Przez sześć lat miałam kota. Była to śliczna Luna, ragdoll. Większość pewnie tego nie popiera, ale była prezentem. Dostałam ją od cioci po tym, jak wyjawiłam jej, że czasami brakuje mi kogoś bliskiego (moi rodzice to bardzo chłodne, obojętne osoby).
Od razu pokochałam Lunę. Był tylko jeden problem - rodzice jej wręcz nienawidzili. Na szczęście po wielu rozmowach i błaganiach zgodzili się, żeby została. Były tylko dwa warunki - całe moje kieszonkowe szło na jej jedzenie, ewentualnie wizyty u weterynarza i tylko ja musiałam się nią zajmować, czyścić kuwetę, wyprowadzać ją na spacery (tak, kota też można wyprowadzać) itd.
Przez pięć lat wszystko było pięknie. Luna chodziła za mną, spała w moim łóżku, dawała się przytulać itd.
Problem zaczął się w 2 klasie gimnazjum, kiedy zorientowałam się, że pewien chłopak za mną łazi, robi mi zdjęcia, wysyła różne dziwne wiadomości, chwali się kolegom, że pewnie bez problemu mógłby się ze mną przespać (nie, na gadaniu się nie skończyło. Spróbował. "Na szczęście" skończyło się na próbie g*ałtu i ogromnym siniaku na jego twarzy).
Ostatecznie chłopak zmienił szkołę (i to jeszcze nie dlatego, że jego rodzicom zrobiło się głupio. Po prostu chcieli go uwolnić "od tej wariatki i jej ciotki"), ale klasa mnie znienawidziła, bo wszyscy go uwielbiali (chłopacy, bo był dobrym sportowcem, a dziewczyny, bo był przystojny i nauczyciele, bo świetnie się uczył i zdobywał szkole mnóstwo nagród, a ja dla nich była jedynie małą, głupią dziewczynką).
Moi rodzice doskonale wiedzieli o tym, co działo się w szkole.
W trzeciej klasie miałam depresję, ale jeszcze o tym nie wiedziałam. Myślałam, że potrzebuję trochę spokoju, że smutek jest tymczasowy itd.
W marcu nie miałam na nic siły. Nie jadłam, dużo płakałam. Moi rodzice próbowali kilka razy mnie ogarnąć. Używali do tego paska. Nawet przy tym nie miałam siły reagować, więc po pewnym czasie miałam masę sińców.
Całe dnie leżałam w łóżku i tuliłam Lunę. Tylko na niej mi zależało.
Pewnego dnia zadzwoniła dyrektorka. Ojciec się wściekł. Zlał mnie i zabrał Lunę do schroniska.
Przez tydzień w domu było jak w piekle, rodzice kłócili się ze sobą, wyzywali mnie itd. Na szczęście jedną kłótnię usłyszała sąsiadka i zaniepokojona zadzwoniła po ciotkę (są przyjaciółkami).
Natychmiast przyjechała i zabrała mnie od rodziców. Po kolejnym tygodniu zaczęłam z nią rozmawiać, opowiedziałam co się stało.
Pojechałyśmy do schroniska. Okazało się, że ktoś wziął Lunę. Jakoś udało nam się zdobyć adres. Okazało się, ze nowi właściciele wypuścili ją z domu i potrącił ją samochód. Nawet nie mieli ochoty zbierać jej z ulicy.
Nie zdałam do następnej klasy, ale teraz moim prawnym opiekunem jest moja ciocia, mam nową szkołę, nowego kota i regularnie odwiedzam psychologa.
Ale i tak tęsknię za Luną.
Moi rodzice poznali się na Światowych Dniach Młodzieży, które odbyły się ponad dwadzieścia lat temu w Częstochowie.
Niby nic dziwnego, prawda?
Gorzej tylko, że ojciec pojechał tam odprawiać mszę, a mama "w celach służbowych".
On był księdzem, ona zakonnicą.
Dorabiam sobie jako naganiaczka do klubu, od razu powiem, że nie do klubu ze striptizem, ale normalnego klubu muzycznego. Ogólnie jest fajnie, bo ludzie dostają ode mnie darmowe wejściówki, drinki, zniżki, zależy jaka jest promocja.
