#bhm7c

Lat wtedy miałam 21, ze swoim chłopakiem chodziłam od 3. On zawsze powtarzał, że kiedyś chce mieć dziecko, ja, że nigdy się na to nie zgodzę. Rozmawialiśmy o tym wiele razy, zawsze słyszałam to samo - "zmieni ci się", "zobaczymy", "pogadamy o tym później", etc.. Mimo wszystko byliśmy razem, świetnie się dogadywaliśmy, planowaliśmy wspólne mieszkanie. Wtedy okazało się, że jestem w ciąży. Nie wiem jak to się stało - zawsze się zabezpieczaliśmy, w dodatku moje problemy hormonalne właściwie uniemożliwiały zajście w ciążę. Na początku świat zawalił się nam i naszym rodzinom. Oboje byliśmy na studiach, dopiero zaczynaliśmy jakieś prace dorywcze.
Potem jakby wszystko się ułożyło. Zamieszkaliśmy razem, chłopak i rodzice zaczęli się cieszyć na to dziecko.

W szóstym miesiącu ciąży miałam poważny wypadek komunikacyjny. Byłam nieprzytomna przez kilka dni. Kiedy "wróciłam do żywych", chłopak przekazał mi, że straciliśmy synka. Ryczałam przez kilka miesięcy.

Anonimowy jest w tym fakt, że nikt nigdy nie dowiedział się (i się nie dowie), że płakałam z ulgi. Bóg mi świadkiem, że nigdy nie byłam tak szczęśliwa jak wtedy.
Podczas ciąży nienawidziłam siebie, swojego chłopaka i tego dziecka. Ciągnęło mnie na wymioty za każdym razem, kiedy poczułam ruch syna. Każdą czynność, która wymagałaby odsłonięcia brzucha, wykonywałam z zamkniętymi oczami. Dla mnie ciąża stała się symbolem mojego złamanego życia. Czułam, że nie mam kontroli nad własnym ciałem.
Tak jakby w moim wnętrzu rozwijało się jakieś obrzydlistwo. Coś jak tasiemiec, albo obcy.

Dziś nie jestem już z moim ówczesnym facetem, mieszkam sama w kraju, w którym dostęp do aborcji jest powszechny, jestem po podwiązaniu jajowodów. Jedno wiem na pewno - nigdy więcej nie przeżyję tego koszmaru.

#eThdu

Moi rodzice się rozwiedli jak miałam 8 lat. Mieszkałam z mamą w domku piętrowym. Nigdy jednak nie miałam nic przeciwko jej nowym związkom. W końcu chciałam, żeby była szczęśliwa i ułożyła sobie życie.
Jak miałam jakieś 17 lat, poznała nowego mężczyznę.

Pewnego dnia wróciłam do domu dość późno, bo około północy.
Mama z jej nowym chłopakiem leżeli w salonie na łóżku przed telewizorem. Grzecznie się przywitałam i zaczęłam wchodzić po schodach do swojego pokoju.
Nagle jej partner przemówił:
- Może chcesz posiedzieć z nami? Zaraz w telewizji będzie fajny pornol.

Osłupiałam. Miliony myśli w głowie w jednej chwili. Szybkie spojrzenie ma mamę, ale zero reakcji.
- Nie, dzięki. Wolę nie wnikać w to jak spędzacie czas - wydukałam i uciekłam na górę.
W myślach oczywiście złorzecząc na "tego zboczeńca". Nagle zawołała mnie mama.
- Hej, co ty usłyszałaś?
- Nie moja sprawa, mamo, jak się zabawiacie, ale mnie w to nie mieszajcie - uwierzcie mi, poczułam się, jakby mi ktoś zamienił rodziny.
Nagle odezwał się partner mamy:
- Zabawianie się przy horrorze?

No tak. "Jakiś fajny horror"...

#VhArc

Cofnijmy się w czasie do 01.XII.2016.

Moja narzeczona pochodzi z Indii, nasz związek nie jest na pokaz i nie afiszujemy się nim na portalach społecznościowych, natomiast współpracownicy narzeczonej wiedzą o tym że jest w związku.

Na początku tego roku do pracy Lubej przyjęto nowego pracownika dla potrzeb historii nazwijmy go Januszem. Janusz jak to Janusz lubił pożartować w niewybredny sposób, z kult/ura osobistą mu lekko nie po drodze, jednak trzeba mu przyznać jest specjalistą w swoim fachu i dlatego nie trudno mu dostać pracę w korporacji. I tak oto Janusz od początku roku w bardzo niewybredny sposób podrywał moją Lubą, Luba nie mówiła mi o tym ponieważ uznawała to za małą szkodliwość i po prostu uważała Janusza za palanta. Aż do 31.11.2016 wtedy wróciłem bardzo późno z firmy koło 21 i zobaczyłem że siedzi bardzo zmieszana i ogólnie jak nie ona tak wyglądała, opowiedziała mi co się działo w ten dzień w pracy. Doznałem szoku. Pierwszy raz w życiu byłem wściekły że nie myślałem logicznie. Ale poprosiła mnie żebym nie reagował bo nie chce afer w pracy. Obiecałem. No i mamy czwartek. Zadzwoniłem do Lubej koło 15 że będę w okolicy jej biurowca i że jak chce mogę ją rzucić do domu. Luba podziękowała i nie rozłączyła rozmowy, pech chciał że to usłyszałem.
Janusz: Czekoladko może chcesz skosztować białego loda?
Luba: Daruj sobie oblechu.
Janusz: Będziesz piała z rozkoszy

Wtedy rozmowa się skończyła.

