#HpEe0

Miałam kiedyś trójkę współlokatorów. Para miła, kulturalna i przyjemna. Złego słowa nie powiem. I Ona. Księżniczka, zrodzona z filtrów na snapie, matka Instagrama. Chodziliśmy do pracy wszyscy o podobnej godzinie i jak każdy ograniczał swój czas do minimum w łazience, to nie ona. Potrafiła spędzić półtorej​ godziny tam, by z nocnej szkarady stać się pięknością. Odbywało się mnóstwo rozmów na ten temat, jednak nic to nie dawało.

Starałam się wstawać najwcześniej, ogarniać twarz i zęby myć, a potem jak miałam czas to jeszcze zrobić sobie mini drzemkę. Jednak stało się! Zaspałam. Wstaję i oczywiście monarchia już kibelek zajęła. Pęcherz niestety ciśnie, jak mało kiedy. Ogarniam wszystko, co się da. Czekam. Potrzeba staje się drastyczna. Pukam zatem kulturalnie do łazienki i proszę, by mi ją zwolniła na dwie minuty, a za chwilę będzie mogła dalej odprawiać swój rytuał. To nieee. Ona nie może wyjść, bo coś tam. Kurde, kurde, kurde. Wpadłam zatem na genialny plan. Pobiegłam do kuchni, potem do swojego pokoju i oddałam mocz do (swojego) pojemnika na żywność. Wystawiłam łebek z pokoju, HA nikogo nie ma, to czmychnę szybko i wyleję wszystko do zlewu. Zdążyłam to tylko wodą zalać, jak usłyszałam piękny dźwięk otwierania drzwi do łazienki. Niewiele myśląc uznałam, że zanim ktoś znowu mi ją zajmie, to umyję ręce i zębuszki. Nie było mnie max 5 minut.
Wracam do kuchni i Księżniczka oznajmia mi, że pożycza sobie mój pojemnik. Był mokry, ale wytarła i właściwie już schowała sobie w nim drugie śniadanie do pracy. W tamtym momencie na moich ramionach, jak w kreskówkach, pojawili się aniołek i diabełek. Aniołek mówił, żeby jej na to nie pozwolić. Kazać jej wyrzucić to jedzenie. Diabełek jednak wskazał całkiem słusznie, że przecież ona robi tak codziennie. Dzień w dzień coś sobie pożycza i nawet nie pyta. Co rusz giną jajka, chleb, olej czy szampon. Zasługuje na to.

Minęło trochę czasu, wstyd mi jak cholera. Do tej pory jednak się zastanawiam, jakim cudem nie poczuła, że pojemniczek dziwnie pachnie...

#KdDbH

Obrzydza mnie moja siostra.

Jest pomiędzy nami różnica kilkunastu lat. Ona ma już swoją rodzinę, ja niedługo kończę szkołę. To, co mnie w niej obrzydza, to że jest okropnie prostacka. Sprośne żarty na porządku dziennym. Porażka. Zjedz przy niej loda na patyku, przewalone.

Kiedyś, gdy u niej nocowałam, byłam świadkiem czegoś, czego bym nie chciała. Niestety byłam zmuszona być w pokoju z nią i jej mężem. Zapewne się domyślacie, jak się to skończyło. Doszła 4 razy.

Wstydzę się z nią iść na jakąkolwiek imprezę, bo wiem, że będzie podrywać chłopaków. Będzie pokazywać swoje kocie ruchy niczym amatorska striptizerka tańcząca przy rurze.

Gdy korzystałam z jej telefonu, najczęściej odwiedzane strony internetowe to strony z porno, takim chyba ostrym, bo w większości było "gwałt".

Mimo że ma męża, romansuje i prowadzi sprośne rozmowy z losowymi ludźmi na GG, jakichś czateriach czy fb.

Borze tucholski, jaka ona jest niewyżyta. Może jest nimfomanką, nie wiem, ale OK, niech się rucha z mężem ile chce, ALE NIE gdy ktoś jest w pokoju. Jakiegoś obycia, pls.

#vc3fJ

Gdy byłam w przedszkolu, miałam trudności z jedzeniem tam śniadań - mdliło mnie, często były podawane owsianki, których nienawidziłam.
W dodatku był u nas zwyczaj, że co tydzień inny "dyżurny" odnosił po posiłku talerzyki wszystkich dzieci do okienka (takiej lady jak nieraz na stołówkach, gdzie kucharki wydawały talerze z obiadami i zabierały puste) obok pomieszczenia kucharek.