Bardzo lubię ciekawych ludzi, nietypowych.
Czasami na ulicy nikogo nie ma i wtedy jak z kimś kilka minut porozmawiam, to czas szybciej płynie. Raz patrzę na jednego kolesia. Na pierwszy rzut oka podróżnik. Plecak, karimata, bojówki, koszulka, bandama i gitara. Ogólnie typ jakby się z Woodstocku urwał, albo innego festiwalu, ale ogólnie nic takiego ostatnio się nie działo. Dodatkowo z jednej strony normalne ubranie, a z drugiej nosi ze sobą plandekę.
Podeszłam, zagadałam i okazuje się, że to... włóczęga, obieżyświat. Nie ma domu, podróżuje stopem, nie ma pieniędzy, ale nie wygląda na brudnego bezdomnego, alkoholu też nie pije. Ogólnie ktoś, kto wybrał życie na ulicy, a wszystko to co ma to jego plecak i gitara. Jeszcze nie wie, gdzie będzie spać.
Pół godziny później kończę pracę i cóż, nie mieszkam sama, ale mam wolny pokój, współlokator nie powinien się obrazić, więc zapraszam nieznajomego. Dostaje pokój, czystą pościel, rano kąpiel, śniadanie, obiad spakowany na drogę. Pyta, czy może się odwdzięczyć, ja na to, że mnie nic nie trzeba. Mówię, że mam tylko mega problem z kasą, ale w tym mi nie pomoże. Rozmawiamy o wielu rzeczach. Drugiej nocy też zostaje, jako "zapłatę" pomaga mi sprzątać i myje naczynia, gra na gitarze.
Życzę powodzenia w życiu i droga się rozchodzi. On wyrusza w swoją wędrówkę, ja do mojej stałej pracy.
Żadnego morału, żadnego "żyli długo i szczęśliwie". Ot, to ciekawe, jakich ludzi można poznać i tylko się cieszyć, że ktoś miał ciepły posiłek i nocleg dzięki mnie ;)
Od zawsze mieszkałam w rodzinie, która nigdy nie tolerowała odmienności.
Zaczęło się od szkoły podstawowej, gdy chciałam ubierać się bardziej kolorowo niż rówieśniczki, niestety już wtedy rodzice ustawili mnie do pionu, mówiąc, że nie wypada i tak nie można, bo tak mówi ogół.
Później było tylko gorzej. Muzyka, której słucham (alternatywny rock), chęć pomagania ludziom ze squotu, wszystko be, tylko chodzenie do kościoła i nauka jest OK.
W końcu wyjechałam na studia do Opola, gdyż jest jak najdalej od rodzinnego miasta, czyli Szczecina. Wtedy poznałam Samira, studenta z wymiany uczniowskiej z UK, zakochałam się i jesteśmy razem. Niestety gdy przyjechałam do rodziców z moim ukochanym, rodzice uznali, że nie będą z małpą w jednym domu siedzieli.
Samir jest czarnoskóry.
Od tej kłótni nie mam z nimi kontaktu, nie mam ochoty rozmawiać z rasistami. Szkoda, że to moi rodzice...
Kilka dni temu, będąc w sklepie, na cześć którego nazwano pewnego niedawno narodzonego młodego Polaka, udało mi się dostać 2 polskie bitcoiny, tzn. naklejki na świeżaki. Jako że nie mam ani dzieci, ani niestety tym bardziej psa, postanowiłem dokonać czynu społecznego i dać je komuś w pracy, bo wiem, że współpracownice z mojej sekcji mają już komu zapisać majątek.
Na przerwie uzbrojony w coś, co przewyższa wartość złota w przeliczeniu na gramy, podszedłem do grupy kobiet z zapytaniem, czy któraś zbiera; zgłosiły się dwie. Mogłem podzielić, nie byłoby problemu, o sprawie nikt by nie pamiętał, gdyby mi do łba nie strzeliło - "No dwie osoby, dwie naklejki, to proponuję kamień, nożyczki, papier, bo nie chce mi się tego dzielić".
