Wychowałem się w centrum Olsztyna, w pobliżu był zamek i starówka najlepsze miejsce dla chłopców do zabawy w berka albo tym podobne.
Kiedyś ganiając się przy zamku starałem się uciec po murze, który wyglądał w ten sposób ze jedna seria cegieł wystawała następna się chowała i tak na zmianę, próbując zejść po nim łapiąc się pierwszej ceglanki u góry zobaczyłem tylko jak ona leci w dół a ja od razu za nią.
Spadłem z wysokości około 7 m , leżałem tam na dole i nie mogłem złapać tchu, koledzy zanieśli mnie na taki wielki drewniany stragan. bo był wtedy jakiś jarmark albo coś w tym stylu i tam dochodziłem do siebie dość długi czas, potem wstałem i pobiegłem się dalej bawić. Rodzice nie wiedzą do tej pory.
Działo się to kilka dni temu ale złość trzyma mnie do tej pory. Jak wyglądam? Niski, siłownię omijam szerokim łukiem, ogólnie nie ma się czego bać. Wracam z pracy, zmiany albo od 8-17 albo 17-2, niestety tym razem miałem II zmianę. Godzina prawie 3 na zegarku gdy wysiadłem z nocnego autobusu razem z jakąś kobietą którą pierwszy raz w życiu widziałem. Niestety nie podjeżdża on pod mój docelowy przystanek i resztę drogi trzeba przejść z buta. Mało tego jedyna droga z tego miejsca do mojego domu prowadzi przez ledwo oświetlony las. Słuchawki na uszy i jazda.
Normalnie przechodzę go w jakieś 5 minut, ale z racji zmęczenia po pracy i braku światła podróż trwałaby jakieś 15 minut. No właśnie, trwałaby gdyby nie wspomniana wcześniej kobieta. Idąc przed siebie miałem ją totalnie gdzieś, nie obchodziła mnie ani trochę, jedyne co zaprzątało moją głowę to cieplutkie łóżko. Moje półsenne marzenie zostało przerwane przez gaz pieprzowy tejże paniusi i waleczne okrzyki o jeba*ych gwałcicielach.
Od dziecka miałam okropne łaskotki, potrafiłam nawet posikać się ze śmiechu, gdy ktoś torturował mnie w ten sposób. Jednak to, co zdarzyło się jakiś czas temu, przebija każdą sytuację wynikłą z mojej "przypadłości".
Ja i mój chłopak zdecydowaliśmy się w końcu na coś więcej, byłam nieco zestresowana, ze względu na to, że był to mój pierwszy raz. Wszystko szło gładko, buziaczki, pieszczoty, idealna atmosfera. Wreszcie wyskoczyliśmy z ciuszków i mój chłopak zaczął wykonywać coraz śmielsze ruchy.
W pewnym momencie, jego dłoń zaczęła smyrać moją talię, nie mogąc powstrzymać śmiechu, parsknęłam mu w twarz. Zdziwiony, dalej mnie dotykając, zapytał co się dzieje. Ja nie mogąc nic wymówić przez śmiech, spojrzałam tylko wymownie w dół, gdzie jeździł rękoma. On jednak najprawdopodobniej uznał, że mój wzrok powędrował w kierunku jego małego przyjaciela, bo speszony i z urażoną miną zaprzestał swoich czynności, odsuwając się.
Tak właśnie cała atmosfera gdzieś przepadła, a ja musiałam zapewniać mojego chłopaka, że nie szydziłam z jego sprzętu. Przy następnym podejściu odpuścił sobie smyranie.
W dzieciństwie uwielbiałam jak jedzenie chrupie, z tym że nie zawsze musiało być to jedzenie
- kreda - bleee, wydaje się chrupka, ale po ugryzieniu namięka
- cement, tylko ładnie pachnie
- piasek, całkiem fajnie, ale tylko w małych ilościach, potem robi się błoto
- hitem okazał się pumeks, jadłam go nałogowo odgryzając najpierw bokiem, mega przyjemne uczucie
Jakim cudem ja mam jeszcze zęby...
Czasem z siostrą dla zabicia czasu gramy w grę pt. "słowo i piosenka". Skrócony opis zasad: Ja podaje słowo, siostra musi zaśpiewać (istniejącą) piosenkę z tym słowem, a później zmiana. Przykładowo: ja mówię woda, a siostra śpiewa piosenkę Happysadu "Taką wodą być", lub inną, w której występuje to słowo.
Postanowiłyśmy zagrać w nią także w drodze powrotnej do domu. Po pewnym czasie mama się dołączyła do naszej zabawy. Przyszła jej kolej, więc mówię słowo "las".