Pewnego pamiętnego dnia, gdy moja koleżanka Jagoda miała akurat dyżur, znów na śniadanie była podawana owsianka. Wmuszałam ją w siebie na siłę, choć było mi bardzo niedobrze. Gdy już wszystko zjadłam, w pewnym momencie nie wytrzymałam i po prostu zwymiotowałam do swojego talerza. Wszystko było niezauważalne, bo owsianka ma taką konsystencję, że wymiociny wyglądały jak zwykła owsianka. Tyle co zwymiotowałam, do naszego stolika podeszła Jagoda i zapytała, czy ma już odnieść.(siedziałam i nie jadłam już). Zdołałam tylko pokiwać głową, że tak. Nie zdążyłam powiedzieć, że zwymiotowałam, bo już poszła z talerzem i położyła go na ladzie w okienku, ale jako że był pełny, odłożyła go obok innych, pustych, które były jeden na drugim.

Dodam, że w naszym przedszkolu był zwyczaj, że każde dziecko mogło poprosić dokładkę. Był tam taki Kuba, kolega o wielkim apetycie. Okazało się, że chwilę wcześniej prosił o dokładkę i czekał, aż panie kucharki nałożą mu nową porcję. Gdy po chwili podszedł do okienka, Jagoda już odchodziła, a on chyba pomyślał, że panie już mu nałożyły, porwał mój talerz z wymiocinami, odszedł do stolika i zjadł wszystko ze smakiem :P Obserwowałam, co dzieje się z moim talerzem, bo wstyd mi było, że nie zdążyłam takiej rzeczy zgłosić i dlatego wszystko zauważyłam. I tak mi się zrobiło niedobrze na ten widok, że znów zwymiotowałam, tym razem na stół i trochę na koleżankę obok siedzącą :P A kolega zjadł, smakowało mu i nic nie zauważył.
Mam z nim kontakt do tej pory i nie powiem mu nigdy, że jadł moje wymiociny ;)

#C5zFS

Zacznę od tego, że mieszkam bardzo blisko kościoła. Jak miałam jakieś 15 lat, zakochałam się w księdzu i w okresie letnim, kiedy włączone były głośniki, otwierałam okno w trakcie mszy i masturbowałam się do jego głosu. Najbardziej lubiłam kazania, bo mówił długo, powoli i tak spokojnie.
Spłonę w piekle.

#XDXQK

Jestem jak Grinch. Nienawidzę Świąt.
Grudzień to dla mnie najgorszy miesiąc w roku.
W Domu Dziecka święta były zawsze najtrudniejsze, co roku niosły nadzieję, a później rozczarowanie.
Zawsze marzyłam, że ojciec ocknie się choć na chwilę z pijackiego amoku i chociaż mnie odwiedzi, albo zadzwoni, da znać, że pamięta, myśli... Czekałam z nosem przyklejonym do szyby, naiwnie wierząc w moc świątecznych cudów.

I tak oto pewnego pięknego grudniowego dnia okazało się, że wymodliłam sobie jego wizytę. Ba... przyszedł z pięknie zapakowanym prezentem, prostokątne pudełko, purpurowy papier, złota wstążka... Noż kur***, klasa... normalnie jak z reklamy! Nawet nie przeszkadzało mi, że czuć było od niego wódkę. Z marszu wybaczyłam mu wszystko.

Gładziłam podarek jak najcenniejszy skarb. Cała dzieciarnia wkoło zamilkła, a ja czułam jak wstrzymują oddech i westchnienia zazdrości, gdy rozpakowywałam swój piękny prezent.
Nagle tę piękną ciszę przerwała salwa głośnego śmiechu, spośród którego najgłośniejszy był śmiech ojca...
W pudełku była kostka styropianu.
Ten skur**** po prostu ukradł atrapę z jakiejś wystawy sklepowej czy czegoś takiego i postanowił zrobić mi "żart".

Do dziś święta przypominają mi największe rozczarowanie i upokorzenie w życiu.