Jak przegadały ze sobą całe rano, tak od przerwy do 15 nie zamieniły ze sobą ani słowa :D
Ostatnio przeczytałam tutaj wyznanie o tym, jak laska bała się, że wciągnie do odkurzacza pająka i ten się rozmnoży.
Przypomniała mi się pewna sytuacja, jak to w moim starym odkurzaczu zalęgły się... myszy!
Możecie sobie tylko wyobrazić moją minę i miny wszystkich domowników, gdy podczas sprzątania nagle zaczęły z odkurzacza wylatywać małe myszki, rozbiegając się po całym domu, a dodam, że było ich całkiem sporo.
Z rodziną najlepiej na zdjęciu, prawda? Zgadza się!
Moja rodzinka lubi wtrącać się w sprawy innych. Hamują ich trochę moi rodzice, którzy nie lubią wścibstwa. Studiuję medycynę i niektóre ciotki planują, jak to będę załatwiać im wizyty u specjalistów i nie będą musiały stać w kolejkach. Wkurza mnie to. Jak będę mógł pomóc to OK, ale na razie jest to przedwczesne.
Kiedyś na jednej rodzinnej imprezie wujek pyta, jaką specjalizację wybiorę. Nie zdążyłem otworzyć ust, jak zaczęła się tyrada ciotki, że na pewno wybiorę kardiologię lub neurologię. Zazwyczaj zlewam takie gadki, ale tym razem to było przegięcie. Powiedziałem, że wybieram psychiatrię kliniczną lub proktologię i zapraszam ją jako pierwszego pacjenta. Zapadła cisza, a ja mam od tej pory spokój.
PS. Tak naprawdę to jeszcze waham się i nie wiem, co wybiorę jako specjalizację.
Dzisiaj wieczorem, biorąc relaksującą kąpiel, zrelaksowałam się odrobinę za bardzo...
Postanowiłam puścić bąka, leżąc w wodzie po szyję i... zesrałam się.
Najzwyczajniej w świecie się zesrałam. I zamiast uciekać, siedziałam w tej nieszczęsnej w wodzie z szeroko otwartymi oczami i tylko powtarzałam szeptem "Nie wierzę, nie wierzę...".
Niedawno stałam przed apteką, ponieważ czekałam, aż zostanie otwarta. Moja mama mnie poprosiła, abym przed szkołą zamówiła tabletki dla mojej młodszej siostry (piszę zamówiła, bo trudno dostać te leki od ręki, przez to, że choroba mojej siostry jest bardzo rzadka). Więc stoję sobie, kopię kamyczek butem pod tą apteką, podchodzi do mnie na oko siedemdziesięcioletni mężczyzna i pyta, czemu taka smutna stoję. Ja nic mu nie odpowiedziałam, bo jakoś ciężko mi mówić komuś całkiem obcemu o mojej sytuacji (nie to co na anonimowych, tutaj mogę wszystko pisać xD, najwyżej wyznanie zostanie usunięte).
I wyobraźcie sobie takiego dziadziusia, który zaczyna mi opowiadać żarty, ale nie byle jakie żarty! Jego humor był czarniejszy niż asfalt kładziony przez ebolę w Afryce (przepraszam wszystkich, którzy nie lubią tego typu humoru) :D
Później cały dzień na myśl o tym człowieku byłam wesoła. Takich ludzi szczerze doceniam. Bo kogo w tych czasach interesuje całkiem obca osoba?
Brawa dla tego człowieka :)
Pracowałem w jednej z firm produkujących bankomaty jako programista. Zajmowałem się dużym projektem razem z moim kolegą. On był odpowiedzialny za interfejs graficzny, ja za całą resztę.
Po kilku miesiącach ciężkiej pracy projekt został zakończony i wdrożony na produkcję.
Pewnego dnia dzwoni do nas klient z reklamacją i opisuje nam sytuację:
Na infolinię dzwoni klient:
- Dzień dobry, w czym mogę pomóc?
- Dziki ch*j.
- Słucham???
- Dziki ch*j. Tak właśnie powiedział mi wasz bankomat.
Okazało się, że kolega tym komunikatem sprawdzał, czy wszystko mu działa.
Na szczęście nikt nie został zwolniony, a poprawka została zrobiona bardzo szybko.
Dodaj anonimowe wyznanie
