Kilka lat temu byłam na rozmowie o pracę w biurze podróży. Kobieta, która przeprowadzała ze mną rozmowę, chciała sprawdzić, jak orientuję się w miastach Europy. Popytała trochę gdzie co leży, po czym zaczęła pytać o nazwy miast w innych językach. Gdyby jednak wszystko poszło dobrze, to wyznania by nie było. Zeżarły mnie nerwy i oczywiście musiałam palnąć coś głupiego...
- No dobrze... A proszę mi powiedzieć, Milano?
- ...Milanówek?
Pani się uśmiała, pracy oczywiście nie dostałam, mimo tego że dość szybko załapałam, co ja właśnie zrobiłam - ale pretensji nie mam, bo faktycznie wyszłam na debila. :D
PS. Jeśli Pani to jakimś cudem czyta, to proszę mi wierzyć, to było tylko chwilowe zaćmienie! :D
Wracam sobie dziś z zajęć tramwajem. Stoję na samym końcu pojazdu szynowego. Kawałek dalej, na poczwórnym siedzeniu siedzi babcia ze swoją wnusią, na oko mogła mieć maksymalnie 3 latka. Nagle mała zaczyna śpiewać na cały regulator: "Bara bara bara, riki tiki tak, jeśli masz ochotę, daj mi jakiś znak". Mina babci w stylu "dziecko, tylko się do mnie teraz nie przyznawaj".
Mała chyba doskonale to wyczuła i mówi do babci: "Babciu, ale dlaczego ze mną nie zaśpiewasz? Przecież to znasz". Babcia zrobiła się bardziej czerwona niż jej zimowy płaszczyk. Dawno nie popłakałam się ze śmiechu, a to wszystko zasługa małego człowieczka.
Tak tylko chciałam się tym tutaj podzielić. Szalenie poprawiło mi to humor, zwłaszcza, że w okresie jesienno-zimowym w komunikacji miejskiej jest jakoś bardziej ponuro niż zwykle :)
Opowiem Wam pewną historię o inżynierze ze zdolnościami aktorskimi, czyli o mnie :-)
Już od małego brałem udział we wszelkich przedstawieniach szkolnych, a w gimnazjum założyłem własny kabaret. Moi koledzy, a nawet część nauczycieli, uwielbiali moje improwizacje na temat szkoły oraz spontaniczne parodie tekstów z podręcznika.
W owym gimnazjum był język niemiecki. Każda klasa była podzielona na dwie grupy. Jedna z panią X, druga z panią Y. Pewnego razu naszej pani X nie było i cała klasa miała lekcję z panią Y. Tak się złożyło, iż grupa pani Y miała kartkówkę, a nasza grupa siedziała cicho w ławkach. Podczas tejże kartkówki zostałem oskarżony, cytuję:
- Ty to masz takie zdolności aktorsko-mimiczne, że ty mu oczami podpowiadasz. Ja cię przejrzałam, ty nie myśl sobie. Ty zamknij lepiej te oczy ty.
W ten sposób przesiedziałem całą kartkówkę z zamkniętymi oczyma i dusząc się ze śmiechu.
Swoją drogą, z kolegą na studiach wymyśliliśmy sposób pomagania sobie oczami :-)
Jestem egzaminatorem w ośrodku MORD. Wbrew pozornemu skrótowi, nie mordujemy tutaj ludzi. Chociaż niektórych może faktycznie by pasowało.
Wychodzę z założenia, że egzaminowany ma się czuć w samochodzie swobodnie, dlatego staram się wprowadzać dość luźną atmosferę. Mimo to, zdarzają się "kwiatki", które wam tutaj opiszę.
