#ai77n
Boję się niepełnosprawnych psychicznie, ba, oni mnie przerażają, nie wiem czy to się tak poprawnie nazywa ale chodzi o osoby np. z zespołem Downa itd. i dotyczy to tylko takich niepełnosprawności czy odmienności. Choroby psychiczne mnie nie przerażają, osoby z bielactwem wręcz fascynują, jeśli ktoś daje sobie radę bez ręki czy nogi to strasznie podziwiam, choroby osób starszych nie odrzucają. Tylko to i igły to moje lęki.
Gdy dla większości ludzi koszmarem by było musieć zamieszkać na cmentarzu czy potrzymać pająka, ja bym nie potrafiła być przez 5 minut w jednym pomieszczeniu z taką osobą sam na sam. Ich zdeformowane ciała, rozbiegany wzrok, bełkoczący głos są straszne ale najbardziej boję się tego co mają w głowie i co mogą zrobić. Mieszkam niedaleko ośrodka gdzie oni mieszkają, jeśli wychodzą na spacer nie mogę ich minąć, zbyt się boję, więc zdarzało mi się uciekać za budynki, chować w krzaki czy wbiec ciemną nocą do lasu jeśli był blisko.
I uprzedzając komentarze, nie, nie byłabym w stanie wychować takiego dziecka, albo bym usunęła ciąże albo po porodzie oddała do adopcji, co nie zmienia faktu, że podziwiam ich rodziców, że zdecydowali się je jednak wychować. Dziękuję za uwagę.
Mnie przerażają takie osoby głównie przez wspomnienie z dzieciństwa, gdzie chory na Downa chłopak podbiegł do mojej kuzynki, przytulił ją, zaczął całować po szyi i wpychać rękę pod spódnicę drugą macając płaski biust dziesięciolatki. Obok stali jego 'koledzy', przechwalał im się, jaką fajną ma dziewczynę. Dziewiętnastolatek. Kuzynka nie chciała nigdzie tego zgłosić bo:
1. jest chory i nie rozumie, że robi źle
2. przecież do niczego nie doszło
3. i tak jej nikt nie uwierzy, a jeśli już, to on nie poniesie konsekwencji.
Nie mówię, że wszystkie osoby z tą przypadłością zachowują się w ten sposób, nie wiem czemu ja odczuwam to w ten sposób.
Traktujmy ich na równi z nami. Nie bójmy się więc dać w ryj.
Wyrafinowana, jak chodziłam do liceum to była podobna sytuacja jak z komentarza z tym, ze szesnastolatka i siedemnastolatek z Downem. Dziewczynę poniżał, rozbierał i ogolnie masakra. Resztę tez traktował beznadziejnie, zabieranie rzeczy itd. Stawialiśmy się, aż w koncu nie wytrzymaliśmy. Poza szkoła dostał manto od innego kolegi. Oczywiście wszyscy mieliśmy za to przypal, obniżone oceny z zachowania, uwagi i wezwanie rodziców, a kolegę prawie ze szkoły wyrzucili. Skargi na tego chłopaka nic nie dawały, bo panie mówiły, ze chory. Dodam, ze nie był mocno pobity, jedyny jaki miał ślad po walce to zaczerwieniony policzek przez pare h i szarpniętą bluzę.
Rozumiem aż za bardzo, bo często zdarza mi się jeździć z całą grupą autobusem. Myślicie, że się przyzwyczaiłam? Że pokonałam strach? A gdzie tam! Krzyki jak z horroru, walenie rękami i kopanie w szyby mnie nie uspokoiły. Zbieram na samochód.
U mnie na osiedlu był chłopak z zespołem Downa i chodził krzyczał rzucajac słoikami bądź innymi szklanymi pojemnikami. Od tamtego momentu mam traumę i boje się każdych upośledzonych. Więc nie jesteś sama
Stosować prawo Sparty i po kłopocie
XD ten komentarz zrobił mi dzień
Mam to samo. Może nie jest to paniczny strach, ale nie czuję się komfortowo gdy taka osoba jest w pobliżu.
Zespół Downa nie jest chorobą psychiczną. Nie jest również upośledzeniem umysłowym. Jest zespołem wad wrodzonych.
"choroby psychiczne mnie nie przerażają"
Dobrze,więc nie jest też "niepełnosprawnością psychiczną".
Osoba chora na Zespol Downa ma ok. 50% uposledzenie umyslowe. Prosze nie wprowadzac ludzi w blad.
@2511 tak, osoba z zespołem Downa ma min. upośledzenie umysłowe (nie wiem w jaki sposób przeliczyłeś/aś je na %) występuje ono w wiekszym lub mniejszym stopniu w zależności od przypadku. Ale zespół Downa NIE JEST upośledzeniem umysłowym jak sugerował ktoś w poniższym komentarzu.
czytałam horror o takim dziecku z zespołem downa, które miało talent do zabijania, do teraz się boję zajrzeć pod łóżko w nocy :(((
@Yasmina zespół Downa jest zespołem wad wrodzonych które określa się też jako upośledzenie umysłowe i ruchowe... Jak czytasz jakieś artykuły to czytaj całe a nie pierwszy akapit i udawaj że się znasz ok?