Mama myśli, myśli i w końcu wypaliła "wLAS kotek na płotek"...
Miałam 15 lat kiedy zostałam zgwałcona. Przez wujka. Wszyscy mówili, że sobie to wymyśliłam, bo jak to taki dobry człowiek i coś takiego. Tylko mama mi uwierzyła. Wujek został zamknięty, ale i tak każdy się odwrócił. Mówili, że mam usunąć dziecko i się wyprowadzić. Ja jednak postanowiłam urodzić.
Przez cała ciążę byłam poniżana. Siedziałam w domu. Nauczyciele jeździli do mnie żebym chociaż szkołę skończyła. Potem poród. Prawie zmarłam na porodówce przez lekarza (najlepszego kumpla mojego wujka), który miał w dupie to, że ciśnienie miałam prawie 200/100 i mogłam dostać udaru. Po 19 godzinach męczarni, urodziłam. Miałam oddać małego do adopcji, ale gdy go dostałam na ręce pokochałam go całym sercem. Wszyscy mówili, że sobie nie poradzę i prędzej czy później i tak je oddam. Miałam głęboką depresję z powodu rozstępów, kilogramów, obwisłych piersi, braku akceptacji. Nie poddałam się.
Dziś mam 32 lata. Mój syn, Igor, to 16-letni sportowiec. Jeździ na mistrzostwa światowe. Skończyłam studia. Pracuję. Pokochałam siebie. Przechodząc do sedna sprawy. Dziękuję mojej mamie, która jako jedyna we mnie wierzyła. Do wszystkich, którzy we mnie nie wierzyli, fajnie patrzeć na was jak pijecie pod monopolowym.
Do wszystkich młodych mam, które się boją, że nie dadzą rady. Ja dałam radę, wy też.
Historia miała miejsce, gdy chodziłam do gimnazjum. Pewnego pięknego dnia moja siostra przyniosła mi loda, który był już rozpakowany. Powiedziała, że jej nie smakuje i żebym go zjadła. Zjadłam go po czym dowiedziałam się, że najpierw dała go do polizania psu, a potem mi.
W związku z tym, że jestem straszną panikarą i zawsze przewiduje tylko czarne scenariusze wywnioskowałam, że mam wściekliznę. Zaczęłam czytać encyklopedie, fora internetowe na temat tej choroby. Przypisywałam sobie wszystkie objawy i płakałam całymi dniami, ponieważ w końcu miałam umrzeć. Pożegnałam się z moją przyjaciółką i rodziną.
Mama zadzwoniła do znajomej lekarki, żeby mi przetłumaczyła, że jednak będę żyć. Ta powiedziała mi, że gdy była mała jadła mizerię razem z kotami i nadal żyje. Uwierzyłam, żyję do dziś.
Krótko i na temat. W przerwie na reklamę poczułam, że muszę udać się do toalety za potrzebą. Tą grubszą. W drodze do łazienki mój genialny mózg podpowiedział mi, żeby puścić sobie jeszcze bączka przed wejściem. Zesrałam się w gacie z ręką na klamce.
Do dziś nie wiem co mnie podkusiło.
Mając jakieś 5-6 lat bawiłam się z bratem u babci w chowanego. Mój genialny wtedy umysł uznał, że najlepszym miejscem na schowanie się będzie szuflada. Nie szafa, no bo to by było wtedy zbyt oczywiste. Jak pomyślałam tak zrobiłam, a że od zawsze byłam raczej drobna osobą, bez problemu się zmieściłam. Tylko teraz trzeba się zamknąć. Odepchnęłam się rękami od górnej ścianki no i gotowe.
Ale jeszcze jedno... trzeba sprawdzić czy dam radę potem w razie czego się uwolnić. Pierwsza próba bezskuteczna, druga tak samo. Zaczynam panikować. Zanim brat skończył liczyć, ja zaczęłam krzyczeć, żeby mnie wyciągnął. On przerażony, nie wie co się dzieje a ja krzyczę. Mówię, że w szufladzie jestem. On z niedowierzaniem otwiera szufladę, a ja czerwona jak tampon wychodzę. Potem nie bawiłam się już w chowanego. Nigdy.
Na studiach różne dziwne rzeczy można zobaczyć. I tak wracając z grupą znajomych spotkałam chłopaka w takim stanie, że byłam zaskoczona, że utrzymywał pozycję pionową. Z radością odchylił spodnie, by pokazać mi swoje walory, krzycząc dumnie "Tak wygląda siusiaczek magistra!". Odpowiedziałam jedynie "Faktycznie, siusiaczek..." i poszłam w swoją drogę, nie rozumiejąc, co się właściwie stało.
Dodaj anonimowe wyznanie