nauczyciela, za to wszystkie jazdy minęły już na luzie, a kolega zdał za pierwszym razem :)

#jTxmU

Mieszkam na wsi. To istotne w tej historii. Mamy trzy domy dalej pewną piekielną sąsiadkę. Typ "ja muszę wszędzie być i wszystko wiem lepiej". Odkąd tylko pamiętam, stwarzała wszystkim naokoło problemy. A to jakieś dziecko jej "dzień dobry" nie powiedziało, a to sąsiadka za blisko płotu posadziła drzewko, a to naprzeciwko stała kałuża... Czepiała się dosłownie o wszystko. Pewnego dnia jednak miarka się przebrała.

Wczesną wiosną, zaczęły się roztopy, okazało się, że zalało nam ogród i piwnicę, a tak zwane "rowy" wody nie chcą odbierać. Dla wszystkich jasne było, że zaraz będziemy mogli z domu wypływać kajakiem, więc trzeba wezwać straż. Sytuacja zgłoszona - straż przyjechała, rozciągnęli węże i zaczęli wodę wybierać. Moja mama poszła rozmawiać ze strażakami, a ja tymczasem parzyłam sobie ciepłą herbatę... Wtedy usłyszałam krzyki. Charakterystyczny jazgot naszej "ukochanej" sąsiadki. Podeszłam do okna zobaczyć co znowu wymyśliła i zamarłam. Stała przy mojej mamie i krzyczała, że to MY sobie SAMI zapchaliśmy rowy i celowo tę wodę zbieramy :D

Przez moment się z tego śmiałam, podobnie jak strażacy, którzy postanowili zignorować to babsko i wrócić do pracy... Ale kiedy usłyszałam jak wyzywa moją mamę z tegoż oto szlachetnego powodu i grozi jej, że zaraz wezwie policję - nie wytrzymałam. Miałam wtedy może z 16 - 17 lat, ale jak stałam, tak wyskoczyłam na dwór, wystrzeliłam jak z procy na ulicę i dotarłam do sąsiadki. Kiedy mnie zobaczyła, uśmiechnęła się i zapytała złośliwie, czy wiem, że moja matka zapchała rów? Uśmiechnęłam się najbardziej ironicznie, jak tylko umiałam, schyliłam do jednej z ostatnich zasp śniegu i zgniotłam w rękach kształtną, pokaźnej wielkości kulkę. Spojrzałam tej jędzy prosto w oczy i odparłam:
- Nie. Ale wiem, że Ty się teraz zapchasz.

Po czym zwyczajnie rzuciłam jej śniegiem prosto w twarz. Nigdy przedtem, ani nigdy później nie widziałam tak zdziwionej osoby. Może to dlatego, że dotychczas uważano mnie za spokojną osobę, a może dlatego, że jako pierwsza odważyłam się jej jawnie przeciwstawić.

Od tamtej pory sąsiadka nigdy więcej nie miała do nas żadnych problemów. Nigdy też się nie odezwała. Jak widać, w prosty i skuteczny sposób dosłownie ostudziłam jej zapał do kłótni.

#GyRoe

Ja, dziewczyna od zawsze ambitna, z planem na przyszłość. Wzorowa uczennica od podstawówki, rodzice wbijali mi do głowy, by zostać kimś wielkim. Ba, sama tego chciałam - marzyłam o karierze naukowej.

Po świetnie zdanej maturze oczywiste było, że pójdę na studia. Na studiach zostałam tak długo, że zrobiłam doktorat i zostałam wykładowcą akademickim. Wiele publikacji i konferencji za mną. Byłam jednym z bardziej szanowanych specjalistów w kraju w swojej dziedzinie.

Ale pewnego dnia, mając lat 30 i kilka obudziłam się i chciałam coś zmienić w swoim życiu.

Rodzinie powiedziałam, że zaocznie zaczynam studiować nowy kierunek studiów, a tak naprawdę... Zaczęłam jeździć do innego miasta do szkoły dla przyszłych fryzjerów. Nie inaczej - poważna pani doktor uczyła się zawodu fryzjera.

Po ukończeniu kursów rzuciłam pracę na uczelni. Znajomi z pracy i najbliżsi pukali się w czoła. Ja jednak wiedziałam, że to właśnie tego chcę - kontaktu z prawdziwymi ludźmi, a nie oficjalnych rozmów zza akademickiego pulpitu.

Założyłam swój salon i chociaż zarabiam dwa razy mniej niż parę lat temu, to mam coś więcej - spełnienie i wielką satysfakcję.
Dodaj anonimowe wyznanie