#uREy1

W dzieciństwie większość wakacji spędzałam u dziadków i musiałam spać z kuzynką.
Dziadkowie mieszkają w starej, poniemieckiej willi rodem z niskobudżetowych horrorów o sierocińcach. Zawsze wmawiałyśmy sobie, że w domu straszy. Kuzynka niejednokrotnie mówiła, że w nocy budzą ją szepty, odgłosy drapania, znienacka włączająca się pozytywka albo telewizor. Była przerażona. Budziła się ze świadomością, że ktoś na jej szyi zacisnął lodowate ręce, zdjął jej kołdrę, nakrył jej ciało prześcieradłem. Kiedyś obudził mnie jej krzyk - okazało się, że na naszym wspólnym laptopie znalazła zdjęcia przedstawiające nas w łóżku, były zrobione około godziny trzeciej. Podobne sytuacje powtarzały się każdej nocy, jednak dziadkowie nie wierzyli w ich wiarygodność.

Zdanie zmienili, gdy kuzynka o czwartej zbiegła do sypialni dziadków i łamiącym się głosem powiedziała, że kątem oka zobaczyła postać w białej, ślubnej sukni. Dziadkowie obejrzeli wnikliwie sypialnię, krzyż nad drzwiami był przekręcony, dziadek nawet poświęcił pokój wodą święconą. Sytuacje jednak nasilały się z każdą nocą. Każdy dzień wakacji naznaczony był koszmarem. Kuzynka nie chciała się już bawić, była cicha, osowiała i przerażona. Babcia udała się do zaprzyjaźnionego księdza z parafii, który złożył nam wizytę i rzekomo odpędził demony. Odprawił też mszę w naszej intencji. Ponoć po wakacjach kuzynka musiała przez jakiś czas chodzić do psychologa dziecięcego i coraz rzadziej odwiedzała dom dziadków, a jeśli już - spała w innym pokoju.

Rodzice i dziadkowie na spotkaniach rodzinnych do dziś opowiadają historie o zjawiskach paranormalnych. A ja wtedy nie wiem, co powiedzieć. Straszyłam ją każdej nocy, bo gryzła mnie, popychała i zniszczyła mój film "Ratatuj". Po prostu nie chciałam z nią spędzać wakacji i bałam się o tym powiedzieć dziadkom.

#oW5Wv

Mówi się, że nawet najbliżsi potrafią wbić nóż w plecy. Cóż - mnie wbito coś zgoła innego...

Akcja właściwa: Prawie 20 lat temu kilkuletnia mua stała sobie w dużym pokoju i oglądała wieczorynkę. Moja młodsza, kochana siostrzyczka wbijała właśnie kolejny level w sztuce chodzenia, wędrując wzdłuż fotela i chwytając się czego popadnie - w tym również moich ubrań. W pewnym momencie poczułam, że chwyciła się moich spodni, które pod wpływem jej ciężaru odkryły mój szlachetny półdupek, jednak zaaferowana losami Reksia nie zwróciłam na to uwagi.
Zgodnie z relacją naszej mamy w następnej sekundzie moje oczy dosłownie wyszły z orbit.

Dlaczego? Otóż kochana siostra z niewyjaśnionych do dziś powodów postanowiła wykorzystać swoje wszystkie cztery zęby i najzwyczajniej w świecie ugryzła mnie z całej siły w tyłek.
Efekt był taki, że resztę wieczoru przesiedziałam zapłakana, przykładając chłodną łyżkę stołową do miejsca zbrodni, a wielki siniol trzymał się tam ponad miesiąc i zaliczył wszystkie kolory tęczy.
Mama do końca życia wspominała moje oczy opuszczające oczodoły i powtarzała, że nigdy nie widziała niczego podobnego. A siostrze do dziś zdarza się podejść do mnie bez słowa, powąchać moją rękę i na koniec stwierdzić, iż pachnę jak kurczak. Dobrze, że już razem nie mieszkamy.

#iPeNc

Sposób na zrobienie z siebie idiotki w warzywniaku:

- Dzień dobry, szpinak można kupić tylko w kilogramowej reklamówce?
- Tak.
- A jest szczaw?
- Nie ma.
- To poproszę pietruszkę.

No cóż, ale czego się nie zrobi dla wybrednej świnki morskiej, która nie chce jeść niczego, co nie jest zielone...

#yXsQI

Wracałem kiedyś do domu Bla Bla Carem. Podróżowaliśmy czwórką, sądząc po wyglądzie wszyscy byliśmy studentami w mniej więcej tym samym wieku. Kierowca (Paweł) zabrał mnie, jakiegoś chłopaka i dziewczynę, która, no nie powiem, była ponadprzeciętnej urody. Owa dziewuszka już w punkcie zbiórki zaklepała sobie miejsce z przodu obok kierowcy.