@Yasmina jestem po studiach pielęgniarski, więc co nieco wiem o chorobach :) Probujesz zablysnac wiedza ale Ci nie wychodzi. Nie wiem czemu niektorzy wola stac przy swoim zdaniu murem choc jest bledne niz przyznac sie do bledu.
@2511: Fakt, że się jest po studiach nie czyni z człowieka nieomylnego autorytetu (ale jeśli dzięki temu uznasz mnie za bardziej wiarygodną, to muszę nadmienić, że miałam na studiach oligofrenologopedię). Yasmina ma rację; może chodziło ci o to, że "ok. 50% ludzi z ZD to osoby niepełnosprawne umysłowo", ale napisałaś to tak, jakby każda osoba z zespołem Downa miała"połowę upośledzenia umysłowego", a to brzmi jak humbug, bo niepełnosprawności umysłowej nie klasyfikuje się według żadnych procentów, tylko w kilkustopniowej skali na podstawie testów sprawności intelektualnej.
@Mlodapsiara: Oprócz deficytów intelektualnych (które mogą, nie muszą wystąpić) w ZD pojawiają się także różnorodne cechy, wady i choroby, na które termin "ruchowe" byłby stanowczo zbyt wąski (np. wady serca, układu pokarmowego, zaburzenia hormonalne).
Yasminie nie chodziło przecież o to, że w ZD nie występują zaburzenia intelektualne, tylko że nie ma znaku równości pomiędzy zespołem Downa a deficytami umysłowymi.
@KatyClumsy miałam na myśli dokładnie to, co rzeczowo i konkretnie wyjaśniłaś. Cieszę się, ponieważ @2511 z jakiegoś powodu zaczeła mnie atakować a jak widać "bycie po studiach" (jestem rownież po kierunku na ktorym mieliśmy przedmioty medyczne) nie gwarantuje umiejętności czytania ze zrozumieniem 😊.
*niepełnosprawność intelektualna. Termin "upośledzenie umysłowe" jest nieaktualne i ma wydźwięk pejoratywny. Funkcjonuje, co prawda, nadal w ICD-10 i DSM-IV, aczkolwiek w DSM-V zostało zastąpione nową terminologią.
Przepraszam bardzo ALE bielactwo to nie niepełnosprawność. Sama je mam i żyję jak każdy inny człowiek.
Wskazała wyraźnie, że nie zna nazewnictwa, a obok niepełnosprawności wymieniła odmienności (te z kolei jej nie odrzucają) - takie jak bielactwo ;) Spokojnie, nikt Cię nie obraża :)
U nas w miejscowości jest chłopak z zespołem Downa, nic do niego nie mam, nic mi nie zrobił, czasem tylko krzyczy, lub śmieje sie bardzo głośno, ale ostatnio bylam w sklepie o był tez on. Stoje sobie w kolejce i czekam na swoja kolej a on sie odwrócił i wpatrywał sie tak mocno we mnie, nie odgrywał odemnie wzroku, obczaił mnie od stóp do głów, a mnie przeszedł dreszcz, ogarnął strach bałam sie że rzuci sie za raz na mnie, bo byłam świadkiem jego ataków agresji w przeszłości. Nic takiego sie nie wydarzylo zapłacił za zakupy i wyszedł ze sklepu ale to dziwne uczucie, lek, strach towarzyszyły mi przez jakiś czas!
W sytuacji obniżonej sprawności intelektualnej osoby te mają duże problemy z przystosowaniem społecznym. Wynika to z tego, że poznawczo nie ogarniają świata, nie rozumieją większości pojęć abstrakcyjnych, ich myślenie zatrzymuje się na poziomie konkretów. Można by gadać i gadać, po prostu byłaś dla niego kimś ciekawym. :)
Chyba nawet na tej stronie został opisany lęk pewnej dziewczyny, który dotyczył tej samej wady wrodzonej. Tamta dziewczyna opiekowała się osobami z dodatkowym chromosomem a pewnego dnia jeden chłopak właśnie z downem próbował utopić ją w basenie :/
Spoko, tez nie lubie takich osób. Chodziłam do szkoły integracyjnej i pracowałam w hipoterapii, o zgrozo miałam tylko opiekować i jeździć na tych koniach dla niepełnosprawnych, a czasem jak nie było osób to musiałam dodatkowo przy pani rehalibitance i tym koniu na którym siedziało dziecko chodzic, zachowania osób z zespołem Downa są przerażajace, są nieprzewidywalne i bardzo silne (6 letnie dziecko potrafi niezle uderzyć i zwalić z nóg dorosłą osobe) i ich wyglad nieprzyjemny