Dostałem białej gorączki. Podjechałem do biura mojej Lubej widzę że znów jest coś nie tak. Poprosiłem ją na chwilę na zewnątrz powiedziałem co słyszałem poprosiłem żeby pokazała mi Janusza, Janusz jako miłośnik dymka wychodził co rusz na pole. Poczekałem przed biurem na Janusza zapytałem czy nie ma numeru do tej kobiety wskazując na Lubą.
Janusz: Koleś odpuść to moja dupa ale taka tylko do ru*hania.

I w tym momencie Janusz skończył swój wywód.
Nerwy moje puściły, pięści pierwsze pomyślały. Janusz skończył w szpitalu (z tego co wiem dostał zwolnienie chorobowe).

Ja skończyłem na komendzie wiem że będę miał postawiony zarzut.
Na pytanie moje wśród współpracowników Lubej czemu nikt nie zareagował dowiedziałem się że to nie ich sprawa i nie będą się mieszać. Luba tego samego dnia złożyła wypowiedzenie z pracy.

Dzięki temu zobaczyłem jakim środowiskiem jest korpo, zostanę skazany oraz zyskałem pracownika biurowego który będzie przewalał dokumenty :-)

Apel widzisz, że ktoś gdzieś kogoś poniża, ubliża. Nie bój się reagować. Pomyśl że to mogła być Twoja Mama, kobieta, siostra. Ktoś bliski Tobie.

Przyszły skazaniec.

#bATek

JAK PRZEŻYŁAM HISTORIE RODEM Z HORRORU

Chciałabym Wam opisać historię, która przytrafiła mi się stosunkowo nie dawno.

Zacznę od tego, że ze względu na prace mojej mamy często zostaje sama w domu na pare godzin lub czasem i na noc. W tym czasie młodszy brat zostaje wysłany do niani, więc w domu nie ma żadnej żywej duszy. Przejdźmy jednak do historii...

Tamtej nocy zostałam sama w domu. Mieszkam na odludziu, z dala od ulicznych lamp, więc spoglądając nocą przez okno, nie zobaczy się kompletnie niczego.
Strasznie boję się ciemności, więc zawsze wchodząc do pokoi zapalam lampy.
Warto zauważyć, że kuchnia jest połączona z salonem i można swobodnie w parę kroków się między nimi przemieszczać, więc często nie zapalam światła w obu pomieszczeniach naraz, bo nie widzę większego sensu.
Gdy jestem sama w domu, praktycznie zawsze siedzę w swoim pokoju na górze, czasem właśnie od czasu do czasu schodzę na dół do kuchni się czegoś napić albo zjeść, więc i tamtego wieczoru zeszłam na dół.

Schodzę powolutku po schodach, zapalam światła i wchodzę do kuchni. Jak wspominałam nie włączałam światła w salonie, wiec stojąc w kuchni i patrząc w stronę salonu widziałam zupełną ciemność. Niesamowicie mnie to przerażało, wiec postanowiłam odwrócić wzrok od ciemnej pustki.
A teraz drodzy czytelnicy wyobraźcie sobie jak jesteście sami w domu, w kompletnej ciemności oraz ciszy...
.
.
.
.
.
.
i nagle na końcu ciemnego pokoju włączyła się wam jakaś zabawka i zaczyna śpiewać. Sytuacja niczym z filmów o opętanych lalkach.

Kurde no, myślałam, że się posram.

Bez chwili namysłu ze łzami w oczach ze strachu próbowałam najszybciej jak to możliwe zapalić lampę w salonie i wyłączyć to coś.

Ostatecznie spieprzyłam z tego miejsca i tamtego wieczoru nie miałam zamiaru schodzić na dół - nawet do toalety.

#dUC1h

Moja babcia ma... trochę nierówno pod sufitem. Nie jest to taki typowy moherek, ale jak jej odbije, to potrafi rzucić krzesłem (krzepka babunia w latach swej świetności była gimnastyczką). Dodajmy też, że jest jeszcze zatwardziałą chrześcijanką (tak, chrześcijanką, nie katoliczką). To tyle na wstępie.

Nie podoba jej się, że zaczytuję się w literaturze fantasy oraz s-f. No cóż, pomyślicie, bywa. Różnica od zwykłej niechęci wobec takich książek, a od uczucia, którym żywi je moja babcia, jest taka, że ona potrafi zabrać moje ukochane książki (do dziś płaczę za Silmarillionem) i... wrzucić do swojego kominka.

