#Zc4W0
#DI4LA
Mam 20 lat...
#h3c2n
#B28qw
Znacie to uczucie kiedy studiujesz, bo mówili, że przyszłość, że pieniądze, Twoje kalkulacje oparły się na tym, że wolisz ścisłe przedmioty, a nie humanistyczne, a na dodatek w rodzinie mamy już informatyka i bardzo dobrze sobie radzi. I tak proszę bardzo, studia zostały wybrane. Dziś tata przyszedł do mojego pokoju, zobaczył, że walczę z odrobieniem jednej z tych gorszych prac domowych, spytał czy wszystko jasne i zanim odpowiedziałam, usłyszałam "E tam, lubisz to, to z pewnością sobie poradzisz".
W głowie pojawiły się różne myśli, po co mi te studia, może nie warto. Po dłuższych zastanowieniach stwierdziłam, że wcale nie lubię tych studiów, nie lubię tego czego się uczę, nie lubię tego z czym wiążę swoją przyszłość. NIE LUBIĘ. No dobra, w takim razie poszukajmy czegoś innego, przecież zmiana studiów to nie koniec świata, może jest coś innego co chciałabym robić... Jak się okazuje, ja niczego nie lubię, nic mnie nie interesuje na tyle, żeby uczyć się tego i wiązać z tym przyszłość. Nie mieści mi się to w głowie, że żyję tak pozytywnie, a nawet nie mam zwykłego hobby. Jeśli znajomi by odeszli (nie wiadomo jak będzie po studiach), wyprowadzę się to zostanę sama, nawet bez hobby.
Może nie anonimowe wyznanie, ale moje wyznanie na pewno.
#FiSja
Brat zapytał mamę czy może gdzieś tam iść. Odpowiedź była odmowna, więc bez słowa wziął swoją torbę i wyszedł z domu. Po powrocie tego samego dnia przeszła mu złość za odmowę mamy, wręcz jakby nie było tematu. Był uśmiechnięty, zadowolony, nic nie mówił tylko robił swoje.
Minęły 2 dni, w mieszkaniu rozległ się taki smród, że trzeba było wszystkie okna otwierać, a i to nie pomagało. Uwierzcie, ponad 20 lat od tego wydarzenia, a ja na samo wspomnienie czuję ten "zapach". Kilka godzin szukania, przegrzebane wszystko a źródła brak.
Później okazało się że w momencie gdy brat wyszedł z domu po odmowie wyjścia przez mamę poszedł na ryby. Złapał trochę drobnicy, spakował w reklamówkę i upchnął w szafie pod kocem.
Dostał lanie, z domu przez miesiąc nie wychodził. Ale mówił że było warto...
#nWTe6
Zapukałam do kabiny, ponieważ drzwi były zamknięte, dziewczyna w środku odpowiedziała "zajęte", więc czekam i czekam, żadne głosy mnie stamtąd nie dobiegają. Pociągam za klamkę - w środku nikogo nie ma...
Gdyby koleżanka też nie słyszała, że ktoś się wcześniej odzywał, pomyślałabym, że przedawkowałam psychotropy.
Jęcząca Marto z "Harry'ego Pottera", czy to Ty?
#IJziH
#IuH3M
Po fakcie czułem się takim dobrym człowiekiem, ale później pomyślałem - czy jeśli nie stałbym za nim i nie musiał czekać aż odejdzie, bym mógł zważyć jabłka, czy wtedy bym mu pomógł. I doszedłem do wniosku, że pewnie nie.
I w moich oczach z superbohatera zmieniłem się w egoistę.
#ai77n
Boję się niepełnosprawnych psychicznie, ba, oni mnie przerażają, nie wiem czy to się tak poprawnie nazywa ale chodzi o osoby np. z zespołem Downa itd. i dotyczy to tylko takich niepełnosprawności czy odmienności. Choroby psychiczne mnie nie przerażają, osoby z bielactwem wręcz fascynują, jeśli ktoś daje sobie radę bez ręki czy nogi to strasznie podziwiam, choroby osób starszych nie odrzucają. Tylko to i igły to moje lęki.
Gdy dla większości ludzi koszmarem by było musieć zamieszkać na cmentarzu czy potrzymać pająka, ja bym nie potrafiła być przez 5 minut w jednym pomieszczeniu z taką osobą sam na sam. Ich zdeformowane ciała, rozbiegany wzrok, bełkoczący głos są straszne ale najbardziej boję się tego co mają w głowie i co mogą zrobić. Mieszkam niedaleko ośrodka gdzie oni mieszkają, jeśli wychodzą na spacer nie mogę ich minąć, zbyt się boję, więc zdarzało mi się uciekać za budynki, chować w krzaki czy wbiec ciemną nocą do lasu jeśli był blisko.
I uprzedzając komentarze, nie, nie byłabym w stanie wychować takiego dziecka, albo bym usunęła ciąże albo po porodzie oddała do adopcji, co nie zmienia faktu, że podziwiam ich rodziców, że zdecydowali się je jednak wychować. Dziękuję za uwagę.