#Ded3n
Następnego dnia sąsiad potrącił mi psa.
Następnego dnia sąsiad potrącił mi psa.
#1PHm5
Cóż, w koszu były same szatany, na dodatek takie bardzo zaróżowione. Zwróciłam delikatnie pani Grażynie uwagę, że te grzybki nie są jadalne niestety, a jeśli mi nie wierzy, to niech sprawdzi, jednak obyło się bez testów. Jako że jestem panią lasów, jak mnie zwą, to w pół godziny nazbierałam koszyk borowików, podgrzybków, kurek i kani, nawet objaśniłam pani jak się z nimi obchodzić i jak odróżnić poszczególne gatunki.
Gdy skończyłam opowiadać, zawołała mnie jeszcze do kuchni, że znalazła pieczarki, ale stwierdziła, że je ususzy. Spojrzałam na wiszące na lince kawałki muchomora sromotnikowego, które ledwo się trzymały. Zdjęłam i wyrzuciłam je.
To miało miejsce parę lat temu, ale przypomniałam sobie tę historię, aby uprzedzić wszystkich "znawców", którzy nigdy na grzybach nie byli, a chcieliby zabłysnąć: czasami warto się doinformować i pamiętać, aby w szczególności dzieciom nie podawać nieznanych z pochodzenia grzybów.
#639dh
#eI6OR
#Y4ySv
Kiedy miałam 16 lat, puściły mi nerwy i role się odwróciły. Prawie go udusiłam, ale od tamtego czasu miałam absolutny spokój z jakimikolwiek rękoczynami.
Ogień zwalczaj ogniem, tak?
#fJ16K
Za każdym razem, kiedy czytam książkę, oglądam film lub serial, kiedy jakiś bohater robi coś okropnie głupiego, upokarzającego albo wyjawiana jest jakaś wstydliwa prawda na jego temat, jest mi tak niekomfortowo i wstydzę się, jakby to było o mnie.
Kiedy czytam książkę, muszę ją odłożyć, bo tak to przeżywam. Jeśli fragment jest naprawdę żenujący, to omijam go aż do samej końcówki, a dopiero po przeczytaniu jak się skończy mogę przeczytać całość.
Filmy muszę zatrzymywać i bardzo często poskakać po pokoju, albo porobić inne dziwne rzeczy, aby się uspokoić. Nawet kiedy już włączę film, to albo zamykam oczy, albo oglądam go zza drzwi szafy.
Zawsze czuję się wtedy jak wariatka.
Nikt o tym nie wie.
Mam nadzieję, że nie jestem jedyna, która tak robi, ale nie robię sobie nadziei.
#kVHcP
Kiedy byłem mały, mama zabrała mnie na wyścig na 100 metrów.
Zawodnicy wystartowali za wcześnie, bo pękł mi balon.
#2pht0
Był tam sobie również pan - nazwijmy go X. Pracował w obsłudze hotelowej i poznaliśmy go na kolacji w hotelu. Jako że od dziecka uwielbiam lody (bez podtekstów, proszę :D), poprosiłam pana X, czy mógłby mi takie załatwić. Zgodził się, poszedł do kuchni. Po czym po około 5 minutach wrócił z pucharkiem lodów waniliowych - byłam wniebowzięta.
Na następny dzień pod wieczór ktoś zaczął pukać do naszych drzwi (mieszkałam w pokoju wraz z rodzicami). Otworzyłam i ujrzałam pana X wraz z owocami, ogromnym tortem ze świeczkami, a do tego śpiewał mi "Sto lat ". Stanęłam jak wryta. Dlaczego do nas przyszedł? Otóż po wejściu odłożył swój podarek, podniósł mnie jak pannę młodą i zaczął radośnie krzyczeć "Kiss me". Rodzice mieli niezły ubaw z mojej miny. Po paru minutach odstawił mnie na ziemię i zaczął rozmawiać z moim tatą.
Po krótkiej wymianie zdań pan X wyszedł z naszego pokoju wyraźnie zasmucony. Dowiedziałam się, że pytał mojego tatę, czy może wziąć mnie za żonę. Odpowiedź oczywista - nie.
PS Drogi panie X, tort był naprawdę smaczny.
#s7PDx
Zaczął molestować mnie, gdy miałam 18 lat - wykorzystał fakt, że byłam młoda, głupia, odrzucił mnie mój chłopak, odrzucił mnie ojciec; potrzebowałam miłości i uwagi oraz to, że leczyłam się z depresji. Molestował mnie na dwóch wspólnych wyjazdach. Na pierwszym, kiedy nic nie wskazywało dramatu, pojechałam z nim bez mamy do naszej wspólnej, bardzo dobrej znajomej odpocząć po ciężkim okresie w szkole (którą też wtedy nota bene zmieniałam). Zaczął mnie dotykać, jak spaliśmy, przychodził do mnie do łóżka, bałam się niemiłosiernie. Opowiedziałam o tym tej naszej znajomej - a ona... powtórzyła mu wszystko. Rączki trzymał przy sobie, ale psychicznie zgnoił. Powiedziałam mojej mamie, że ma zniknąć z mojego życia i że mnie dotykał. Nie zniknął. Sprawa przycichła. Moja mama pojechała do rodziny z nim, zabrała też mnie. W sumie do tej pory nie rozumiem, dlaczego pojechałam. Tam, jak mama się kąpała, złapał mnie od tyłu za piersi i przysunął do siebie. Wyrwałam się, znów milczałam. Bałam się. Mama zignorowała mnie w imię swojego szczęścia za pierwszym razem, zignorowała mnie później... Cóż, powiedziałam o tym jej po jakimś czasie. Stwierdziła, że to moja wina, "bo sama się pchałam na jego kolana"!
Wyprowadziłam się z domu rok później, dostałam pracę kawałek od mojego miejsca zamieszkania + studia, które skomponowały mi się tematycznie z pracą. Bajka. Zaczęłam żyć na własny rachunek, kontakty z mamą uległy znacznej poprawie, tylko został ten truteń w jej życiu. Szczerze, dopiero zobaczyłam ogrom zniszczeń zrobionych u mnie przez tego człowieka, jak się zdystansowałam do wielu spraw i się wyprowadziłam, stąd taki późny bunt i uświadomienie wagi problemu. Zaczęłam naciskać, żeby mama zakończyła tą znajomość, bo ją ten człowiek też niszczy (alkoholik, człowiek ciężko chory na depresję, manipulant, który uzależnił ją od siebie) i argument - molestował mnie.
Nie zakończyła. Usługuje jemu, jego rodzinie. Zaczęłam się z siostrą (starszą) bardzo buntować przeciwko tej znajomości. Rozumiem, że doskwiera jej samotność, ale sama wyrzekła się kilku znajomości w imię tej.
Dzisiaj usłyszałam po kolejnym buncie: "Nie będziesz wtrącać mi się w życie i ustawiać, z kim mam się spotykać, a z kim nie. To twoja wina, pchałaś mu się na kolana, to masz. I daj mi spokój!" - rozłączyła się.
Zastanawiam się, czy do niej dociera to, co mówię. Jestem bezradna. Straciłam matkę. Straciłam ją za życia. Jest dla mnie bardzo ważna, bardzo ją kocham, ale to za mocno zabolało...