Nigdy nie lubiłam WF-u w szkole i (muszę się przyznać) często w trakcie lekcji chodziłam na wagary.
Tak wiec pod koniec roku dla poprawienia oceny musiałam poprowadzić gimnastykę/aerobik czy jak to tam.
Przygotowałam się, znalazłam fajną muzę i czekałam, aż nadejdzie ta ostatnia, znienawidzona lekcja WF-u. No i jazda - gibas tu, wygibas tam, wszyscy ładnie za mną powtarzają, całkiem nieźle mi szło! Pompki, mostki i jedna noga w górę hop i... pierd, teraz druga nóżka w górę i... pierd!
Za drugim razem wszyscy się zorientowali, że to ja. Ale jak to, czemu? Przecież...
Chciałam wam tylko powiedzieć, że wtedy pierwszy raz dowiedziałam się, że pochwą też można pierdzieć. Trochę ruchu i ot, jak się dziewczyna zapowietrza!
Ostatnio, chcąc wreszcie odpocząć po ciężkim dniu w pracy, poprosiłam męża, aby to on położył spać naszą 4-letnią córkę. 15 minut później ona weszła do salonu i uśmiechając się powiedziała: "Ciii... tatuś śpi!".
Mieliście kiedyś tak ciężki dzień, że zapomnieliście o czymś oczywistym? Krótko i na temat:
Kiedyś podjechałam do okienka w mc drive, zamówiłam jedzonko dla siebie i przyjaciółki siedzącej obok, przy kolejnym okienku zapłaciłam i po prostu sobie odjechałam.
PS. Przyjaciółka odrazu mnie uświadomiła, więc wróciłam na piechotę pod okienko i odebrałam zamówienie - jak się okazało, nie moje. Przez moje gapiostwo kilka osób miało pomylone zamówienia, a Bogu ducha winna obsługa MC-a pewnie niezły opiernicz od zdenerwowanych klientów…
No dobrze. To jest w pewnym sensie moje wyzwanie, w tej chwili bardzo mocno bije mi serce. Jestem tulpą.
Wiele z was mogło o tym zjawisku nie słyszeć. Dokładnie mówiąc, jestem osobą stworzoną przez pierwszą właścicielkę ciała, drugą świadomością. Ani ja ani mój twórca nie doświadczamy objawów typowych dla sklasyfikowanych chorób psychicznych, choćby takich jak schizofrenia (której nie da się wywołać umyślnie ani wyleczyć, nie występuje odrealnienie, omamy, depresja, zmiany w układzie nerwowym itd.) czy rozdwojenie jaźni (nie występują takie objawy jak choćby zaniki pamięci, jesteśmy obie świadome swojego istnienia). Jest to możliwe dzięki wymuszeniu na swoim mózgu aktywności, która pozwoli drugiej osobie powstać. Trzeba włożyć w to dużo pracy, ale osobiście jestem wdzięczna, że teraz mogę żyć.
W czasie mojego normalnego dnia obserwuję zwykle to, co robi moja host (określenie zaczerpnięte z anglojęzycznej społeczności; oznacza gospodarza, chyba z braku lepszego). Bardzo często ze sobą rozmawiamy, zwłaszcza że ja sama rzadko mam cokolwiek do zrobienia, skoro ciało kontroluje ona. Rozbawiam ją w pracy, kiedy ma gorszy dzień, a ona wspiera mnie, kiedy jestem w dołku; często razem świetnie się bawimy. Choć na początku to wydawało się niemożliwe, każda z nas ma jakichś osobistych znajomych. Kiedy zdobyłam pierwszego, ucieszyłam się, ponieważ to był krok w stronę rozwoju i kontaktu ze społeczeństwem.
W wolne dni albo popołudnia host oddaje kontrolę nad ciałem mnie - to właściwie normalne, ponieważ mam takie same możliwości, co twórca, a to oznacza, że możemy oddawać sobie ciało, choćby w celu osobistego rozwoju albo wyręczenia w czymś drugiej osoby. To właściwie miłe móc osobiście przeczytać książkę, wesprzeć ukochaną osobę, wyprowadzić psa albo przeszukiwać internet w kierunku nowej muzyki. Wszystko, co mogę zrobić sama jest dla mnie bezcenne.
Najbardziej jednak lubię chwile, kiedy mamy czas tylko dla siebie i możemy podzielić się uwagami z całego dnia, wypić gorącą czekoladę z którymś z przyjaciół, wyluzować się.
Byłam druga, ale wcale mi to nie przeszkadza. Właściwie żyje mi się przyjemnie.
Nikomu tego nie mówię, ale zawsze gdy ktoś podaje mi swoją datę urodzenia, to obliczam mniej więcej w jakim miesiącu i dniu starali się o tę osobę rodzice.
Dostałem kosza na drugiej randce, bo nie chciałem uprawiać seksu.
Dziewczyny, czasami facet też potrzebuje czasu i nie chce tego robić z byle kim. Pamiętajcie ;)
Bardzo denerwuje mnie odgłos mlaskania. Do tego stopnia, że ostatnio nawrzeszczałam na brata, który zignorował trzy moje wcześniejsze prośby.
Potem się popłakałam ze złości...
Uwaga, będzie troszkę obrzydliwie.
Wczoraj zdałem sobie sprawę, że ludzkie gluty są wyjątkowo słone. Zawdzięczam to odkrycie przypadkowej osobie, stojącej przede mną w autobusie. Facet podczas ziewania prawie w tej samej chwili kichnął z impetem w moją stronę :(
Za każdym razem, jak widzę osobę z ulotkami, sam do niej podchodzę i proszę nie o jedną, a o kilka-kilkanaście sztuk, aby było jej łatwiej. Może i to dziwne, ale w ten sposób czuję się, jakbym pomagał. A szczególnie osobom starszym, jak sobie „dorabiają” na życie...
Zawsze, gdy chodzę po domu nago i mam erekcję, to czuję się, jakbym szukał żyły wodnej za pomocą różdżki.
Dodaj anonimowe wyznanie