1. Chłopak, lat 19. 8 próba egzaminu praktycznego. Dojeżdżamy do ronda, wydaję polecenie, by na najbliższym skrzyżowaniu, czyli w domyśle na tym rondzie, skręcić w lewo. Zmiana pasa na lewy, bo tego wymaga procedura, dojazd do ronda i nasz "jastrząb" jak gdyby nigdy nic, wjeżdża pod prąd, skręcając w lewo. Wcześniej na pytanie, "To co się stało, że pan podchodzi 8 raz? Stres pana zjada?" odpowiedzieć nie potrafił. Ta sytuacja wyjaśniła mi aż za wiele.
2. Chłopak, lat nie pamiętam ile. Dojeżdżamy do skrzyżowania. Polecenie by skręcić w prawo. Pali się czerwone + warunkowa. Delikwent rusza z jedynki, zatrzymuje się przed linią. Widzę po lewej, że jedzie tramwaj. Szczerze? Przez myśl mi nie przeszło, że może spróbować ruszyć. W tym przypadku było też trochę mojej winy, bo nie przewidziałem takiego obrotu sytuacji. Oraz, że tak ruszy z kopyta. W tramwaj przywaliliśmy. Tłumaczenie? Przecież paliła się warunkowa.
3. Dziewczyna, lat 20. Oblała na parkowaniu prostopadłym. Na pytanie, czy chce, bym ją odwiózł do ośrodka, czy wraca na własną rękę, zaczęła się rozbierać i wyskoczyła do mnie z propozycją seksualną. Nie odpowiedziałem nic, tylko pokazałem jej kamery w samochodzie. Chyba nigdy nie widziałem kogoś speszonego, tak szybko się ubierającego. Wracała sama.
4. Kabareciarz jakich mało. Zdał, bo nie było powodu by go uwalać. Ale. No właśnie. Sprawdzanie świateł drogowych na placu. Podchodzi, pytam się, czy działa.
- Chyba działa,
- Chyba?
- Gra i buczy!
- Słucham?
- No działa, działa,
Całą drogę sypał sucharami jak z rękawa. Miałem z nim ubawu co nie miara. Ale jeździł dobrze, miał zmysł do tego.
5. Delikwent od pachołków. Nie wyjechał z placu. Na końcu koperty, na środku linii jest pachołek, do którego trzeba dojechać. Każdy, kto zdawał prawo jazdy, wie jak wygląda jazda po łuku. Delikwent cofa, wyprostował już samochód i chyba poniosła go fantazja, bo dodał gazu na wstecznym, nie zapanował nad kierownicą i wyciął wszystkie pachołki po prawej stronie, łącznie z tymi na kopercie. Aż się za głowę złapałem.
6. Najlepsze na koniec. Ruszanie na wzniesieniu. Za wzniesieniem jest brama wyjazdowa z ośrodka. Facet starszy ode mnie. Ruszył z takim impetem, że władował się czołowo wprost pod wjeżdżający drugi samochód egzaminacyjny. Oczywiście nie jego wina, tylko tego drugiego. Facetowi wcześniej dwukrotnie zabrano prawko.
Lubię swoją pracę, ale w jej ramach przychodzi mi czasami eliminować z dróg takich mistrzów kierownicy jak większość opisana wyżej...
Udało mi się dostać na okres próbny jako asystent weterynarza. Na lecznicy była terierka Astra (imię oczywiście zmienione) po operacji i od kilku dni wyprowadzam ją co chwilę, aby się załatwiła. Na spacerze tylko lata z nosem przy ziemi i nic!
Dzisiaj znowu krążyłyśmy w parczku, ja już mocno znużona chodzeniem bez celu i stało się... Chwila nieuwagi i pies oddala się w stronę lasu. Panikuję i opracowuję szybki plan w głowie: dogonię psa i zatrzymam go przydeptując smycz. Więc lecę, Astra zadowolona przyspiesza, myśli, że to zabawa. OK, zbliżam się, ale jako że mamy prawie zimę, to jest już ciemno i ledwo widzę czarnego psa z czarną smyczą. Ale jest! Doganiam ją, wyciągam nogę, przydeptuję smycz. Odbija się niczym sprężynka, a ja się o nią potykam i przewracając się ją tratuję, przez co z piskiem ucieka w drugą stronę. Zbieram się szybko, pies tym razem wieje ode mnie gdzie pieprz rośnie. Oddala się coraz dalej, aż w końcu znika za rogiem... Myślę co robić, nie mogę wrócić i powiedzieć, że mi uciekła, w życiu po takiej akcji nie zrobią mi umowy.