Od samego początku naszej wspólnej jazdy owa koleżanka bardzo chętnie rozmawiała z kierowcą, potem nawet zaczęła prawić mu komplementy, które były dosyć żałosne. Chłopak tylko uśmiechał się pod nosem, ale nic nie mówił. Dziewczyna nadal kręciła swoją bajerę, a że siedziałem za nią, to w pewnej chwili zauważyłem, że zaczęła jeździć mu ręką po udzie. Kierowca znowu się uśmiechnął, ale teraz spokojnie powiedział do niej:
- Słuchaj, jesteś ładna, atrakcyjna, wiesz, gejem nie jestem, ale mam dziewczynę, więc proszę weź tę rękę.
I delikatnie zabrał jej rękę ze swojego uda.

Na początku wydawało się, że laska się speszyła, ale po chwili znowu zaczęła pchać swoją rękę tam, gdzie była wcześniej, mało tego, w pewnym momencie złapała go za krocze.

Paweł nic nie powiedział. Momentalnie zjechał na pobocze, zahamował z piskiem opon, przeprosił nas na chwilę, wysiadł z auta, podszedł do bagażnika, wywalił bagaże dziewuszki, rzucił na asfalt kasę za przejazd od tej dziewczyny i kazał wypi*rdalać. Widać było, że ma w głębokim poważaniu to, że zatrzymał się na drodze, gdzie po jednej stronie był las, po drugiej stronie las, przystanku ani widu, ani słychu.

My z kolegą, który siedział obok w wielkim szoku, nie mogliśmy wydobyć z siebie słowa. W końcu wsiadł kierowca i odjechał, zostawiając dziewczynę na pastwę losu. Jechaliśmy kilka minut w zupełnej ciszy, którą nagle przerwał Paweł i ponownie przemówił spokojnym głosem:
- No co, szlauf wiedział, że mam dziewczynę, a nadal się do mnie przystawiał. Musiałem jakoś zareagować.

Reszta podróży minęła sympatycznie, rozmawialiśmy na różne tematy, a do sytuacji z byłą już współpasażerką nie wracaliśmy.

Nie znam i pewnie nie poznam dziewczyny Pawła, ale według mnie to największa szczęściara pod słońcem.

#W3drz

Nie wiem, czy to wyznanie jest bardziej o tym, jakim byłam kiedyś nieogarem, czy o tym, że taksówkarze zasługują na miano totalnych dupków.

Słowem wstępu - pochodzę z miasta pod Wrocławiem, jednak przyszło mi jeździć do Opola do lekarza.
Kilka lat wstecz, mam 17 lat, smartfonów jeszcze nie było, co za tym idzie - map i GPS-a też nie. Pojechałam sama do Opola pociągiem do lekarza. Trochę z wygody, a trochę ze strachu, że spóźnię się na wizytę, na dworcu podeszłam do taksówkarza i zapytałam, czy na Reymonta (gdzie mieści się lekarz) daleko i drogo. Powiedział, że nie i zaprosił do środka. Ucieszona wsiadłam i po jakichś kilku minutach byłam na miejscu (zapłaciłam ok. 20 zł). Zadowolona, że mam ogarnięte, w taki sam sposób wróciłam na dworzec.

Przez 2 lata raz na 3 miesiące jeździłam do Opola do lekarza, za każdym razem, nauczona doświadczeniem, wsiadałam do taksówki i jechałam do lekarza i z powrotem. Dopiero po 2 latach jak zwykle wsiadłam do taksówki i podałam adres, pan popatrzył na mnie i powiedział "Ale przecież to trzy kroki stąd, po co ma pani płacić za taki krótki przejazd?". Zdumiona zapytałam jak to, że od 2 lat tak jeżdżę i to samochodem jest daleko. Co się okazało? Że przychodnia jest 700 m od dworca, a przez te wszystkie lata (RÓŻNI!!) taksówkarze wozili mnie naokoło i kasowali za przejazd.

Nie, nie pomyślałam, żeby sprawdzić w internecie trasę, po pierwszym przejeździe stwierdziłam, że nie warto, bo daleko.
Dodaj anonimowe wyznanie