Pewnego dnia wymyśliłam z moim kolegą zemstę idealną. Mianowicie moja babuszka posiada całkiem nowoczesny telefon, na własne życzenie, tylko trochę słabo go ogarnia. Także ja tu przychodzę z "pomocą". Gdy w trakcie tłumaczenia tego i owego przyszła do niej "dobra przyjaciółka Krysia", postanowiłam działać. Pani Krysia odwróciła skutecznie uwagę, a ja w pęd i ściągam utwór Gojiry (death metal) na babciny telefon. Nazwę mojego kontaktu zmieniam na coś w stylu "- - :>>} {388c--", oraz przypisuję do niego indywidualny dzwonek - owy kawałek Gojiry.

O trzeciej w nocy dzwonię do mojej kochanej babci. Po kilku próbach odbiera, zlękniona:
Babcia: - Halo-o?
Ja: - No co tam babciu, jak tam książki grzeją? :D

Już nigdy więcej nie zabrała mi książek :D

PS: Potem okazałam "dobre serce" i zmieniłam jej dzwonek na domyślny, a nazwę kontaktu na moje imię :)

#BXNsx

Gdy miałem 11 lat, dostałem do noszenia szczególnie w ciągu snu aparat na zęby.
Nikt nie wie, że w nocy czekałem aż rodzice zasną, żeby go wyjąć, lub po prostu go nie zakładałem i nikt nic nie zauważał. Po około roku pani powiedziała, że nie trzeba już aparatu, wszystkie zęby pięknie, prosto stoją. :)

#1NcQ5

Historia z czasów prehistorycznych.

Gdy byłem dzieckiem nowinką był kolorowy telewizor. Rodzice mieli już taki sprzęt, ale dziadkowie do których przyjechaliśmy na święta - nie. Na szczęście miałem ze sobą kredki i problem w mig naprawiłem. Podobno nikt jednak nie był zachwycony faktem wysmarowania całego ekranu starego "Neptuna" kredkami świecowymi...
Może kolor im się nie podobał ;)

#76Kzw

Opowiem wam historię, za czasów kiedy byłem jeszcze dzieciakiem, miałem wtedy 10-11 lat.

Chodziłem sobie po swoim miasteczku, jako że byłem ciekawskim szkrabem, wstąpiłem do sklepu jubilerskiego. Zobaczyłem ładny pierścionek i powiedziałem do sprzedawcy:

- Proszę pana, czy może pan zostawić mi ten pierścionek? Kiedyś go kupię jak będę miał dziewczynę.

Kilka dni temu poszedłem do tego sklepu, poszukać czegoś dla mojej dziewczyny. Sprzedawca rozpoznał mnie, i powiedział że ma dla mnie pierścionek, który kiedyś sobie "zaklepałem".

Wczoraj się jej oświadczyłem!

Trzymajcie kciuki ;)

#FPQga

Historia o zamknięciu czyjejś mamy na balkonie pensjonatu przypomniało mi pewne wydarzenie z mojego dzieciństwa...

Jakieś sześć, może siedem lat temu, gdy mieszkaliśmy w bloku, na trzecim piętrze, zostałam sama z młodszym bratem. Rodzice jak zwykle kazali nam się zamknąć, ale wyjąć klucz z zamka. Jak to z dziećmi bywa, zapomnieliśmy o tym.

Rodzice wrócili późno, więc zdążyliśmy posnąć. Tata, po kilku próbach dobudzenia nas, postanowił wyjść przez okno na klatce na coś w rodzaju półki, biegnącej dookoła budynku. Biorąc pod uwagę, że nie jest on zbyt lekki, sama nie wiem, jak to go utrzymało.

Tymczasem sąsiadka na dworze patrzyła na jego wyczyny ze zdziwieniem. Tata wytłumaczył jej swoją sytuację i poszedł dalej, po czym przeskoczył balustradę naszego balkonu. Balkon znów zamknięty, więc przeskoczył znów balustradę, podszedł do okna w naszym pokoju i znów próbował nas dobudzić.

Spaliśmy jednak jak martwi. Tata wrócił na klatkę schodową, gdzie mama zasnęła na schodach, czego teraz się wypiera.

Historia kończy się rano, gdy im otworzyliśmy...

Długo nam to wypominali...

#mo5d2

Ja wiem, że to Polska.
Ja wiem, że powinnam podchodzić do takich spraw z przymrużeniem oka.

Wiem, wiem.
Ale to co dziś widziałam, to rozwaliło mi mózg.
Stałam dziś w kolejce do KFC. Czekam sobie elegancko i nagle widzę taką Karynę, która podchodzi do tych urządzeń z piciem na dolewki i nalewa sobie tego picia do litrowych butelek....1....2....3....4, podchodzi kasjer i tłumaczy, że picie jest płatne. Karyna się uśmiecha i mówi:
- Dobrze, tylko tą butelkę dokończę.

Error mózgu gwarantowany.
Dodaj anonimowe wyznanie