Idę na poszukiwania i nagle widzę otwartą bramę i na podwórku Astrę. Zdecydowałam, że wejdę, no bo co innego mi pozostaje. Zbliżam się powoli do psa, wiedząc, że to moja jedyna szansa, a ten jak gdyby nigdy nic wszedł sobie przez otwarte drzwi do domu. Staję w progu i wołam kogoś, przecież nie wejdę do środka. Tymczasem Astra przeszła do następnego pomieszczenia. Decyduję się na wejście za nią cały czas wołając kogokolwiek, ale jak na złość nikt nie odpowiada, więc weszłam do jadalni i moim oczom ukazał się pies, który znalazłszy nareszcie chwilę spokoju zrzucał z siebie kilkudniowy balast...
Zobaczywszy mnie zaczyna oczywiście uciekać, stwierdziłam, że obejdę ja wokół stołu i zaskoczę, ale mnie spostrzega i uciekając zrobiła jeszcze siku... Sytuacja tragiczna, ale pomyślałam, że może ją złapię i wymknę się niepostrzeżenie. W końcu jest, dopadłam ją! Złapałam smycz i w tym momencie wydała z siebie krzyk jakby ją ze skóry obdzierali, a z pokoju obok wyszedł ubierający się chłopak (taki przypakowany koło 27 lat) z miną "co tu się urwa dzieje?!". W tym momencie z moich ust padła seria niczym z karabinu maszynowego, że mi pies uciekł, że przepraszam, ale musiałam za nim wejść i wołałam, ale nikogo nie było i cała historia mojego życia i tak na koniec, czy mógłby mi dać trochę papieru, bo pies zrobił kupę... I wtedy oczy chłopaka spostrzegły wielkiego klocka na środku podłogi. Wyglądała jak ludzka, a pies duży nie był. Powiedział krótko, że on to posprząta i dał mi do zrozumienia, że mam wyp... Pies oczywiście dalej skrzeczał jak zarzynany, a ja się ulotniłam...
Mój szef to taki śmieszek, ale o zaistniałej sytuacji słowem nie wspomniałam. Obawiam się tylko, że facet pojawi się kiedyś w lecznicy i mam przesrane...
Historia miała miejsce kilka dni temu. Wracałem totalnie zjarany od kolegi i kierowałem się w kierunku dworca, skąd miałem wracać pociągiem do domu. Jako że muzyki słucham praktycznie 24/7, to i tym razem nie mogło być inaczej. Słuchawki na uszy, telefon w dłoń i długa rozkmina co puścić?! W końcu stwierdziłem, że włączę sobie coś śmiesznego, żeby można było sobie w głowie pośpiewać i żeby troszkę pobujało. Stanęło na piosence "Heyeyaayey what's going on?". Nie pytajcie, ale lubię posłuchać takich "hitów" xd
Idąc sobie obok galerii i czując wielka miłość do całego świata, zacząłem nieświadomie nucić słowa owego hiciora. Idąc z błogim uśmiechem na twarzy i mijając powoli tłumy ludzi, nutka zaczęła powoli dochodzić do refrenu. Kiedy tak się stało, spojrzałem w prawo. Mym oczom ukazała się śliczna blondynka. Nieświadomie nucąc wciąż piosenkę spojrzałem moimi szparkami w jej piękne niebieskie oczy i w tym momencie z moich ust wypłynęły słowa refrenu: "Hey! What's going on?" . Po chwili w odpowiedzi usłyszałem: "Hej, u mnie w porządku, a jak tam u ciebie?". Po dobrych kilku sekundach, gdy wreszcie w pełni zrozumiałem co się właśnie stało, wybuchnąłem takim śmiechem, że opanowałem się dopiero po dobrych kilku minutach.
Nie zapomnę wystraszonej twarzy tej dziewczyny, gdy wyskoczyłem do niej z tekstem piosenki i jej pytających zdziwionych oczu, kiedy wybuchnąłem śmiechem. Gdy się opanowałem, wszystko dziewczynie wyjaśniłem i pogadaliśmy sobie chwilę :) Pozdrawiam Cię Z., jeśli to czytasz :D
Jestem uczniem klasy maturalnej w liceum. Uczę się bardzo dobrze, nauczyciele mnie lubią. Jestem również gejem, wierzącym gejem. Nikt w szkole nie ma z tym problemu.
Od początku roku na religii omawiamy sakrament małżeństwa. Ostatnio katecheta kazał nam napisał wypracowanie na temat wizji naszej przyszłości, na temat małżeństwa. Jako że nie należę do osób lubiących udawać kogoś, kim się nie jest, napisałem wszystko szczerze. Poruszyłem temat małżeństw par jednopłciowych. Zgadnijcie...
Dostałem ocenę niedostateczną. Katecheta skomentował to tylko słowami, iż homoseksualizm jest grzechem, za który powinno się pójść do więzienia. Co ciekawe, odbyłem również rozmowę z wychowawcą odnośnie mojego "skrzywienia" - jak to nazwał. Po jakimś czasie do szkoły zostali wezwani również rodzice, którzy wiedzą o mnie. Dowiedzieli się, że "Afiszuję się z sodomią na prawo i lewo, obrażając przy tym katechetę i innych uczniów".
Ludzie! Co jest z Wami!?
Czy wyrażanie swojego własnego zdania jest już zabronione?
PS: Na religię już nie chodzę - tak jak prawie połowa klasy, wypisałem się po tym incydencie.
Mój ojczym nie jest skory do napraw w domu i zawsze udaje, ze nie słyszy próśb o podreperowanie czegokolwiek. Co innego jest, jeśli chodzi o klienta. U innych zawsze chętnie się zjawia.
Kiedy zepsuła nam się zmywarka, obmyśliłyśmy z mamą pewien plan. Mama siedzi z ojczymem, a ja z drugiego pokoju dzwonię jako koleżanka byłej klientki z prośbą o pomoc.
No więc miał to być żart, nie spodziewałyśmy się, że facet się nie połapie. Ale jednak... podałam nazwę ulicy, nr mieszkania i dalej nic, nie pomyślał, że coś jest nie tak.
Dogadaliśmy kilka szczegółów i wierzcie lub nie, ale nazajutrz ojczym zjawił się w drzwiach z zamiarem naprawy owej zmywarki. Dopiero po otwarciu drzwi zrozumiał, że coś jest nie tak.
Czy to zmęczenie, czy coś innego - nie wiem. Ale zmywarka została naprawiona :D
Historia sprzed chwili. Godzina 19, więc jest już ciemno. Siedzę sobie na peronie, gdy nagle podchodzi do mnie jakaś babcia i zadaje po kolei pytania:
- Wracasz ze szkoły teraz?
- Nie boisz się?
- Wyszłaś z domu bez pozwolenia rodziców?
- Ile ty masz tak właściwie lat?
Mówię jej, że 20.
- A to przepraszam, myślałam, że 12...
:D
Mój chłopak do 16 roku życia myślał, że wróbel to dziecko gołębia. Został wyprowadzony z błędu przez kolegów na imprezie. Od tamtego zdarzenia minęło prawie 10 lat, a ja za każdym razem jak sobie przypomnę to płaczę ze śmiechu.
Dodaj anonimowe wyznanie